woensdag 15 november 2017

Minder nieuws (voor mij)

Dit is alweer de tweede week van mijn extra vakantie, aan het einde van de week zou het weer voorbij zijn. Dat besef maakte me onrustig, en bezorgde me de afgelopen nachten nachtmerries.

Tijd om maar eens langs mijn werk te fietsen. Dat klinkt simpeler dan het ging, voor mijn gevoel lag er een hele hoge drempel voor. Eenmaal binnen was het niet veel beter. Ik liep een collega tegen het lijf die me vertelde hoeveel extra werk zij hebben doordat ik er niet ben, en zij moeten het wel gewoon volhouden.

Ik heb de teamleider opgezocht voor het vervolg. Zolang ik thuis ben gaat het goed, en ook bij de krant voel ik geen spanning, maar de amper 10 minuten op mijn werk waren al teveel. Hoe moet ik dat volgende week gaan doen?
De teamleider vertelde dat de organisatie niet akkoord gaat met vervroegde uit dienst treding, en ook van de vakantie waren ze niet te spreken, gezien de situatie en het personeelstekort. De teamleider zag het ook niet zitten om mij de ziektewet in te helpen, en ik heb er toch nog een week vakantie bij gekregen. De rest van mijn weken moet ik dan gewoon volgens mijn rooster werken.

Op dit moment zie ik echt niet hoe. Ik zit veel dieper dan ik dacht. Ik vraag me af of dat in anderhalve week weg is. Eén ding weet ik wel, ik ga mezelf niet de vernieling inhelpen voor de organisatie. Als ik merk dat het niet gaat meld ik me ziek, hoe erg ik dat ook vind.

zondag 12 november 2017

Een nieuwe winterjas

Een tijdje geleden had ik voor dochter en mezelf een goede winterjas gekocht. Dat dacht ik in ieder geval. Mijn winterjas is goed warm, iets wat 's nachts echt niet erg is. Maar dochters jas bleek toch echt wel te koud te zijn. Helaas had ik nu nog geen geld om een nieuwe jas te kopen, dus moest ze tot haar ergenis een vest onder haar jas aan (dat is toch niet cool mam).

Toen we gister in de tussenstraatjes van het centrum liepen, zag ik dat de kringloop een aparte kledingwinkel had geopend. Ik ben nooit zo'n fan geweest van de kringloop in mijn woonplaats, het was een heel klein pand, en omdat ze maar 2 dagen per week 3 uur geopend zijn ook veel te druk.
Maar de kledingwinkel zag er ruim en mooi uit. We hebben 10 minuten gewacht tot hij open ging, en zijn toen gaan neuzen.

Makkelijk is nu wel dat dochter ook al de kleine volwassenmaten past, en we vonden een mooie (en warme) winterjas voor 6 euro. In de kelder bleken ze de boekenafdeling te hebben gemaakt, en ook daar hebben we allebei weer twee mooie boeken voor 50 cent vandaan.

Buiten heeft dochter haar nieuwe jas gelijk aangetrokken, en vond ze in de jaszak ook 1,55. Zo hebben we allebei enorm geboft :-)

zaterdag 11 november 2017

Nieuwe zorgverzekering

De afgelopen twee jaar was ik bij izz verzekerd. Dat vond ik handig, de premie werd direct van mijn loon afgehaald, en ik kreeg van mijn werkgever een bijdrage  voor de verzekering.
Omdat ik nu weg ga uit de zorg, zou de verzekering duurder worden. Tijd om te veranderen.

Ik had voor mezelf een budget vastgesteld van 150 euro per maand, met de wensen een goede tandartsverzekering voor mezelf, en dochter heeft de wens om een recht gebit te krijgen, dus orthodontie in het pakket is ook geen overbodige luxe. En keuzevrijheid is ook fijn, mijn zusje moest vorig jaar van haar verzekering naar groningen om behandeld te worden. Ik hou persoonlijk erg van groningen, maar 4 uur enkele reis voor een ziekenhuisbezoek zie ik niet zo zitten.

Bij de grote verzekeringen kwam ik al snel op een premie van ruim 170 euro met mijn wensen. Ook via vergelijkingssites zat ik in die buurt met maandpremies.
Toen ik het er met mijn ouders over had raadde ze me aan om eens op de site van hun verzekering te kijken, misschien was dat iets.

Ik ben begonnen om de aanvullende pakketten te bekijken. Het meest uitgebreide pakket is 35 euro, daarmee krijg ik tot 1000 euro 100% vergoed voor de tandarts, ook de verdovingen (zonder verdoving durf ik echt niet). De orthodontievergoeding is 1250 euro, en ook de keuzevrijheid heb ik. Perfect.

Komend jaar betaal ik 142,50 per maand, maar ben ik wel heel goed verzekerd. Dat is toch wel een heel fijn gevoel!

dinsdag 7 november 2017

Een hoofd vol

Het is weer een tijd geleden dat ik hier heb geschreven. Ik kon mezelf er niet toe aanzetten om te schrijven, al zou het soms wel beter zijn.

Ondanks de 'rust' die ik had in vergelijking met mijn collega's (die nog steeds geen duidelijkheid hebben), werd elke dag moeilijker om mezelf staande te houden. De onrust en onzekerheid bij het personeel, maar ook bij de bewoners is een hoop angst, verdriet en frustratie. Daarmee omgaan werd steeds moeilijker, en gister barstte bij mij de bom. Ik was zo ver dat lief doen tegen dochter moeite kostte.
Mijn teamleidster vond het een beter idee dat ik per direct twee weken vakantie op nam, en weer even bij te komen.

Ik weet nu heel zeker dat ik de goede keuze heb gemaakt door ontslag te nemen. Dit is voor mij absoluut geen gezonde situatie, en voor dochter daardoor ook niet, ze verdiend veel meer.

Bij de krant gaat het nog steeds goed, ik krijg tijdens het bezorgen weinig prikkels, en dat is fijn.
Ik ben ook gepromoveerd tot assistent, iets wat ik zelf erg snel vind (ik werk er nog geen 5 maanden), maar daardoor gaat mijn inkomen wel weer omhoog met bijna 300 euro per maand.

Ik kijk uit naar de dag dat ik echt uit dienst ga bij het verzorgingshuis, dat ik zelf in mijn hoofd ook weer rustig kan worden.
Voor nu ben ik blij met mijn extra vakantie :-)

donderdag 28 september 2017

Oorbellen

Al jarenlang wil dochter ontzettend graag oorbellen. Alleen is ze panisch voor alles wat op een naald lijkt, en dus bleef het bij dromen over oorbellen.
In de laatste week van de zomervakantie had dochter genoeg moed verzameld om NU oorbellen te nemen, en zijn we gelijk langs de juwelier gegaan voor gaatjes.
Dochter was ontzettend trots op zichzelf. Meerdere keren per dag druppelden we haar oren, en werd er aan de knopjes gedraaid.

Tot afgelopen maandag, dochter werd wakker en vertelde dat haar oor een beetje pijn deed. Toen ik keek, zag ik geen oorbel. Verbaasd voelde dochter aan haar oor, en merkte dat de oorbel in haar oorlel zat. Aan de voorkant was het al dichtgegroeid. Ik heb om 8 uur meteen de huisarts gebeld, en we konden er vroeg terecht.

Wat een ellende was het om dat ding eruit te halen. Hij moest er via de achterkant uit worden getrokken, en dat deed natuurlijk heel veel zeer. Een verdoving was een optie, maar bij het horen van het woord, raakte dochter in paniek. Na anderhalf uur van proberen en kalmeren was er geen tijd meer, haar oor was snel aan het ontsteken, en de huisarts had al heel veel geduld gehad. Ik kreeg een verwijzing naar de spoedeisende hulp. Dochter wou het toen nog één keer proberen, maar ze wou de naald niet zien. Eindelijk lukte het om haar een verdoving te geven, en was de oorbel er zo uit. Terwijl ik op het recept voor antibiotica wachtte, rende dochter naar de wc om haar andere oorbel er ook uit te halen.

Ik vind het bijzonder hoeveel geduld de huisarts had. En dochter heeft nu kunnen ervaren dat een verdoving krijgen niet fijn is, maar dat de behandeling daardoor een stuk minder pijnlijk is.

woensdag 27 september 2017

De grote beslissing

Ik heb al veel vaker over de situatie op mijn werk geschreven, en ook al heel vaak verschillende soorten advies gekregen. Niet alleen hier, maar ook van mensen om mij heen. Toch wist ik al een hele tijd dat mijn tijd op mijn werk voorbij was.

Vorige week is de hoogste baas langs geweest om te proberen de boel te sussen, en zo een leegloop van personeel te voorkomen. De hoogste baas was eerlijk over de situatie, hij draaide er niet om heen, en vertelde hoe de keuze gemaakt gaat worden wie mag blijven en hoe lang alles gaat duren. De hele verbouwing en reorganisatie gaan twee jaar duren. Dat is een hele tijd. Met mijn diensttijd zou ik mogen blijven als mijn functie nog nodig zou zijn.
Na die bespreking had ik genoeg om over na te denken. Ik voelde ook heel veel rust, veel van de onduidelijkheid was weggenomen. Dit weekend heb ik de knoop definitief doorgehakt en mijn ontslagbrief geschreven, per 1 januari ben ik weg. Mijn keuze is het beste voor mezelf.

Ik heb nog steeds ptss, waar ik over het algemeen goed mee kan omgaan. Maar ik weet van eerdere kleine verbouwingen (die hooguit een maand duurde) en de renovatie van mijn huis hoeveel last ik er wel van heb, en hoe ik dan ook tegen dochter kan doen. Dat is niet wat dochter verdiend. Plus de spanning en sfeer die op het werk steeds erger wordt. Overplaatsing kan niet, andere locaties hebben geen plek, of liggen te ver weg.
Toen ik het gister aan mijn collega's vertelde reageerde iedereen geschokt. Ik kon toch niet weg, ik ben altijd zo betrokken bij de bewoners. Eén collega merkte op dat ze de afgelopen maanden het plezier in mij gemist had. Dat plezier heb ik zelf ook gemist.

Waarschijnlijk kan ik na de eerste week van november al weg, en de rest van de tijd volmaken met vakantie die op moet. Dat is ook mooi op tijd, vanaf november zou ik ook avonddiensten moeten gaan draaien, werd gister bekend. Het is goed zo.
En zo wordt het nieuwe jaar weer een nieuw begin.

donderdag 14 september 2017

Genoeg onrust

De afgelopen weken zijn ontzettend onrustig geweest door de situatie op mijn werk. Er is nu wel bekend geworden dat het sociaal plan waarschijnlijk in januari van kracht wordt.
Ondanks dat ik voor mezelf weet dat ik niet ga blijven, valt het me wel zwaar. De spanning bij het personeel, de angst en verdriet bij de bewoners, ook zij weten niet waar ze aan toe zijn, mogen ze blijven of moeten ze weg? En is dat dan tijdelijk of voorgoed?

Ook in mijn kerk is er een nieuwe manier van werken gekomen, waarbij er vanuit gegaan wordt dat iedereen zijn steentje bijdraagt, en ook eens in de zoveel tijd een onderwerp/preek voorbereid. Ook dat heeft voor ontzettend veel spanning gezorgd. Ik heb op het punt gestaan om uit mijn gemeente te stappen, ik heb zoveel behoefte aan innerlijke rust, daar helpt dit niet aan mee. Toen ik mijn besluit aan de leiding vertelde, werd daar heel geschrokken op gereageerd, ze vonden het ook niet nodig dat ik uit de gemeente zou stappen, ik heb andere kwaliteiten. Mijn beurten voor het onderwerp ben ik kwijt, in ruil daarvoor pas ik extra op de kinderen (dat vind ik heel leuk).

Ik heb de afgelopen weken ook wat serieuzer werk gemaakt van mijn handwerk op mp verkopen. De helft van wat ik verkoop gaat in een spaarpot voor uitjes en een zwemabonnement in de zomervakantie, de andere helft gebruik ik voor nieuwe materialen. In de spaarpot zit nu bijna 50 euro, dus dat gaat best goed.

Dochter heeft het voor elkaar gekregen om haar pink op school te breken vorige week. Bij hetzelfde spel waarbij ze de eerste keer haar pols brak. Veel geleerd heeft ze er niet van, van mijn neefje hoorde ik dinsdag dat ze het weer deed. Ik heb geen idee hoe ik dochter kan uitleggen waarom onder iemand doorrennen die aan het schommelen is niet verstandig is, het argument dat ze nu al twee keer iets gebroken heeft werkt niet.

Ik hoop dat de komende weken weer iets rustiger gaan worden, ik ben er aan toe!