dinsdag 7 mei 2019

Elektrische fiets

Toen ik nog in de zorg werkte, had ik mijn werk of vijf minuten afstand van huis zitten. Ooit heb ik wel mijn rijbewijs gehaald, maar een auto aanschaffen vond ik na alle voor en tegens die ik kon bedenken redelijk onzin, ik had immers alles vlakbij zitten. Sinds ik bij de kwekerij werk, is een enkele reis ongeveer 10 kilometer fietsen. Dat is op zich niet verkeerd, het is een mooie route. Alleen die wind tegen....

Omdat ik vorig jaar niet wist wat ik dit jaar zou gaan doen (in eerste instantie zou ik daar maximaal vier maanden blijven), vond ik de fiets prima. Maar een makkelijker vervoersmiddel ging toch wel harder knagen. Zou ik het me kunnen veroorloven, een auto, misschien een 45 kilometerwagentje, een elektrische fiets?

Kijkend naar de kosten vond ik het zonde van het geld. Als een auto wat mankeert is het best prijzig, afgezien van de verzekering, belasting en benzine. Ook het 45 kilometerwagentje, wat een collega opperde, was financieel onhaalbaar. En een elektrische fiets, die dingen zijn best duur.

Ik besloot op mp te kijken wat er voor een tweedehands fiets werd gevraagd, de meeste waren ver boven mijn budget. Maar er stond er eentje op, vlakbij mijn huis, voor 300 euro. Daarbij was eerlijk vermeld dat de accu niet helemaal goed was.

Ik besloot een afspraak te maken, en na een stukje te hebben gefietst was ik om. Wat een ideaal ding is dat. In de accu zit nog genoeg bereik om heen en weer te fietsen, en ik kan een tweede accu in de fiets plaatsen. Mijn reistijd is gehalveerd, en ik voel me minder kapot als ik thuis kom :-)

zaterdag 27 april 2019

Koningsdag

Het is sinds ik in deze woonplaats woon (vanaf mijn 15e) eigenlijk een traditie dat ik op de vrijmarkt ga staan. Eerst met een vriendin, later toen mijn vriendin zich er te oud voor ging voelen met mijn broertje, en sinds dochter er groot genoeg voor is met haar. Dochter is er net zo verslaafd en fanatiek in als ik.

Dochter heeft tijdens de schoolfeesten al een aantal keer mogen schminken op school, daar hebben ze ook apart schminkles voor gekregen. Van de ouder die begeleiding gaf hoorde ik dat dochter er echt heel goed in is, ze is rustig naar de kleintjes, en heel precies en secuur in haar werk. Ook de kinderen die bij haar vandaan kwamen zagen er erg mooi uit.

Dochter had voor dit jaar bedacht dat ze op de vrijmarkt wou gaan schminken. Ik had goede schmink met alle benodigdheden en voorbeelden besteld, mijn moeder had nog twee oude klaptafeltjes die ze eigen weg wilde doen, dochter maakte een mooi bord voor aan de tafeltjes en we namen een extra stoel mee.
De dag begon heel regenachtig, en niemand had interesse in schminken. Ze was flink teleurgesteld, ze had er zo'n zin in. Toen mijn neefje langs kwam mocht ze hem schminken,  en al snel stonden er kinderen in de rij te wachten. Ze heeft er echt van genoten. Buurmeisje was intussen vliegende keep voor mij en dochter, ik had mijn lakens vol spullen liggen.

Aan het einde van de dag hebben we 35,30 winst gemaakt, die hebben we netjes door drie gedeeld. Dochter heeft haar deel in haar spaarpot gestopt, buurmeisje wil dat ik het voor haar bewaar tot de kermis in juni. En ik ga morgen kijken voor nieuwe wol, om nieuwe dingen voor volgend jaar te maken. Met hopelijk wat beter weer :-)

maandag 22 april 2019

In de soep...Wanneer het niet loopt

Het is echt alweer heel lang geleden dat ik hier heb geschreven. De dingen liepen niet zoals het fijn is, en dat heeft toch wel zijn weerslag.

Dochter heeft vorige maand weer een bloedonderzoek gehad, omdat er twijfels waren of haar schildklier wel goed werkte. De huisarts had overlegd met de kinderarts, en die had nog wat aanvullende bloedonderzoeken. Uit die onderzoeken blijkt dat dochters schildklier in principe goed werkt, maar de belangrijkste klier die hormonen moet afgeven voor heel veel functies in het lichaam doet het slecht. En dat veroorzaakt een hoop vage klachten. Helaas is daar nu nog weinig aan te doen, behalve het in de gaten blijven houden. Pas op het moment dat het stil valt kunnen ze op dit moment iets, zoals ik het begreep. Dochter heeft een energie probleem die haar aardig belemmert, in combinatie met hoofdpijn en duizeligheid. Ze is al meer thuis gebleven van school dan normaal. Ik weet ook dat ze het niet speelt, ze ziet er op die dagen echt heel slecht uit.

Op het werk waren er twee nieuwe collega's, waar ik zelf een probleem mee had. De ene collega was naar vrouwen heel hatelijk op een sneaky manier, en deed het werk ontzettend slecht. Gelukkig is die er al vrij snel mee opgehouden, het maakt het werk meteen weer een stuk leuker.

Doordat ik door alles vreselijk onrustig ben in mijn hoofd, vind ik het heel lastig om mijn huishouden goed op orde te houden (dat blijft toch wel een ding), en ook financieel heb ik de boel laten versloffen. Dat moet ik de komende tijd toch echt wel beter gaan doen, dat is me duidelijk. Gelukkig is vanaf deze week de drukke periode weer op het werk, waardoor ik een hoop extra uren kan maken :-)

Al met al hoop ik dat de rust weer terug komt. Dat dochter zich weer goed gaat voelen, en weer energie krijgt om gewoon lekker te kunnen spelen.

zaterdag 9 februari 2019

Bloedonderzoek

In de periode voor de open dag van het middelbaar onderwijs  was dochter steeds niet lekker. Duizelig, hoofdpijn, geen eetlust, erg moe. Het was niet gespeeld, ze zag er ook ellendig uit. Na de open dag toen we naar huis gingen, leek alle spanning eruit te komen. Ze was enorm duizelig, en na een tijdje leek ze rechts en links door elkaar te halen. Ze knalde overal tegen aan, en ze raakte steeds in paniek omdat ze mij kwijt was.

De dag daarna ben ik met haar naar de huisarts gegaan. Ze was al best een tijdje aan het kwakkelen, had al behoorlijk wat school gemist, en ik vond het op het enge af gaan. De huisarts dacht aan een paniekaanval, wat best zou kunnen, dochter reageert nu eenmaal anders. Maar voor de zekerheid wou de dokter dochters bloed uitgebreid testen.

Bij de prikpost was ik zo trots op dochter. Normaal raakt ze in paniek bij het zien van de naald, maar nu zat ze zo rustig in de stoel te vertellen aan de verpleegster dat ze wist hoe het gaat. En dat ze haar arm gewoon moest ontspannen. Zelfs nadat de eerste keer mis werd geprikt bleef ze erg rustig. Wauw!

De dag daarna belde de dokter al met de eerste uitslagen. Er moesten nog twee dingen getest worden, maar voor de rest was alles goed. Dat was een hele opluchting. Om dochter was erg blij met de uitslag, en voelde zich gelijk weer een stuk beter.
Gister kwam de uitslag van de laatste twee onderzoeken. Ze heeft een vitamine d tekort. Gelukkig nog lang zo erg niet als dat ik het had, maar goed genoeg om er wel last van te hebben. Maandag mag ik de stootkuur ophalen, en dan zal ze zich over een paar weken weer helemaal goed voelen :-)

dinsdag 29 januari 2019

De open dag

Vandaag was de open dag van het speciaal middelbaar onderwijs. Dochter was daar gistermiddag al zo zenuwachtig voor, dat de juf belde of ik haar op kon halen, ze was echt ziek van de zenuwen. Vandaag leek het wel iets beter te gaan, we hadden er goed over gesproken wat ze kon verwachten, maar voor de zekerheid liet ik haar maar wel thuis.

Toen we vanmiddag op weg gingen, voelde dochter zich steeds beroerder. Ze was zo nerveus. Ook eenmaal in het gebouw lukte het haar niet om te ontspannen, terwijl we aan het wachten waren op de volgende rondleiding. Dat ze zo nerveus was en het eigenlijk allemaal teveel was, werd heel snel opgepikt door de leraren, en we kregen een privé rondleiding, waarbij alle drukte werd vermeden voor dochter, maar ze toch alles te zien kreeg. Mijn beeld van de school was de vorige keer al heel goed, nu ik heb gezien hoe ze met dochter omgaan is mijn beeld nog beter geworden.

Dochter zelf is nog niet geheel overtuigd, maar ze vond het wel heel fijn om te weten dat ze daar snappen hoe ze is, en wat een (over)vol hoofd betekend.
Ik hoop dat haar advies hoog genoeg is dat ze naar deze school mag.

Nu komt bij dochter alle spanning er goed uit, en daar reageert ze best heftig op. Gelukkig hoefde dit maar één keer :-)

vrijdag 25 januari 2019

Open dag

Vanaf dat dochter in groep 4 zat hebben de juffen steeds aangekaart dat dochter niet hoger zou komen dan praktijkonderwijs na de basisschool. Dat heb ik nooit erg gevonden, ik heb liever dat ze plezier in school heeft, dan gaat het leren ook makkelijker, dan dat ze op haar tandvlees moet lopen.

Voor praktijkonderwijs zijn er hier in de omgeving twee scholen, één in onze eigen gemeente en één een paar dorpen verderop. Toen dochter in groep 6 zat zijn we begonnen met het bezoeken van de open dagen. De scholen vonden dat aardig vroeg, maar in mijn beleving hadden we zo de kans om goed te kunnen vergelijken zonder druk.

Bij het binnen komen in de school in onze eigen gemeente hadden dochter en ik allebei meteen het gevoel dat het hem niet ging worden. Het voelde voor mij niet goed, ik had het gevoel dat er niet werd verwacht van de kinderen dat ze iets zelfstandig konden doen. En dat is iets wat dochter wel is. Leren uit boeken gaat haar niet makkelijk af, maar als je haar iets voor doet dan snapt ze het. Toen we aan onze begeleiders waren ontsnapt (zelfstandig rondlopen was ook niet de bedoeling), waren we zo weer buiten, en besloten we dat ze hier nooit heen zou gaan.

Vorig jaar zijn we naar de school een paar dorpen verderop geweest. Dochter had er totaal geen zin in, zij had het beeld van de eerste school nog goed in haar geheugen. Toen we binnen kwamen was de sfeer al heel anders. We mochten vrij rondlopen, de leraren legden heel veel uit aan dochter, en daagden haar ook uit om dingen te proberen. Dochter was gelijk verkocht, dit was de school waar ze heen wou.

Helaas voor dochter is ze erg goed vooruit gegaan en is er een kans dat ze naar het vmbo kan. En dus moest er verder worden gekeken. De diagnose autisme is nu heel fijn, want dochter op een gewone normale middelbare school, daar kreeg ik toch wel buikpijn van. Niet dat ik bang ben om haar los te laten, maar hoe ze op een invaljuf reageert is al heftig, laat staan als ze zes of zeven leerkrachten op een dag heeft.

De psycholoog van dochter deelde mijn zorgen daarover, en na een gesprek met de school stonden gelukkig alle neuzen dezelfde kant op. Met de diagnose autisme kan dochter ook naar het speciaal middelbaar onderwijs. Daar ben ik al wezen kijken, maar dochter nog niet. Het is niet zeker dat ze naar die school kan, als zij denken dat dochter toch op haar tandvlees moet gaan lopen verwijzen zij naar het praktijkonderwijs.

Vandaag zijn we nog een keer naar het praktijkonderwijs geweest, en dinsdag mogen we naar het speciaal onderwijs. Ik denk dat die school dochter ook aanspreekt, ik had het gevoel toen ik er was dat het echt voor haar gemaakt was, het is een plek waar ze haar begrijpen zoals ze is. Dochter en ik zijn  allebei heel erg benieuwd waar ze uiteindelijk heen zal gaan. Maar wat het ook wordt, ik weet ook dat ze op beide scholen op haar plek zal zijn. En dat maakt het voor mij toch wel een stuk rustiger.

donderdag 24 januari 2019

De week

Ik heb er weer twee weken bij de kwekerij opzitten, wat gaat de tijd daar enorm snel. En ik geniet er enorm van. De sfeer onder elkaar, het feit dat ik er ook bij hoor...
Dochter merkte deze week tussen neus en lippen door op dat ze hoopt dat ik gewoon bij de kwekerij blijf werken. Toen ik vroeg waarom, zei ze dat ze me echt veel fijner vind als ik daar werk. En dat merk ik zelf ook, ik voel me echt veel vrolijker.

Gister kwam ook de uitslag van de kweek van dochter binnen, ze is gelukkig niet de drager van de bacterie die haar krentenbaard steeds veroorzaakt. Dat is goed nieuws. Het probleem is waarschijnlijk dochters eczeem, en de focus ligt nu ook op om dat snel te gaan verminderen. Dochter is heel blij dat ze nu even van de antibiotica af is, ze werd van de laatste kuur ontzettend moe. Zo moe dat de school haar liever nog een halve week langer thuis had.

Morgen heb ik een dag vrij, waar ik heel blij mee ben. Dochter heeft haar schooloptreden, en 's middags gaan we naar de open dag van een middelbare school. We hoeven gelukkig maar op twee scholen te kijken. Dit is de school voor het praktijkonderwijs, dinsdag mogen we naar de open dag van het speciaal onderwijs. Hopelijk voelt dochter zich ook daar op haar gemak :-)