maandag 16 april 2018

Achterom kijken

Toen ik de baan bij de kwekerij aannam, wist ik wel dat er hard gewerkt moest worden. Maar wat dat harde werken in hield, ik had geen idee. In het verzorgingshuis had ik het altijd gestructureerd druk. Ik wist vier weken van te voren al wat er van me werd verwacht, en mijn planning was al zo volgestopt dat er vrijwel niks mee bij kon. Dat dat niet de manier was, daar ben ik vorig jaar wel achter gekomen.
De dagen bij de kwekerij zijn heel gezellig. Het is vrijwel altijd heel druk, maar er wordt heel veel gelachen en het groepsgevoel is heel groot. De extreme spierpijn die ik in het begin had is weg, al voel ik mijn lichaam nog steeds na een dag werken.

Afgelopen week sprak ik een oud collega. Het gesprek kwam al snel op mijn vertrek, ik had het rustig een paar maanden uit kunnen stellen, er is nog steeds niks aan de hand. Nou ja niks, van een andere collega hoorde ik eerder dat het halve huis al leeg is. Maar de onzekerheid over wat hier na die ik volgens de oud collega nu heb was niet nodig geweest.

Het gesprek bleef door mijn hoofd spoken. Heb ik echt een fout gemaakt door mijn gevoel te volgen? Afgelopen weekend zat ik op internet christelijke filmpjes te kijken, en één daarvan ging over achterom blijven kijken. Als je achterom blijft kijken naar wat je had, kun je de zegeningen die voor je liggen niet zien.

Ik had een goede baan, waar ik heel lang veel plezier in had. Maar diezelfde baan leverde mij ook zoveel stress op dat ik er ziek van werd.

Als ik kijk naar wat ik nu heb, is een tijdelijke baan, waarvan ik weet dat het nog elf weken duurt en daardoor ook makkelijker vol te houden is. Ik heb met die baan genoeg opzij kunnen leggen om de rest van het jaar te leven, en in de zomervakantie naar ons favoriete hotel te kunnen en nog een keer een nacht naar valkenburg. Ik weet nog niet wat ik hierna ga doen, ik weet wel dat ik de hele zomervakantie vrij neem. De kans bestaat dat ik vaker bij de kwekerij mag terug komen als ik mijn werk goed doe. Ik krijg steeds meer taken geleerd, dat vind ik een positief teken.
In het uiterste geval kan ik altijd weer terug naar de krant, nu de oude depothoudster weg is.

Als ik naar mijn leven van vorig jaar en nu kijk, dan voel ik me nu veel beter. Vorig jaar stond ik op het punt om in te storten, nu heb ik veel energie, zelfs na een dag werken. Mijn leven is er tot nu toe beter op geworden :-)

maandag 9 april 2018

Nieuwe onderzoeken

Een tijdje terug deed dochter mee aan een sociale weerbaarheidstraining. Ze vond het gelijk leuk, en ging er met veel plezier heen. Na de training had ik nog een evaluatiegesprek met de leidster, en zij gaf aan zorgen te hebben over dochter. Ze vroeg toestemming om met de school in gesprek te gaan, want dat dochter bepaalde vaardigheden mist, dat was duidelijk.

De school pakte het verzoek goed op, en er werd gelijk een gesprek gepland waarbij ook iemand van de gemeente aanwezig was. Er kwam uit het gesprek dat dochter claimend naar andere kinderen kan zijn, niet voor zichzelf kan opkomen, grapjes niet goed begrijpt waardoor zij het gevoel heeft dat zij wordt uitgelachen, en flink achter loopt. De mevrouw van de gemeente had ook geen idee wat ze er mee aan moest of wat voor training wel gaat werken bij dochter. Er werd afgesproken dat dochter weer een capaciteitenonderzoek krijgt, om te kijken hoe ver ze nu is.

Vandaag hadden we de intake. Dochter zag er als een baksteen tegen op, en dat is nog zacht uitgedrukt. De hele dag was ze huilerig, en alles deed haar zeer, van haar oog tot haar voet toe.
Bij de intake werd aangegeven dat de school dochter ook wil laten testen op autisme (met mijn toestemming). Autisme zit veel in mijn familie, in heel veel verschillende soorten. Mijn toestemming is er, ook voor het capaciteitenonderzoek.

Na het gesprek zijn we de dag positief gaan afsluiten in de grote stad waar we waren. Dat de spanning bij dochter verdwenen was, was goed merkbaar. Ze was weer heel vrolijk, en de pijn was ook weg. Nadat we ons avondeten bij de mac op hadden, zijn we lekker naar huis gegaan.
Het is nu wachten op het vervolg.

zondag 1 april 2018

Het paasweekend

Een paar maanden geleden ging ik er nog van uit dat ik nog een hele tijd bij de krant zou werken, en dus niet zomaar een paar dagen achter elkaar vrij zou hebben. Daarom boekte ik een weekend weg met pasen naar ons favoriete pretpark in Drenthe.

Dochter was de hele week al aan het stuiteren, en ik had er zelf ook enorm veel zin in. Drie dagen lekker genieten. Ik boekte een arrangement met diner. Met diner was ik bijna 40 euro goedkoper uit dan zonder diner. Zaterdagavond hebben we dat gehad. Net zoals de vorige keer kregen we een enorme lading eten op tafel: vier soorten vlees, friet, gebakken aardappels, drie soorten salade, zes soorten saus. Teveel om op te eten helaas. Als toetje kregen we een enorme ijstaart met vruchtjes. We ploften zowat uit elkaar, maar het was heerlijk.

Vanmorgen was er in het pretpark een paasspeurtocht uitgezet, voor de eerste vijftig kinderen gratis, en anders 1 euro per kind. We stonden als één van de eerste in de rij, en vol overgave begon dochter naar de attracties te zoeken die een nummer hadden, bij elk nummer kregen ze chocolade eitjes of kauwgum, en zelfs een fidget spinner.
De rest van de dag hebben we ons prima vermaakt, zowel in het park als in het hotel.
En we hebben weer een keer tv gekeken, en ik ben tot de conclusie gekomen dat er nog steeds veel herhalingen zijn.

Morgen hebben we nog een leuke ochtend in het park, en morgenmiddag gaan we weer lekker naar huis. Het was heel fijn om er weer eens met dochter uit te zijn, gewoon even samen.

zondag 25 maart 2018

Een muis met grote poten

Toen ik kind was, was een muis met grote poten erg populair. Briefpapier, kaartjes, enveloppen. Ik vond die rage toen zelf niks, wat had je nou aan briefpapier waar je niet op 'mocht' schrijven maar in een klapper moest stoppen? Ik gaf mijn zakgeld destijds veel liever uit aan boeken.

Vorige week mocht dochter afzwemmen voor haar vierde zwemdiploma. Ik ging voor een cadeautje kijken bij de kringloop, en zag een klein mapje die propvol zat met spulletjes van die muis, en een grote multonmap gevuld met nog meer spullen. Ik mocht beide dingen meenemen voor 2,50. Ik had geen idee of dochter het leuk zou vinden.

Toen ze na afloop van het zwemmen terug in de kleedkamer kwam met haar diploma heb ik haar het kleine mapje gegeven. Ze vond het fantastisch, allemaal papier en enveloppen. Thuis heeft ze de grote map gekregen, en het liefst was ze de hele avond er mee blijven zitten en bladeren.

Dochter is gister weer mee naar de kringloop gegaan, en heeft een gigantische verzameling van dat spul meegenomen. Vier grote mappen vol, blokjes, nog meer papier en een fotoclip. Ze had maar 10 euro hoeven afrekenen.

Dochter is gister en vandaag de hele dag druk bezig geweest met haar schat. De eerste brieven zijn al geschreven :-)

vrijdag 23 maart 2018

Gemist

Ik ben nu 2,5 week bezig bij mijn nieuwe baan. De eerste dagen was het ongelofelijk zwaar, ik heb nog nooit zo erg en langdurig spierpijn gehad. Na de eerste twee dagen bedacht ik me dat ik misschien extra eiwitten moest nemen, voor het spierherstel. En dus let ik nu op dat in alles wat ik eet veel eiwitten zit, en na het werk neem ik een grote beker proteinedrank.
Het helpt wel, mijn lichaam doet nog steeds zeer na het werk, maar ik sta 's ochtends niet meer met spierpijn op.

De sfeer is wel heel erg goed, en ondanks het zware werk vind ik het werken op de kwekerij ontzettend leuk. En het betaald heel erg goed :-)

Ik kom op straat ook veel bezorgers tegen. Van elke bezorger krijg ik te horen hoe jammer ze het vinden dat ik weg ben, en dat ik echt gemist wordt. Ook krijg ik alle nieuwtjes te horen, mijn ontslag heeft ook gevolgen gehad voor de depothouder, die kon het gordijn van mooi weer spelen niet meer ophouden en is ook uit de functie gezet. Persoonlijk ben ik daar blij om, de depothouder had een aantal bezorgers op de korrel om te vervangen, die bezorgers houden nu wel hun baan.

Ik ben nog steeds blij met mijn beslissing om ander werk te nemen. Het vooruitzicht het weekend vrij te hebben is zo ontzettend lekker :-)

vrijdag 9 maart 2018

Ander werk

Na alle frustraties bij de krant heb ik me ingeschreven bij een uitzendburo. Heel fijn hadden zij vrijwel gelijk een tijdelijke baan voor me. Ik heb de depothouder op de hoogte gehouden, die er niet zo blij mee was als ik.

Aan het begin van de week kreeg ik telefoon van een hogere baas, die zijn excuus wou aanbieden voor zijn gedrag toen ik ziek was. En hij wou kijken of mijn frustratiepunten opgelost konden worden. Ik heb aangegeven dat mijn belangrijkste punt mijn salaris, of het ontbreken daarvan, is. Dat is gelijk in orde gemaakt en dat heb ik nu gekregen gelukkig.
Ik heb ook aangegeven dat ik een sollicitatiegesprek had, en dat als het kon ik voor die baan zou gaan.
De dag van de sollicitatie kreeg ik een grote bos bloemen thuis, met de vraag of ik me wilde bedenken. Uhh, nee.

Ik kon de dag daarna gelijk beginnen bij mijn nieuwe baan, een kwekerij. Het is heel zwaar, maar heel erg leuk werk. En per dag verdien ik evenveel als een hele week bij de krant. Bij de krant ben ik nu helemaal weg, maar met deze baan kan ik genoeg verdienen om de rest van het jaar rond te komen. En wie weet heeft het uitzendburo wel weer iets anders tegen die tijd.

Nu ga ik mijn eerste weekend in hele lange tijd vieren, en daar ben ik heel dankbaar voor :-)

zaterdag 24 februari 2018

Op zoek naar ander werk

De afgelopen tijd was voor mij een tijd met veel frustratie over mijn werk bij de krant. Het voornemen om geen assistent meer te zijn is niet zo goed gelukt, ik heb me om laten praten om als invaller in te kunnen springen. In de praktijk betekend dat dat ik elke dag gewoon achter de teltafel sta.
Op zich is dat niet het ergste, het gaf mij veel meer frustratie te merken dat al mijn extra gereden wijken niet uitbetaald zijn. Net zoals mijn middagwijk, waar ik nog steeds geen cent van heb gezien, en komende maand ook niet waarschijnlijk.

Tijd om te zoeken naar ander werk. Ik heb de middagwijk al opgezegd, zes dagen per week door weer en wind vrijwilligerswerk doen, daar pas ik voor.

Op internet ben ik op zoek gegaan naar vacatures in de buurt, en al vrij snel werd ik aangenomen als oproepkracht bij een schoonmaakbedrijf. Het was een mooi begin, maar ik wou eigenlijk van de hele krant af. Dus heb ik me ook ingeschreven bij een uitzendbureau waar ik eerder voor heb gewerkt. Ik kreeg vrijdag bericht dat ze waarschijnlijk wel wat voor me hebben voor 36 uur per week.

Ik heb mijn depothouder de keus gegeven dat als ik dat werk kan krijgen, ik of mijn wijk gehalveerd wil hebben (hij is nu al veel te groot, er komt veel nieuwbouw bij), of ik neem helemaal ontslag. Er werd verteld dat beide opties eigenlijk niet kunnen, maar op het moment heb ik daar maling aan, ik moet voor mezelf kiezen en wat beter is voor dochter en mij.

Ik voel me ook een paar dagen al niet helemaal goed, en ben gister naar de huisarts geweest. Ik heb een luchtweginectie. Vanochtend heb ik nog wel geteld op het depot (anders stond de andere teller alleen), daarna ben ik naar huis gegaan en heb ik gezegd dat ik maandag niet kom. Ik ben benieuwd of ik nog mag terugkomen (ik zorg niet zelf voor vervanging), ik zou het niet erg vinden als het niet mag.