maandag 29 mei 2017

Op gesprek

Vorige week zou ik eigenlijk een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts. Dat is niet door gegaan, daarom had ik de teamleider een mail gestuurd, en meteen ook maar erbij wat de uitslag van het bloedonderzoek is. Daarop kreeg ik woensdag een mail terug dat ik vandaag op gesprek moest komen.
Daar zag ik toch wel een beetje tegenop, ik kende de teamleider niet, maar uit de verhalen van collega's die haar al wel kenden begreep ik wel dat ze streng is. Ook de collega's die voor mij een afspraak hadden deelden die mening.

Tijdens het gesprek zat de teamleider te mopperen dat ze een halve arts leek, ze had de opdracht om bij mij een plan van aanpak te maken over mijn terugkeer op de werkvloer. Maar ze zag niet in hoe ze dat moest doen, ze had sterke twijfels of ik nu al in staat ben om op de werkvloer te kunnen functioneren. In plaats van een plan van aanpak heb ik in ieder geval nog twee weken rust.
Wel mag ik als ik een goede dag heb rustig op het werk langs gaan, en met de bewoners kletsen, wat ik nu ook al doe.

Ik ben opgelucht dat ik ook van deze teamleider de tijd krijg om weer energie te krijgen.

zaterdag 27 mei 2017

Kamperen

Al heel lang willen dochter en buurmeisje bij elkaar slapen. Een leuk idee, maar omdat ik reageer op elk vreemd geluid, heb ik altijd gezegd dat het hier niet kan. Ik heb mijn nachtrust echt nodig. Omdat het gezin bij de buren wat groter is, hebben zij er ook geen plek voor.

Gisterochtend kwamen de meiden op het idee om samen te gaan kamperen in de tuin bij de buren. Nadat ze van de buren en van mij toestemming hadden, zijn ze een tent gaan kopen. De hele dag hebben ze enorm veel plezier gehad met de tent inrichten. 

Gisteravond nadat ze klaar was met tandenpoetsen is ze richting de tent gegaan, waar ze nog tot het donker werd heel veel lol hadden. Na 9 smsjes waarin ze me welterusten wenste, werd het buiten ook rustig. 
Toen dochter vanmorgen kwam ontbijten, was ze vol met verhalen, ze vond het geweldig. 

Ik ben blij dat dochter het zo leuk heeft gehad, maar ik ben ook heel blij dat ze vanavond gewoon weer in haar eigen bed lig :-)

woensdag 24 mei 2017

De glazenwasser

Gister kwam er een glazenwasser aan de deur, voor 10 euro konden ze alle ramen van mijn huis aan de buitenkant zemen. Ik heb wel vaker zo'n brief in de bus gehad, maar ik geloofde het niet zo.
De man die gister aan de deur stond verzekerde me ervan dat het echt 10 euro kost, de enige maar was dat ik er dan wel minimaal drie keer aan vast zit.

Ramen wassen is iets wat ik zelf zo lang mogelijk uit stel, ik heb er een gruwelijke hekel aan. En op de bovenverdieping gebeurd het helemaal niet. Toen ik het er gister met dochter over had was haar reactie doen! Zelf had ik dat gevoel ook, dus heb ik vanmorgen de folder voor het raam gezet, als teken dat ik gebruik van hun diensten wil maken.

Toen we vanmiddag thuis kwamen, waren de ramen weer glanzend schoon, zelfs de kozijnen hebben ze keurig schoongemaakt. Ik heb de glazenwasser toen hij het geld kwam halen 15 euro gegeven. Mevrouw, we hadden 10 euro afgesproken toch, kwam het antwoord. Dat weet ik, maar ik ben heel blij met de schone ramen. En de man was blij met zijn fooi.

Het enige nadeel is nu dat ik zie dat de binnenkant ook aan een zeembeurt toe is...
Misschien kan ik daar dochter voor strikken :-)

dinsdag 23 mei 2017

Uitslag bloedonderzoek

Gister heb ik de uitslag van het bloedonderzoek te horen gekregen. Op de vitamine D na was gelukkig alles goed. Van vitamine D heb ik een ernstig tekort. De goede waardes zijn tussen de 80 en 100, ik heb 23. Dat kan volgens de huisarts heel goed mijn extreme moeheid veroorzaken.

Ik heb het advies gekregen elke dag in de zon te gaan, veel vette vis eten, en ik heb nu voor 8 weken wekelijks een flinke dosis vitamine D. Na de 8 weken moet ik tot mei volgend jaar de dosis maandelijks gaan innemen, en tussendoor moet ik een aantal keer bloed laten prikken om te kijken of de dosering nog goed is.

Het was wel even schrikken dat het zo laag was, dat had ik niet verwacht. Toch ben ik heel blij dat ik nu weet waarom ik me zo voel. En dat het met 3 tot 4 weken alweer een stuk beter moet gaan.
Vandaag heb ik de ampullen opgehaald bij de apotheek, en meteen één ingenomen. Hoe eerder het over is, hoe liever ik het heb. Ik heb met de boodschappen ook haring en zalm meegenomen (dat is de enige vette vis die ik lust). En vanmiddag heb ik in de zon een half uur onkruid tussen de stoeptegels gehaald, naast mijn dagelijkse wandeling.

Ik zou vandaag eigenlijk ook een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts, ook om te kijken wanneer ik weer iets kan werken, maar daar heb ik niks van gehoord. Heel erg vind ik dat niet, ik zou nog niet erg ver komen op mijn werk zoals ik nu ben. Hopelijk voel ik me volgende week beter dat ik misschien wel wat kan doen, al is het maar een uurtje.

zondag 21 mei 2017

De kermis

Met dochter en buurmeisje had ik de afspraak dat we dit jaar niet naar de kermis zouden gaan, dan konden we het uitgespaarde geld gebruiken voor de vakantie. 

Afgelopen woensdag zagen dochter en ik dat de kermis weer was begonnen, en toch kriebelde het wel. Vooral bij dochter, ik vond al die verschillende muziek en harde geluiden te vermoeiend, alleen het er langs rijden gaf al teveel prikkels. 
Toch heeft dochter niet over de kermis gezeurt, ze wist waarvoor we het lieten.

Vandaag was het euro dag. Het idee aan de kermis vond ik nog steeds te vermoeiend. Maar ik heb de meiden 16 euro gegeven, en gezegd dat ze (met toestemming van de buren) naar de kermis mochten. Wel met de regel dat ze niks mochten doen waar je iets mee kon winnen (die dingen bezorgen alleen maar frustratie), en ze samen goed moesten overleggen.

Na een uur kreeg ik van mijn zusje een leuke foto doorgestuurd (ze kwamen elkaar tegen), van een stralende dochter. 
Toen dochter weer thuis kwam hadden ze nog 2,50 over. Ze hadden het heel erg leuk gehad, en allebei hadden ze het een verrassing gevonden dat ze toch konden gaan.

En ik, ik had twee heerlijk rustige uren helemaal voor mezelf :-)

zaterdag 20 mei 2017

Het thuis zitten week 2

Week 2 van het thuis zitten is alweer voorbij. Dit is wel een week geweest dat ik meer rust heb gevonden. In de kerk ben ik voorlopig vrijgesteld van taken (koffie zetten, afwassen en kinderdienst), en ook het bezoek aan de bedrijfsarts en het besef dat ik even niet hoef is heel fijn.

Woensdag had ik een hele goede dag, ik had nadat ik dochter naar school had gebracht nog energie. Daar heb ik echt heel erg van genoten. Ik heb wat achterstallige was kunnen wegwerken en wat gelezen. Heerlijk.

Donderdag ben ik langs mijn werk geweest. Ik heb een rondje langs de collega's gemaakt, bijgelezen over alles wat er gebeurd was, en bij twee bewoners op bezoek geweest, de ene was jarig en de ander net terug uit het ziekenhuis. Niet alle collega's waren even blij dat ik er was (zij moeten hard werken om mijn werk in te halen, en ik loop te lanterfanten in hun ogen), maar voor het eerst voelde ik me daar niet schuldig over. Ik ben blij met wat ik wel gedaan heb.

De huilbuien zijn wat minder geworden, maar jammer genoeg nog niet weg. Gelukkig merk ik wel dat ik nu op een (langzaam) stijgende lijn zit, dus dat zal ook wel weer goed komen.
Dinsdag heb ik een telefonische afspraak met de bedrijfsarts, dan wordt ook besproken hoe op dit moment verder.

dinsdag 16 mei 2017

De bedrijfsarts

Vandaag had ik een afspraak bij de bedrijfsarts. Iets waar ik toch nog wel tegenop zag. Het gaat al wel iets beter, ik ben nog steeds ontzettend moe als ik iets heb gedaan, maar de moeheid trekt wel weg na een paar uur.
Dat het nog niet zo goed ging als ik dacht, daar kwam ik zondag met de kerkdienst achter. Ik stond op het rooster voor kinderdienst, iets wat ik heel erg leuk vind. Maar bij het zien van de kinderen schoot ik weer helemaal vol. Iemand anders heeft me gelukkig toen overgenomen, dat was veel beter voor de kinderen.

Om bij de bedrijfsarts te komen moest ik met de bus. Dat was ook een aanslag op mijn energieniveau, en ondanks dat ik er wel rekening mee had gehouden, was ik kapot toen ik er was.
De arts vind me nog niet stabiel genoeg om nu al te gaan werken, ik heb het advies gekregen om goed voor mezelf te zorgen, en daardoor hopelijk ook wat op te laden. Volgende week heb ik een telefonische afspraak.

Ik ben opgelucht dat ik deze week nog niet op mijn werk word verwacht. Hopelijk ben ik volgende week wel weer zover dat ik wat meer kan doen. Maar dat merk ik volgende week wel.