woensdag 18 september 2019

Inentingen

Als dochter ergens panisch van wordt, dan is het het idee aan naalden. En dan niet een beetje bang, maar echt blinde paniek. Datzelfde heeft ze ook als ze een nieuwe ervaring heeft in bijvoorbeeld het ziekenhuis. Zoals de eerste keer dat ze haar pols brak, ze bleef maar krijsen om een slaapkapje voordat ze gips kreeg. En sterk dat ze toen was, het kostte enorm veel moeite om haar vast te houden.

Bij de negenjaars inenting was het niet heel veel beter. Hoe verder we in de rij kwamen hoe meer dochter in paniek raakte, zo erg dat we toen uit de rij zijn geplukt (ze maakte alle andere kinderen in de rij ook doodsbang) en achter in de gymzaal in een kantoortje werden gezet om daar de inenting te krijgen. Uiteindelijk waren er zes volwassenen voor nodig en niemand had zijn oren nog over, maar dochter had haar prik gehad.

Toen ze anderhalf jaar geleden op kinkhoest getest moest worden (haar vriendje had het, en op school zat een meisje die aan de chemo was), was ze weer vreselijk overstuur. Gelukkig was de extra verpleegkundige die erbij was gehaald heel lief, en ze legde dochter ook van alles uit. En het is zelfs gelukt om toen bloed af te nemen zonder haar stevig vast te houden. Sindsdien gaat het bloedprikken heel goed.

Vorig jaar hadden we al een uitnodiging gehad om haar te laten inenten tegen het hpv virus. Dochter was in alle staten, ze deed het niet. Ook dit jaar kregen we er weer een uitnodiging voor. Dochter begon gelijk weer te protesteren. Maar toch laat ze het dit jaar wel doen. Mijn zus heeft verstoorde cellen (pap3b), en veel is daardoor onzeker, en de onderzoeken zijn ook niet heel prettig. Dochter vroeg heel verbaasd waarom wij die prik nooit hebben genomen. Toen ik haar vertelde dat die inenting pas is gekomen toen zij twee waar,  besloot ze dat ze het nog steeds niet fijn vind, maar dat ze hem wel gaat halen.

Ik ben blij dat ze zelf achter haar keuze kan staan, dat vind ik veel beter dan haar te dwingen die inenting te nemen.

woensdag 11 september 2019

Eerste gesprek + toets

Dochter zit alweer anderhalve week op de middelbare school. Toen ik haar indicatie voor het speciaal onderwijs kreeg, heeft ze twee jaar gekregen, één jaar om haar de tijd te geven om te wennen (wat ook nodig leek te zijn met hoe dochter reageerde op alle nieuwe dingen) en dan nog een jaar om haar te volgen om vervolgens verder te beslissen.

Na de eerste dag ging dochter stralend naar school. Ik breng haar elke ochtend naar de bushalte en wacht tot ze is ingestapt, ze gaat verder zelfstandig en ik rij door naar mijn werk. Maandag was dochter goed verkouden en daar ook niet heel lekker van, maar ze wilde wel graag naar school. Gisteren heb ik haar thuis gehouden, ze zag er zo ellendig uit. Daar was dochter het niet zo mee eens, want ze had een toets waar ze goed voor geleerd had. Toen ze zich vanochtend wat beter voelde liet ze zich niet tegenhouden, ze ging naar school toe.

Toen ik haar vanmiddag kwam ophalen kwam ze stralend naar buiten, ze had haar toets al ingehaald en een 7,1 voor gehaald, ik ben zo trots op haar.
Ik had vandaag ook het kennismakingsgesprek met haar leerkrachten, en die waren vol lof over dochter. Ze is een positieve aanvulling in de groep, ze doet goed mee, ze is nog niet vervelend geweest, en dochter lijkt daar goed op haar plek te zijn. Daar ben ik het helemaal mee eens, ze gaat met zoveel plezier naar school, daar ben ik heel blij mee. En ook supertrots dat ze het zo goed doet.

donderdag 5 september 2019

De eerste dagen

Maandag begon de school van dochter. Zondag was ze al goed van slag, de maandag zelf was ze enorm zenuwachtig. Hoe dichter we bij de school in de buurt kwamen, hoe misselijker ze werd. Bij de school werd ze voor de ingang al hartelijk ontvangen en mee naar binnen genomen. Het was goed om te zien dat ze zo met dochter om gingen, en met een gerust gevoel ging ik weer naar huis. Toen ik haar 's middags ging ophalen was ze enorm enthousiast, de lerares vond ze lief, net zoals de klassenassistent, ze had haar schoolboeken gekregen, en ze zat naast het meisje waar ze graag naast wou zitten.

Ze heeft er nu bijna een week opzitten, en ze heeft het ritme al aardig te pakken. Ik breng haar 's ochtends naar de bus, en dan gaat ze verder zelfstandig naar school. Om de paar meter krijg ik een foto doorgestuurd met waar ze is, de schat. 'S middags haal ik haar weer op bij de bushalte, en verteld ze nog steeds enthousiast over school en de kinderen in haar klas.

Vandaag had ik mijn eerste werkdag op mijn oude werkplek. Het voelde alsof ik nooit ben weggeweest. Het werken is wel iets veranderd, maar de meeste bewoners ken ik nog, en zij mij ook. Ik heb zo vaak te horen gekregen hoe blij ze waren dat ik weer terug ben, dat ze me gemist hebben, en wat fijn, een bekend gezicht. Ik vond het zelf ook erg fijn, het voelt goed om weer terug te zijn. En wat voor dienst ik ook heb, het is perfect te mixen met dochters school, dat is heel fijn.

zaterdag 24 augustus 2019

Iedereen weer thuis

Vandaag zouden we eigenlijk uit Noorwegen vertrekken, samen met mijn broer. Al ben ik blij voor dochter dat wij al eerder terug waren gekomen, in Noorwegen voelde ze zich zo ellendig dat ze, de dag dat mijn broer en ik besloten dat wij al eerder terug zouden gaan, ze alleen maar in bed wou liggen, diep onder haar knuffeldekentje. Eenmaal weer in Nederland was ze weer een blije en vrolijke puber. We spraken nog wel elke dag met mijn broer, behalve vrijdag, toen konden we geen contact krijgen. Gezien de bereikbaarheid en de verbinding daar niet heel gek. Tot we vrijdagavond gebeld werden door mijn broer, hij had de boot een dag eerder gepakt, en was met een paar uur ook thuis. Of we vandaag mee wilden gaan ontbijten.

Dat ontbijten hebben we gedaan, en mijn broer zat al vol plannen voor volgend jaar voor een gezamenlijke vakantie. Want ondanks dat hij elk jaar alleen ging, zo met een paar mensen was toch gezelliger. Over de vakantie van volgend jaar moeten we goed nadenken. Ik weet nu meer de struikelblokken en wat er anders moet. Of we dat in Noorwegen kunnen vinden, ik weer het niet. De tijd zal het leren.

Ook mijn buren hebben flink doorgereden en zijn een dag eerder thuis gekomen. Ook dat is weer heel fijn. Ik heb gelukkig gisteren nog hun tuin een beetje op orde gebracht, ik weet dat de buren daar meer oog voor hebben dan ik. En een gemaaid grasveld ziet er toch al meteen een stuk beter uit.

Ik vind het fijn dat het normale leven bijna weer gaat beginnen, we hebben nog 1 week vakantie. Voor dochter hebben we nu bijna alle schoolspullen bij elkaar, op zich viel haar lijstje heel erg mee, de boeken blijven op school, en het zijn er maar vier om te kaften. Bij de kringloop vonden we elastische boekenkaften (nog roze ook) voor 20 cent per stuk, en ook het verplichte model rekenmachine vonden we in het roze. Dochter heeft er zin in :-)

dinsdag 20 augustus 2019

Weer thuis

Vandaag was de dag dat we weer naar huis gingen. Dat was uiteindelijk nog even spannend, in de blijdschap van het boeken hadden we per ongeluk een datum in september gekozen. Toen we daar gisteravond achter kwamen was de internetverbinding heel slecht, en lukte het niet om vliegtickets te boeken. Uiteindelijk is het bij de k.l.m wel gelukt voor de hoofdprijs.

Dochter was de hele dag vrolijk en opgetogen, maar ook verschrikkelijk zenuwachtig voor de vliegreis. Eten lukte amper, en de crackers die ze at deelde ze nog met de vogels. Op het vliegveld heeft ze uiteindelijk onder lichte dwang een broodje gegeten, met een lege maag kun je niet vliegen.

Toen we afscheid van mijn broer hadden genomen en hem hadden uitgezwaaid toen hij in de trein zat, zijn we gaan uitzoeken waar wij heen moesten. De check in hadden we online al gedaan, dus de volgende stap was de beveiliging. Dat was allemaal nieuw en lastig, alles werd in het Noors uitgelegd, en moest snel snel. Ik was vergeten dat ik mijn jurk met zakken aan had, en dat daar nog 2 munten in zaten. En dus ging het alarm af. Bij de vraag of ze me mochten onderzoeken heb ik niet moeilijk gedaan, en al snel kwamen we achter mijn fout.

Na het wachten bij de goede gate mochten we al snel in het vliegtuig. Toen die eenmaal op de startbaan vaart ging maken werd het echt spannend. Maar het was wel heel mooi om alles zo van boven te zien. En uiteindelijk ook veel minder eng en erg dan ik had verwacht.

Nu liggen we weer heerlijk in ons eigen bed, en wat is dat fijn. Gewoon weer ons eigen huis. Dochter lag met twee minuten te slapen, en ze is weer net zo vrolijk als altijd. Dat was me die hoofdprijs toch zeker wel waard.








maandag 19 augustus 2019

Dag 8, 9 en 10: naar huis

De afgelopen dagen heeft dochter het steeds moeilijker gekregen met haar heimwee, we hebben gezocht naar kinderactiviteiten, maar hier in de omgeving is echt niks. Het thuisfront heeft filmpjes gemaakt van haar huisdieren, omdat ze die zo miste, ze heeft uitgebreid met opa en oma gebeld, het hielp niks.

Vanavond hebben we besloten dat dochter en ik de vakantie eerder afbreken, en in plaats van zaterdag terug te gaan met de auto, gaan we morgenavond met het vliegtuig terug naar Nederland. Ergens rond middernacht zijn we dan terug bij huis. Dochter is bij het horen dat ze terug gaat gelijk een stuk blijer, zo blij is ze de hele week nog niet geweest.

Het wordt onze eerste keer in het vliegtuig, gelukkig is het maar twee uur vliegen. En volgend jaar blijven we lekker in eigen land :-)

vrijdag 16 augustus 2019

Dag 7: mooie natuur

Vandaag was het onverwacht prachtig weer hier. De ochtend begon heel grijs en met bergen vol met mist van de regen van gisteren. Maar al snel brak de zon door. Ik heb snel alle was in de machine gedaan, van mooie dagen moet je hier echt profiteren, en alles buiten te drogen gehangen. Daarna wou mijn broer graag een keer een andere kant op rijden, om te kijken hoe het daar was. Ik vond het echt heel mooi.