zaterdag 19 januari 2019

Een vol hoofd

Het werk op de fabriek ging me steeds zwaarder vallen. Niet lichamelijk, want dat was prima te doen. Ook qua uren was het goed. Maar mijn hoofd begon vol te raken, ik raakte heel erg uit mijn ritm. En elke keer als ik ingepland stond zat ik te hopen dat ik weer uitgepland zou worden.
Toen ik daar vorige week met een vriendin over had, en ook over de keuze die ik moest gaan maken (bij de fabriek blijven of weer terug gaan naar de kwekerij) viel bij mij het kwartje. Als ik me zo uitgeblust voel na 7 weken, hoe kan ik het dan een jaar volhouden?

Op maandag besloot ik onder het werken dat ik mijn best ging doen om het nog vijf weken leuk te vinden. Zolang duurde het nog voordat ik weer terug kon naar de kwekerij. Maar toen ik in mijn pauze zat, kreeg ik een appje van de baas, of ik misschien eerder zou willen starten, het liefst al een week later. Ik was zo blij, ik heb het gelijk geregeld met het uitzendbureau.
Deze week ben ik weer begonnen, en het is weer heel fijn en rustig, ik voel me zelf veel fijner.

De krentenbaard van dochter leek na drie sterke antibioticakuren eindelijk weg te zijn. De huisarts had een kweekje afgenomen, en daar kwam niks bijzonders uit. De huid was goed genezen en dochter was heel blij.
Tot maandag. Ze werd hangerig, zei constant dat ze een beetje misselijk was. In eerste instantie dacht ik dat ze de toetsperiode spannend vond, omdat deze beslissend is voor naar welke school ze mag. Tot ik woensdagochtend allemaal plekjes in haar gezicht zag zitten. Krentenbaard! Toen we 's middags naar de huisarts mochten waren het al flinke plekken geworden, ondanks dat ik het met zalf had ingesmeerd.

De dokter schrok zich weer kapot, en ze heeft gelijk het ziekenhuis gebeld om te overleggen, wat voor behandeling moet ze krijgen?
De arts in het ziekenhuis vermoed dat dochter zelf een brandhaard is, en dus zichzelf elke keer opnieuw besmet, wat nog makkelijker gaat omdat ze eczeem heeft. En omdat de bron in haar neus zit, is die niet zo makkelijk aan te pakken. Er is weer een kweek afgenomen, dochter heeft weer een kuur meegekregen om in ieder geval de groei weer te remmen, en pillen tegen de misselijkheid.

Komende week als de uitslag er is word ik gebeld door de huisarts, wat de vervolgstappen gaan zijn. Het is in ieder geval fijn om te weten waar het steeds vandaan komt, en ook dat dochter iedereen om zich heen kan besmetten door gewoon een keer te niezen. Nu kunnen we in ieder geval maatregelen nemen om dat te voorkomen.

donderdag 27 december 2018

De derde kuur

Toen dochter vier weken geleden eczeem in haar gezicht kreeg, zijn we meteen gaan smeren met haar zalf. De uitslag reageerde goed, het werd minder, tot ze op donderdag uit school kwam met een ontveld stukje huid waar wat vocht uit kwam. Ze had niks gedaan zei ze, maar het zag er nog niet heel erg uit, meer heel vervelend voor haar. Tot ik haar vrijdagochtend ging wakker maken, toen zag het er verschrikkelijk uit. Overal had ze grote ontvelde plekken op haar gezicht, en ook de huisarts schrok zichtbaar.

Dochter kreeg een zware antibiotica mee en een antibiotica zalf om op de plekken te smeren, in de hoop dat dat genoeg was. Vorige week woensdag belde de huisarts om te vragen hoe het was. De plekken waarmee het begon waren weg, maar ze bleef nieuwe plekken krijgen. Dus kreeg ze een week extra antibiotica.

Die kuur liep vandaag af, maar nog steeds heeft dochter vochtige ontvelde plekken in haar gezicht. Het ziet er wel stukken beter uit, maar toch leek het me beter dat de huisarts toch nog een keer keek, volgende week is de praktijk dicht wegens vakantie. Helaas had ze vandaag en morgen geen plek meer, vertelde de assistent. Daar baalde ik best van, maar er was niks aan te doen. Ik bedacht me dat als het weer erger zou worden ik dan maar naar de vervangende huisarts moet met dochter.

Tegen 5 uur belde de huisarts zelf, ze had begrepen dat dochters krentenbaard nog niet over is, en ze heeft dochter een nieuwe, wat sterkere antibiotica voorgeschreven die ik gelijk moest gaan halen en geven. Ze zou de apotheek bellen dat ik eraan kwam (het liep tegen sluitingstijd). En morgen heeft ze toch nog een gaatje voor dochter, en wordt er een kweek genomen om te kijken of deze kuur de goede is.
Eén ding weet ik wel, dit is een hele hardnekkige bacterie.

woensdag 19 december 2018

Kerstdiner

Het is bij dochter op school toch wel een beetje het hoogtepunt van het jaar, het kerstdiner. Iedereen komt 's avonds in zijn of haar mooiste kleren naar school en neemt iets lekkers mee.

Dochter en ik hebben een beetje de traditie dat ze voor die avond iets nieuws aan kleren mag uitzoeken. Een voorwaarde is wel dat het ook vaker te dragen moet zijn. Dochter had aangegeven dat ze niet persé kleren hoefde te hebben, maar dat ze liever een paar nieuwe schoenen had. Dat vond ik prima, en ze heeft mooie zwarte schoenen uitgekozen.

Omdat ik haar toch ook wel iets 'nieuws' gunde, ben ik vanochtend naar de kringloop geweest om te kijken of er iets hing. Ik had geluk, ik vond een hele mooie zwarte strokenrok, en een zwart vest met een soort pofmouwen. Een leuk shirt vinden was minder werk, en voor 10 euro heeft ze toch nog haar kleren die nog niemand gezien had.

Ik ben blij dat ze vandaag weer naar school kon. De krentenbaard is zeker nog niet over, ze moet een week langer doorgaan met de antibiotica. Maar door de kuur en de zalf drogen de nieuwe plekken snel in.

Vandaag mochten we ook bij de kwekerij waar ik heb gewerkt het kerstpakket ophalen. Heel lief, want ik ben maar een uitzendkracht. Het maakte de twijfel die ik voel wel groter, bij de fabriek blijven of terug naar de kwekerij. Ik heb dochter een rondleiding gegeven, zij was er nog nooit geweest, en toen we weg gingen kreeg ik nog een ingepakte kaart. Daarin zat een bedankje voor mijn inzet het afgelopen jaar, in de vorm van een cadeaubon. En niet een heel klein bedrag ook.
De twijfel is in ieder geval over, ik weet dat ik weer terug ga naar de kwekerij. Ik heb daar heel veel plezier gehad, en ze waarderen overduidelijk iedereen, en dat laten ze ook merken.

zaterdag 15 december 2018

Van alles wat

Ik heb al een hele tijd hier niet meer geschreven. Niet dat ik er niet aan gedacht hen, maar er de tijd voor vinden...

Ik ben bij de fabriek begonnen met werken. Daar daadwerkelijk gaan werken was nog niet zo makkelijk, de functie stond open voor zowel mannen als vrouwen, ik had al mijn testen met 100% gemaakt, maar ja, ik ben een vrouw, en het zou toch wel echt veel zwaarder worden dan ik dacht. Pas nadat ik had gevraagd om een kans om te laten zien dat ik het aan kon, mocht ik na een maand wachten beginnen. Eindelijk.
De eerste twee weken kreeg ik het lichtere werk, maximaal 500 gram tillen per keer, en nu mag ik ook het zwaardere werk doen, dat is 5 kilo tillen per keer. De eerste keer had ik na 8 uur flink spierpijn  in mijn armen, maar nu gaat het me ook goed af.

Ik ben voor dochter bij het speciaal onderwijs wezen kijken. Mijn eerste indruk was heel positief, ik was een kwartier te vroeg, en kwam precies in een pauze binnen vallen. Ook met wat er verteld werd en wat we te zien kregen had ik een goed gevoel. Hier wordt dochter begrepen en mag ze zijn wie ze is.

Donderdag had dochter een klein raar plekje op haar wang waar vocht uit kwam. Helaas was de huisarts die dag afwezig, en ik dacht niet dat het plekje erg genoeg was om naar de vervangende huisarts te mogen. Toen ik dochter gister wakker maakte schrok ik me kapot. Dat ene plekje was geen plekje meer, het was over de hele wang verspreid, en op haar andere wang, voorhoofd en hals kwamen ook plekjes. En een vocht dat eruit kwam, ik had nog nooit zoiets gezien. Ik heb om 8 uur gelijk de huisarts gebeld, en de assistent zag de noodzaak in van snel langs komen. Ik was niet de enige die me wild schrok. Ook de huisarts schrok zichtbaar, vooral toen ze hoorde in hoe een korte tijd zich het ontwikkeld had.


Het was zeer ernstige krentenbaard. Dochter heeft een zware antibiotica kuur gekregen waar ze gelijk mee moest beginnen, en een antibiotica zalf. En de waarschuwing dat als het erger wordt ze direct naar de huisartsenpost moet in het weekend. Door al het vochtverlies was dochter flink aan het uitdrogen. Ze heeft gister 4 liter gedronken, en toen was ze nog blij met het water wat ze moest innemen met haar kuur. Ze mag nu tot dinsdag niet op school verschijnen van de huisarts. Omdat ik zelf ook twee plekjes op mijn hand heb mag ik ook niet op mijn werk verschijnen, ik werk met voedsel.
 Bij dochter helpt de kuur gelukkig goed. Ze heeft nu hele grote plakkaten gelige korsten op haar gezicht, maar ze lekt nu nog maar een klein beetje gelukkig.

Selfie

donderdag 1 november 2018

Hondenpoep

Ik heb al een hele tijd dat er regelmatig een hondendrol in mijn voortuin ligt. Echt heel vies. Ik had wel een idee van wie dit af kwam, maar ik kon het niet met zekerheid zeggen, want ik had het nooit gezien.

Tot vandaag. Ik stond met mijn zus in mijn achtertuin te praten, toen mijn zusje opmerkte dat er iemand in mijn voortuin stond. De vrouw zag ook dat wij haar zagen, en trok geschrokken haar hondje mee. Ik ben meteen gaan kijken, en ja hoor, daar lag weer een drol (die er 5 minuten daarvoor niet lag) en er kwam nog warmte vanaf. Ik ben meteen achter de vrouw aan gegaan, en ik heb haar aangesproken. Nee, haar hondje had het echt niet gedaan, daar lette ze altijd op. En nee, ze had niet in mijn voortuin gestaan. Haar neus begon nog net niet te groeien.

Mijn zus had ondertussen de drol op een plankje geschoven, en toen de vrouw op hoge poten naar binnen ging, heeft ze de drol terug bezorgd in de tuin van de vrouw. Op een plaats waar ze er makkelijk in kan lopen.

Ik hoop dat het honden gepoep in mijn tuin nu is afgelopen, nu ze weet dat ik haar door heb, en ze straks misschien ook de ervaring heeft hoe vervelend en vies het is...

vrijdag 19 oktober 2018

Laatste dag/vakantie

Vandaag had ik mijn laatste dag van dit jaar bij de kwekerij. Eigenlijk zou dat gister al zijn geweest, maar omdat ik deze week één dag geveld was door buikgriep, heb ik ja gezegd op de vraag of ik toch nog wou komen. Zo heb ik toch mijn geplande uren gemaakt deze week, en om eerlijk te zijn, het voelt best als een compliment dat ze mij als enige niet-vaste vragen terwijl er zoveel mensen daar zijn die er al veel langer werken.

Ik vond dit jaar bij de kwekerij echt heel leuk, en ik kijk al uit naar volgend jaar, ik mag nog steeds terug komen. Nu heb ik eerst een week vakantie, en daarna ga ik door naar de plaatselijke fabriek voor drie maanden. In de winter vind ik dat heel fijn, 10 kilometer fietsen als er sneeuw of ijs ligt trekt me niet heel erg.

Deze vakantie gaan we weer een paar dagen naar Drenthe, deze keer met mijn vader erbij, ik merkte aan hem dat hij dringend vakantie nodig had van mijn  moeder.

Ik ben zelf ook blij met de vrije dagen. De heftigheid van mijn vorige flashbacks is gelukkig afgenomen, en de nachtmerries zijn ook weer een stuk minder, maar het heeft toch een hoop energie gekost. De komende week ga ik lekker genieten van het niks hoeven :-)

dinsdag 9 oktober 2018

Schoolkamp

Het is morgen weer tijd voor het jaarlijkse schoolkamp van dochter. Een moment waar ik als moeder nog steeds niet naar uit kijk, maar gelukkig is het nu maar twee dagen.
Dit jaar gaat dochter weer op prehistorisch kamp.

De bedoeling was dat dochter van een jute zak een soort jas zou maken, en ook een hoes voor over de rugzak. De eerste keer dat ze in groep 6 zat had ze hetzelfde kamp, dus we waren er al op voorbereid. Alleen bleek dochter nu enorm allergisch te reageren op de jute, ze werd er enorm benauwd van en hoestte heel raar volgens de juf. In plaats van jute kreeg dochter een stuk oud gordijnstof om haar jas mee te maken, en dat is haar goed gelukt, ze heeft er zelfs een soort kangaroebuidel in gemaakt om haar knuffel mee te nemen.

De jute voor haar rugzak was nog steeds in de race, de bedoeling was dat ik die zou maken. Ik kreeg als tip mee om de jute eerst te wassen en in de vriezer te leggen. Ik heb het twee keer gedaan, maar dochter begon weer bijna astmatisch te hoesten, het klonk niet gezond. Dat werd hem niet, en in overleg met de juf heeft ze nu een bruine rugzak. Het is fijn dat de juf meedenkt :-)

Morgen heb ik geregeld dat ik twee uur later begin dan de anderen, zo kan ik dochter zelf wegbrengen en uitzwaaien. En vrijdag ben ik de hele dag vrij, dan kan ik haar zelf weer ophalen en lekker de rest van de dag bij haar zijn. Ik kijk er nu al naar uit :-D