zaterdag 28 februari 2015

Zoetigheid

Op mijn blogje over het zelf betalen kwamen best forse reacties (zo kwam het op mij over). Ik heb mezelf de vraag gesteld of ik echt zo slecht bezig ben. Mijn kind aan het volproppen ben met suikers. Mijn gevoel zegt van niet. Dochter heeft een heel mooi postuur, heel mooi slank. Ze is 1m40 en 32,4 kilo. Daarmee volgt ze heel mooi haar eigen lijn die ze sinds haar geboorte heeft. (Dat zijn de woorden van de school dokter).

De mening over suiker is nogal verdeeld. Dat maakt het er niet makkelijker op. Ik denk dat als je het snoepgedrag beperkt houdt, er niks aan de hand is.

Dochter heeft op school een vriendinnetje, sinds groep 1 zijn de 2 bevriend. Bij vriendinnetje thuis is gezond eten de norm. Alleen met een verjaardag komt er suiker in huis, in de vorm van een taart. Het heeft zijn voordelen, dochter heeft daar crackers leren eten (ik kocht ze nooit, ik lust ze niet). Vriendinnetje kwam voorheen ongeveer 1 keer in de maand spelen. Vaak haalde ik toen onderweg naar huis nog iets bij de l.idl. Dochter en vriendinnetje mochten dan soms ook iets lekkers uitzoeken. Meestal werden dat spekjes.

Bij dochter kan ik snoep rustig laten liggen, ze snoept niet door, één of twee snoepjes en dan is het genoeg. Bij vriendinnetje was dat heel anders. Terwijl ik de keuken bezig was, of op de bovenverdieping, vrat vriendinnetje de halve zak leeg. Om zich 's avonds niet meer zo lekker te voelen. Waar dochter heeft geleerd zich in te houden, en naar haar maag te blijven luisteren, heeft vriendinnetje dit nog niet. Dochter weet ook heel goed dat als ze van teveel suiker dorst krijgt.

Op mijn blogje van gister kwam ook een leuke reactie binnen. Het zou zielig zijn dochter maar 1 klein blikje cola in de 2 weken te geven. Daar ben ik het niet mee eens. Ik vind cola in een andere categorie vallen dan snoepgoed. Ik vind cafeïne niet geschikt voor kinderen, en al helemaal niet om dagelijks toe te dienen. Soms koopt dochter van haar eigen geld kindercola, daar zit de cafeïne niet in. Maar ze vind het ook niet zo lekker. En zo blijft dat kleine blikje een hele traktatie voor haar. Moet ik dat zielig vinden? Ik vind van niet!

vrijdag 27 februari 2015

Gratis spullen januari/februari

In januari had ik het idee dat ik ging bijhouden wat ik aan gratis producten kreeg. Niet met een 1+1 gratis actie, maar door het aan te vragen, zegels te sparen en geld-terug acties.
Want gratis producten zijn erg leuk, maar wat levert het op?

In de supermarkt heb ik 3 tandenborstels, 3 flessen wasverzachter, 7 tubes tandpasta en 4 flessen wasmiddel gespaard. Bij elkaar had dat een waarde van 70 euro. Vanaf de tandpasta krijg ik van veel mensen zegels. Ontzettend aardig, zo kan ik die dingen ook aan andere mensen geven. Het geld wat ik zelf heb uitgespaard is 30 euro. Dat komt omdat dochter en ik allebei een snel geïrriteerde huid hebben, en ik de wasverzachter en het wasmiddel aan verschillende mensen heb gegeven van wie ik dacht dat ze het konden gebruiken. Ook heb ik 4 tubes tandpasta weggegeven, aan 7 tubes heb ik niks.

Via nugratis zag ik de actie van de smintjes, je mocht 3 blikjes gratis aanvragen. Ik ben gek op die dingen, alleen vind ik ze te duur. Soms haal ik ze bij kruidvat als ze 1 euro zijn. En anders de neppers bij de action, die zijn ook 1 euro. Daarom heb ik de waarde van die blikjes op 1 euro per stuk gezet, dus 3 euro.

Via de geld-terug acties heb ik een doos tempo tissues gekocht, van €1,50. Ook een rolo toetje van €1,25 en een fles cola zero van €1,80. De cola heb ik aan de buren gegeven, ik lust geen cola, en anderhalve liter vind ik echt veel te veel voor dochter, ze mag 1 keer per 2 weken zo'n mini blikje. De tissues vind ik erg fijn, en het toetje erg lekker.

Alles bij elkaar had een waarde van €77,55. Mijn voordeel was €35,75. Toch nog een hoop geld. Het mooie vind ik dat ik meerdere mensen blij heb gemaakt :-)

donderdag 26 februari 2015

Kindergebit

Gister zag ik een reportage van eenvandaag over verwaarloosde kindergebitjes. Kinderen van nog geen 4 jaar met getrokken kiezen en tanden. En honderden kinderen die onder narcose geholpen zijn.

Mijn dochter is vorig jaar ook onder narcose geholpen aan haar gebit. Voor ik psychische hulp kreeg ging het echt niet goed. Ik poetste dochters tanden wel, maar als ze bijvoorbeeld in de zomer dorst had, mocht ze 's nachts een flesje limonade mee naar bed nemen. Hoe achterlijk kun je als ouder zijn? Zo achterlijk was ik dus. Ze neemt nog steeds drinken mee naar bed, maar tegenwoordig is dat water.

Op een gegeven moment zag ik dat dochter een gaatje had. Door mijn angst voor tandartsen (en ook mijn schaamte voor die angst) was zij ook nog nooit bij de tandarts geweest. Op Hemelvaartsdag kreeg ze kiespijn, en de dag daarna bleek er in de regio een noodtandarts te werken. Ik heb die praktijk gebeld en ook het verhaal uitgelegd, ook dat dochter nog nooit naar de tandarts was geweest en mijn angst had overgenomen. Toen we daar waren bleek het een enorme lompe man te zijn. Ik zou net zo hard van die stoel zijn gevlucht als dochter deed.

En toch, bang of niet, er moest iets aan de kies gedaan worden. Ik ben gaan googelen op angst tandartsen. Twee dorpen verderop zit er één, die heb ik gebeld, we konden ook al snel terecht. Ook zij konden dochter niet helpen, ze was zo bang dat ze het ook niet geprobeerd hebben. In plaats daarvan mocht ze naar de tandarts in het ziekenhuis naar de tandarts, om uiteindelijk onder narcose geholpen te worden. De kies met de gat was inmiddels zover dat die niet meer gered kon worden. Haar melk kiezen hebben ze allemaal geboord. Twee andere kiezen hadden een gaatje, maar omdat al haar kiezen wel schade hadden hebben ze alles in één keer gedaan.

Dochter gaat nu twee keer per jaar naar de angst tandarts. Ze heeft een hele lieve tandarts die haar angst begrijpt, en ook eerst alles laat zien en uitlegt wat er gaat gebeuren. De laatste keer is dochter voor het eerst in de stoel gaan liggen. Ook het fluor laagje mocht op haar blijvende kies worden aangebracht. Ik ben trots op mijn dochter dat ze haar angsten overwint. En heel dankbaar dat er mensen zijn die haar de kans geven haar angsten te overwinnen!

woensdag 25 februari 2015

Afgeloste schulden februari/maart

Het loon was weer binnen, en tijd voor mij om weer eens goed te gaan zitten voor mijn administratie. Ik vind het erg prettig dat ik veel meer overzicht heb gekregen, en daardoor ook veel meer rust in mijn hoofd. Deze maand heb ik weer een achterstand compleet weggewerkt, de kinderopvang. Vanaf volgende maand betaal ik weer gewoon 355 euro per maand. Dat betekend 240 euro over, en die gaat naar de zorgverzekeringschuld, nu nog 900 euro. Dat kan in maximaal 4 maanden afbetaald zijn, ik wil in 3 maanden proberen. Daarna zijn tricijn en het cak aan de beurt. Daar wil ik ook maximaal 3 maanden over doen. 

Van het vakantiegeld dit jaar ga ik een nieuwe fiets voor mezelf kopen in plaats van schulden aflossen. Eentje bij een echte fietsenzaak. Ik weet dat MP volstaat met mooie fietsen, maar ik wil een keer echt een goede, vooral nu het nog kan. 
De fiets wordt hier heel intensief gebruikt, en vooral als ik een periode te weinig energie heb (die helaas nog steeds voorkomen, maar gelukkig steeds minder vaak), is het heel fijn om een fiets te hebben die niet uitvalt en licht trapt. 
Mijn werkgever is wel aangesloten bij het fietsplan, maar de vrije dagen die ik heb staan wil ik ook houden. Op het moment dat dochter ziek is, is het heel fijn om een dag vrij te kunnen nemen. En als het er teveel worden dat ik een gewoon een dag extra vrij ben.

Maar goed, over mijn schulden. De achterstanden die deze maand betaald zijn:
  • Kinderopvang: €240
  • Water:                € 35
  • Overblijven:      € 75
Met het water en het overblijven loop ik ook weer gelijk. Ik had voor het water 100 euro gerekend, de overige 65 euro heb ik voor de nieuwe termijnrekening weggezet.

Voor nu ben ik best trots op mezelf!

Fotoboek(en)

Via de facebook pagina van mijn buren had ik (met de toestemming van de buren) hele leuke foto's van dochter en buurmeisje samen. Samen op het strand, samen naar het pretpark, gewoon lekker op de bank, samen naar het bos, samen friet eten, echt alles. Die foto's had ik op mijn tablet gezet. Gister waren daar weer een paar foto's bijgekomen van de dierentuin. Die twee lijken echt zusjes, zoals de buurvrouw altijd heel mooi zegt.

Ik kreeg gister de goede ingeving een fotoboek van al die foto's te maken. Zo heel duur kon dat niet zijn leek me. Ik ben totaal niet bekend in de foto wereld, en daarom heb ik het maar simpel gehouden, bij de k.ruidvat. De lijst begon met de duurste fotoboeken van 50 euro. Slik. Maar gelukkig stonden onderaan de kleinere en goedkopere boeken. Ik heb het boek vanaf 10 euro genomen. 10 euro kostte het boek wat eruit zag als een schrift. Ik heb de soft paperback gekozen, die was 12 euro.

Toen begon het leuke werk, het boek maken. Ik heb eerst voor de optie gekozen dat het programma van de foto's die ik uit had gekozen een leuk boek zou maken. Dat was geen succes, de meiden waren op zowat elke foto onthoofd. Dan toch maar zelf de foto's in het boek 'plakken'.
Het bleek makkelijker en leuker dan ik dacht. Het boek heb ik 'twee zusjes' genoemd. En ik heb hem twee keer besteld, voor dochter en voor buurmeisje.
Als het goed is kan ik ze volgende week ophalen. Dan krijgen ze samen dat cadeau.


dinsdag 24 februari 2015

Zelf betalen

Dochter vind het zelf boodschappen doen ontzettend leuk. Met een aantal dingen heeft ze al het inzicht waar iets het goedkoopste is, en waar wat duurder. Zoals met kleine flesjes suikerwater. Bij de snoepwinkel zijn die 55 cent per stuk. Bij de supermarkt kun je precies dezelfde flesjes kopen, alleen dan in een set van 3 voor een euro. Ook de snoepjes kun je beter bij de supermarkt of de a.ction halen dan bij de snoepwinkel.
Ook toen we de laatste keer in s.lagharen waren merkte ik dat ze zich bewust ging worden van de prijzen. Dochter krijgt daar altijd 20 euro om zelf te besteden, wat ze over houdt mag ze zelf houden als we weer thuis zijn. Dat scheelt een hoop gezeur, en wat dus de vorige keer gebeurde, ze begon naar de prijzen te kijken. In s.lagharen was de slushpuppy 5 euro, terwijl die bij de snoepwinkel thuis maar een euro is. Dochter vond dat zonde van die 4 euro, en besloot te wachten tot ze weer thuis was,

Gister was ik samen met haar bij de supermarkt en kwam ze met een reep k.itkat aanzetten die ze wou kopen van haar eigen geld. Prima, wat kost hij? 90 cent, wist dochter te vertellen. Ik heb haar meegenomen naar het snoepvak waar ze zag dat de prijs voor 5 repen €1,50 was. Dochter rende terug naar het snoepvak bij de kassa om de reep terug te leggen, waarna ze vervolgens de 5 repen wou kopen. Daar heb ik wel even ingegrepen. Want 5 repen gaan even hard op als 1 reep. Ik heb die verpakking gekocht, en dochter heeft mij 30 cent gegeven voor de reep die ze wou opeten. We hebben afgesproken dat als ze zo'n reep wil, ze dan 30 cent aan mij geeft. Ik vond het mooi om te zien hoe bij haar het kwartje viel dat het snoep bij de kassa toch wel erg duur was in vergelijking met een verpakking van hetzelfde snoep in de winkel.

maandag 23 februari 2015

Dierentuin

Een paar maanden geleden deed ik nog mee met een loterij, en in de laatste maand dat ik meespeelde viel ik flink in de prijzen. Zo won ik 2 keer een prijs naar keuze. Daar heb ik voor mijn vader een mooie Parker pen voor gekozen voor zijn pensioen. Mijn vader is gek op mooie pennen, maar mist het geld om af en toe een mooie te kopen. Ik had hem direct naar hem laten opsturen. De verassing en blijdschap bij mijn vader waren heel groot. Met de tweede prijs had ik iets meer moeite. Wat moet ik met dingen die ik niet gebruik? Helemaal onderaan de uitzoek-pagina stond de dvd van Rio. De eerste film kende ik niet, de tweede wel. Dat werd dus mijn tweede prijs.

Ook won ik een dagje uit naar keuze. De dierentuin hier vlakbij behoorde ook tot de keuze. Ik hou zelf niet zo van dierentuinen, maar dochter wel. Dus heb ik toch maar voor die bon gekozen. De bon is voor 4 personen geldig, dus dochter heeft het buurmeisje ook gevraagd. Het buurjochie had er geen zin in, dus heb ik mijn broer ook meegevraagd. Gister hebben we voor ieder 2 flesjes drinken gehaald, en ook het eten. Chocoladebroodjes (die hebben we vanmorgen bij de l.idl gekocht), eierkoeken en suikerbollen. Bij elkaar bijna 8 euro. Voor die 8 euro zullen we nog best een leuke dag hebben. Normaal is dat alleen al door de toegangsprijs voor ons onbetaalbaar.

Toch heb ik bij al die prijzen een beetje mijn twijfels. Bijna nooit win je wat, en op het moment van opzeggen stromen de 'gewonnen' prijzen je toe. Het zal wel toeval zijn...

zondag 22 februari 2015

Het nee zeggen

Iets dat ik ontzettend moeilijk vind. Nee zeggen. Ik heb mensen altijd zoveel mogelijk willen helpen. Want dan hadden ze misschien een reden om me aardig te vinden. Al opgroeiend meisje had ik daar heel veel behoefte aan. Hoeveel ik thuis ook hielp, ik bleef dat kreng met dat lelijke gezicht. Later toen ik in de zorg ging vonden de bewoners me heel aardig, ze vroegen van alles, en ik zei nooit nee. In de paar functioneringsgesprekken was dat ook elke keer een leerpunt.

Toen ik 2 jaar geleden met de behandeling voor ptss begon, en daarbij ook wekelijks begeleiding thuis kreeg, begon langzaam mijn zelfbeeld te veranderen. In mijn beleving was ik nog steeds dat kreng, en wat ik ook deed, het was nooit goed. Ik probeerde het voor mezelf altijd nog beter te doen. Dat ik daarbij heel ver over mijn grenzen heen ging, had ik niet door. Elke week begeleiding werd positief afgesloten met de zin: je mag lief zijn voor jezelf, je bent het waard.

In het begin klonk me dat echt als onzin in de oren. Ik, iets waard? Sinds wanneer?
De therapie vond ik erg zwaar, en in mijn slechte weken had ik heel veel structuur nodig. Ook op mijn werk. De teamcoach die er toen was had ik verteld met welk traject ik bezig was, en ik kreeg een planning met heel veel structuur. Ook leerde ik in die periode nee zeggen. Dat was wennen voor mijn directe collega's. Normaal in de weekenden konden ze me overal heen sturen, en in één keer zei ik nee. Ik had de structuur nodig om beide dagen op dezelfde afdelingen te lopen. De eerste keer werd mijn collega woest. De zin je bent het waard heeft toen wel heel erg veel geholpen om het vol te blijven houden. Verstand en gevoel liggen bij mij nooit op één lijn.

Sinds donderdag ben ik weer een stapje verder gegaan in het nee zeggen-proces. Het is nodig, er trekken teveel mensen aan me. Ik hou me op het werk veel meer aan mijn eigen taken, ik piep veel meer de zorg op als een bewoner hulp nodig heeft. Ook thuis probeer ik meer nee te zeggen. Mijn zusje is gewend dat als ze iets via MP verkoopt het op mijn rekening te laten storten. Nee dat wil ik niet meer. Mijn rekening is van mij. Ook naar mijn vriendin zeg ik meer nee. (Tuurlijk, ik weet dat zij het op het moment niet makkelijk heeft, maar wanneer heeft ze het wel makkelijk?). Gister heb ik daardoor een heerlijk rustige dag gehad, waar ik echt van heb genoten. Tegen de buren zeg ik geen nee, omdat ik weet dat als ze om hulp vragen, het ook echt nodig is, en niet vanzelfsprekend is.

Ik mag/moet lief zijn voor mezelf. Ik ben het waard!

zaterdag 21 februari 2015

Onverwachte slapers

Dit weekend hoef ik alleen maar de zondag te werken. Gister is dochter bij opa en oma gaan logeren, omdat de kans bestond dat ik vandaag ook zou moeten werken (door personeelstekort). Toen ik hoorde dat ik toch alleen zondag hoefte te komen, had ik bedacht dat ik dan ongestoord en asociaal lang zou kunnen uitslapen zonder dat iemand daar last van had. Hoe lekker is dat?

Gisteravond stond de buurman aan de deur, de buurvrouw had koorts en moest meteen langskomen op de eerste hulp. Of de kinderen zolang even bij mij konden blijven. Natuurlijk kan dat. Ik heb beloofd altijd te helpen als dat nodig is.
Vooral de buurjongen was erg uit zijn doen, en probeerde dat ontzettend te verbergen, hij is immers al 13. Om 9 uur heb ik een dvd voor ze aangezet, die ze allebei leuk vonden.
Om tien uur kwam het bericht uit het ziekenhuis dat het wel even kon gaan duren, het was druk. Of de kinderen misschien bij mij mochten slapen. Ik heb in huis 3 matrassen, dus dat kon wel. Ik heb 1 matras van mijn bed gehaald en op dochters kamer neergelegd. Toen kon het buurjochie zijn masker niet meer ophouden, en kwam waar hij mee zat eruit. In overleg met de buurman hebben we toen besloten toch te wachten tot ze thuis kwamen. De buurjongen heeft astma, en door de stress die hij kreeg van in een vreemd huis te gaan slapen, speelde dat aardig op.

De buurvrouw bleek gelukkig alleen griep te hebben. Ze heeft 2 kuren gekregen, die moeten erger voorkomen.

Van het uitslapen is niet veel gekomen, om kwart over 7 was ik weer wakker. Maar wel uit mezelf :-)

vrijdag 20 februari 2015

Toeslagen

Vandaag zijn de toeslagen weer binnengekomen. Ik vind het bedrag nog steeds verbijsterend hoog, 970 euro per maand. Dat bedrag bestaat uit de zorgtoeslag: 78 euro, huurtoeslag: 237 euro, kinderopvangtoeslag: 318 euro en de kindertoeslag: 340 euro.
De kindertoeslag is sinds dit jaar zo hoog, ik krijg er een alleenstaande ouderkop van 240 euro per maand bij.
Wat de kinderopvang betreft, dochter zou in principe minder uren per week naar de opvang kunnen. Dan zou ik er 20 euro per maand op vooruit gaan. Maar voor die 20 euro leert dochter op de bso met andere kinderen omgaan, en ze heeft heel goed geleerd om voor zichzelf op te komen. Iets wat ze thuis niet goed kan leren, omdat ze alleen is.
De huurtoeslag is bijna de helft van mijn huur.

Ik heb mijn spaarrekening opgedeeld in 10 potjes, voor de vaste lasten. Het geld van de toeslagen heb ik over de potjes verdeeld. Zodra het salaris komende week binnen is (waarschijnlijk woensdag of donderdag) ga ik de rekeningen weer betalen. Zo hou ik het overzichtelijk voor mezelf.

donderdag 19 februari 2015

Genoeg is genoeg

Een heel groot nadeel van ptss hebben vind ik het kunnen omgaan met stress. Waarschijnlijk is het voor iedereen anders, maar voor mij werkt stress echt niet. Het is ook iets wat ik zoveel mogelijk probeer te vermijden. Helaas is de werkdruk sinds deze week flink toegenomen. Bewoners en personeel weten me altijd goed te vinden als er iets gedaan moet worden. Ik probeer altijd zoveel mogelijk te helpen, maar op het nieuwe rooster kom ik tijd te kort.
Vandaag kon ik mijn eigen kamers niet schoonmaken, er lag een afdeling open en ik moest daarheen. Tot zover geen problemen. Ik kreeg van 2 collega's het verwijt dat ik best meer kon doen. Dat kon ik goed weerleggen, ik heb gedaan wat ik op die afdeling moest doen.
'S middags begon de zorg ook taken af te schuiven. Prima, maar niet nu. Ik had na het werk een afspraak, en moest dus echt op tijd weg. Ik had al tegen 2 uit de zorg gezegd dat ik ze niet kon helpen, ik heb de tijd nodig voor mijn eigen werkzaamheden. De derde werd boos en liep weg. Uiteindelijk heb ik wel de bewoonster geholpen waar het om ging. Toen kwam de vierde en vertelde doodleuk dat zij ook wel eens later naar huis gaat. Toen barstte bij mij de bom. Wel eens? Ik ga standaard een half uur te laat naar huis, elke werkdag. Ik ben geen superwoman. Die collega heeft zelf gedaan wat ze vroeg. Maar ik zat echt aan mijn grens, het is klaar. Ik heb al mijn bewoners drinken gegeven, en een aantal afwasjes heb ik laten liggen. En precies op tijd ben ik naar huis gegaan.
Het zit me nog steeds erg hoog. Ik kan niet iedereen blij maken, maar vandaag kreeg ik wel heel sterk het gevoel dat dat van me wordt verwacht. Misschien moet ik me meer op mijn eigen taken richten, en veel minder behulpzaam willen zijn. Ik denk dat behulpzaam willen zijn ook een valkuil van mezelf is.

dinsdag 17 februari 2015

'Onverwachte' kosten

In mijn achtertuin staat een kastanjeboom. Geen kleine beschaafde boom, die makkelijk zelf bij te houden is, maar eentje van minimaal 80 jaar oud. Ik ga er van uit dat hij ouder is.

De straat waar ik woon was voor de oorlog 1 van de grootste straten. Een paar jaar geleden vertelde een bewoonster over een kastanjeboompje die haar moeder in de achtertuin had geplant toen deze huizen net gebouwd waren. Toen haar moeder 40 jaar daarna overleed stond de boom er nog steeds. Verzonken in de herinneringen bedacht ze zich dat de boom waarschijnlijk al lang weg gehaald zou zijn. Omdat het over dezelfde straat ging, en ik een joekel van een kastanjeboom in de had staan, heb ik een foto van de boom gemaakt. De bewoonster kreeg tranen in haar ogen, dat was de boom van haar moeder.

Helaas moet de boom af en toe ook onderhouden worden ben ik bang. Ik heb het nog nooit laten doen, en volgens de buurman de vorige bewoner ook niet. De boom heeft de afgelopen 15 jaar vrolijk kunnen doorgroeien. Ik denk dat ik er niet naast zit als ik gok dat de boom minstens 7 meter hoog is.
Maar ja, dat onderhouden, dat heeft ook een prijskaartje. De vader van een vriendinnetje van dochter heeft een boom verzorging spertijd. Hij wou het wel voor 500 euro doen. Slik. Ik ben gister aan het googelen geweest, en ben bij iemand terecht gekomen die per dagdeel werk rekent. Dat is fijn, want de buurman heeft aangeboden om de takken weg te brengen als dat in de kosten scheelt. Dan zou het voor 250 euro kunnen. Nog steeds een hoop geld, maar beter dan 500 euro. Dan kan de boom er weer een paar jaar tegen.

maandag 16 februari 2015

Zomervakantie-gevoel

De laatste paar gewerkte dagen heb ik het zomervakantie-gevoel. En dat is niet heel positief vind ik zelf. In de zomervakantie is er altijd een groot personeelstekort, er lopen een hoop onbekende inval en uitzendkrachten, en het vaste personeel wat er nog is lijken in zo'n periode alles driedubbel te vragen. Het moment dat de werkdag dan voorbij is komt vaak ook geen moment te vroeg.

Het is nu half februari, en het lijkt nu al zomervakantie. Het personeelstekort is chronisch, en de leiding heeft een schoonmaak rooster bedacht voor 6 mensen (we hebben geluk als er 4 mensen zijn). De bewoners zijn door de leiding meteen ingelicht over die verandering die vandaag inging. Ook voor ons team was er een brief, er wordt de komende weken niks veranderd. Zoals het in die brief stond is er geen enkele ruimte voor discussie. Werkstress wordt er wel geleverd, ik zie op tegen morgen. Ik weet nu al dat ik met de tijd die ik heb voor de schoonmaak en de tijd die de bewoners is beloofd (die is vaak ook echt nodig), een half uur tekort kom.
Tuurlijk, ik wil alles proberen. Maar ik ben geen superwoman. Ik vraag me af hoever dit zal gaan. Lastig vind ik het wel, als ik 1 kamer minder schoonmaak heb ik de bewoner van die kamer daarmee. Waarschijnlijk wordt daar wel vanuit gegaan door de leiding. Niemand wil de bewoners teleurstellen. Maar ik geef geen pauzes meer op. In ieder geval, dat zegt mijn verstand. Nu mijn gevoel nog even overtuigen...

zondag 15 februari 2015

Valentijnsdag

Gister is dochter naar een valentijnsdisco geweest in het wijkcentrum. Ik had dochter haar mobiel meegegeven voor het geval dat ze eerder naar huis wou komen. Halverwege kreeg ik smsjes van haar dat het heel erg leuk was. En bij thuiskomst had ze een roos voor mij meegenomen. Heel erg lief.

Ik heb eigenlijk helemaal niets met 'verplichte' dagen. Ik doe er ook niet meer aan. Want waarom moet iedereen met een verjaardag gezellig langskomen en de rest van het jaar hoor of zie je ze niet. Of met kerstmis gezellig op de bank en daarna jezelf helemaal volvreten, ook nog steeds gezellig, terwijl er zoveel frustratie is dat de bom elk jaar wel een keer ontploft (dat is zo in mijn familie). Ik vier die dagen wel, maar dan op mijn manier.

Valentijnsdag en moederdag zijn 2 dagen die ik niet vier. Moederdag vind ik voor mij onnodig. Elke dag dat ik moeder mag zijn van zo'n lief en speciaal kind is al een ontzettend groot cadeau. Meerdere keren per week komt ze uit school met een tekening of een zelfgemaakte kaart waarin staat dat ze van me houdt. Dat vind ik veel mooier dan dat ze het speciaal en alleen voor moederdag zou doen, gewoon omdat het hoort. Met Moederdag geef ik altijd haar een cadeautje, omdat zij degene is die mij moeder maakt!

zaterdag 14 februari 2015

Nieuwe jas

In het kader van 'voor mezelf zorgen' had ik besloten dit jaar een zomerjas te gaan kopen, in april als de kinderbijslag weer komt. Vorig jaar heb ik het zonder jas gedaan. Op de wat frissere dagen gebruikte ik een vest, en als het echt hard regende gebruikte ik mijn winterjas. Dit jaar zou dat hoe dan ook niet gaan werken, mijn winterjas is na 4 jaar trouwe dienst echt op.
Maar toch, een nieuwe jas kopen, dat is wel iets duurder dan een nieuwe broek. Om dat nou aan mezelf uit te gaan geven...Nee, zegt het stemmetje in mijn hoofd, je moet lief zijn voor jezelf. Van je kleding geld ga je een nieuwe jas halen.

Vandaag waren de 2 meiden en ik weer naar de kringloop, dinsdag wordt in het wijkcentrum carnaval gevierd, en dochter was door haar verkleedjurken heen. Bij de kringloop heeft buurmeisje een mooie heksenjurk uitgezocht, en dochter een prinsessenjurk, allebei 5 euro per stuk. Toen ik langs de jassen liep zag ik 1 jas die ik heel mooi vond. Niet mijn maat, maar hij leek breed genoeg. Bij het passen bleek hij echt mooi te zitten. En voor €9,50! Voor de zomer heb ik nu een mooie jas en hij past heel goed in mijn budget. Ik ben zo blij met de kringloop :-)

vrijdag 13 februari 2015

Begroting februari/maart

Het is weer bijna de 15e van de maand. Tijd om de begroting weer te maken voor de komende maand. Ik heb als inkomsten loon: €750 en toeslagen: €850. Dit is in werkelijkheid allebei hoger. Zonder onregelmatigheidstoeslag zou dit 750 euro zijn, maar ik werk minimaal 1 weekend per maand. Door de toeslagen wat lager in te plannen heb ik wat speling, dat vind ik prettiger aanvoelen.
De geplande uitgaven zijn:

  • Huur:                 €510
  • Bso:                    €600
  • Water:               €100
  • Boodschappen:€150
  • Internet:            € 50
  • Overblijven:     € 75
  • Energie:             €100
  • Sponsorgezin:  € 50
Zoals de begroting nu is kom ik 35 euro te kort. Dat is geen ramp, de speling van de toeslagen is 120 euro. Deze maand is mijn laatste aflossing aan de bso, daarna wordt het maandbedrag 355 euro. De 240 euro ga ik dan in de aflossing voor de zorgverzekering stoppen. Die wil ik in 3 maanden hebben afgelost, elke maand extra kost 50 euro extra aan boete. Ook met het overblijven en het water loop ik na deze maand ook weer helemaal bij. Mijn sponsor gezin en kind sponsor ik nog steeds graag. Dat is 23 euro per maand voor elk (maar ik hou van ronde getallen op mijn lijstjes). Het internet is voor 2 maanden. 
Het boodschappen budget heb ik 50 euro hoger gezet. 100 euro voor de gewone boodschappen, en 50 euro voor de aanbiedingen. 

donderdag 12 februari 2015

Bijna weekend

En wat kijk ik er naar uit. Een weekend waarin niks gepland staat, behalve misschien een nutteloos rondje naar de winkel om er toch even uit te gaan. Dit weekend stonden er met de kerkgemeenschap 2 activiteiten gepland, allebei voor de zaterdag. Overdag iemand helpen om een huis verhuisklaar te maken (1 keer in de 2-3 maanden is er een activiteit om iemand die hulp nodig heeft te helpen). Normaal als ik vrij heb doe ik altijd mee met dat soort hulpvragen. Ik vind het leuk om te helpen, en ik zie ook dat ik niet de enige ben met moeite om iets op orde te houden. Ook heel fijn.
'S avonds is er een eetavond met de groep. Ik heb me voor allebei de activiteiten afgemeld. Ik ga lekker niets doen!

Ik slaap gelukkig wel weer iets beter, en wordt ook weer iets uitgeruster wakker. Voor in de ochtend heb ik genoeg energie op het werk. De middag wat minder, en tegen de tijd dat het etenstijd is ben ik ook kapot. Op tijd naar bed gaan helpt wel, helaas had dochter vandaag zwemles. Omdat ze naar de goedkope zwemlessen gaat (12 euro per maand in plaats van 45 euro per 4 weken) is dat 's avonds.

Hoeveel er van mijn niets doen terecht komt weet ik niet. Ik heb de buurvrouw beloofd haar te helpen, vandaag heeft ze haar eerste chemo gehad. Overdag voelde ze zich nog redelijk goed, vanavond voelde ze zich minder, alsof ze een zware griep heeft. Dat kan 5 of 6 dagen duren. Maar buiten dat heb ik geen afspraken gemaakt. Alleen morgen nog een dag werken, en dan rust!

woensdag 11 februari 2015

Vriendinnen

Vriendinnen. Of juist niet. Als meisje had ik al heel veel moeite om vriendschappen te sluiten. Ik had in de straat een vriendin wonen, met wie ik elke dag speelde. Totdat onze moeders knallende ruzie kregen en we allebei een verbod kregen om met elkaar te spelen. Ik ben te vaak van basisschool gewisseld (5 keer) om een vriendschap met iemand op te bouwen.
Op de middelbare school had ik wel een goede vriend en later ook een vriendin. Tot mijn ouders besloten naar de andere kant van het land te verhuizen. Op de nieuwe school had ik wel snel een vriendin. Zelfs nadat ik vervroegd van de middelbare ging om naar het MBO te gaan en zij doorging voor haar diploma bleven we vriendinnen. Totdat ik zwanger werd van mijn dochter. Volgens haar moeder kon ze niet meer met me omgaan (zei ze), met een baby in mijn buik had ik een slechte invloed op haar. Toen was ik alleen. Geen vriend meer, hij wou immers geen kind meer, en ik ben tegen abortus. Mijn ouders waren tegen alleenstaande moeders. En ook geen vriendin meer.

Na 6 jaar hoorde ik weer wat van mijn ex-vriend, hij miste mij toch wel erg, en was zelfs bereid om mijn dochter te accepteren en haar vader te spelen. Aan zo'n man heb je wat.

Vorige week kreeg ik op facebook een bericht van de 'vriendin', hoe het met me was? Ik ben er (nog) niet op ingegaan. Wil ik dat wel? Op het moment dat ik iemand nodig had heeft ze me hard laten vallen. Ik neem het haar niet kwalijk, maar waarom zou ik nu contact willen? Ik ben er nog niet over uit. Het berichtje staat nog ongelezen op facebook, waarschijnlijk doe ik er niks mee. Ik heb er nog geen behoefte aan.

dinsdag 10 februari 2015

Tandpasta

Dochter en ik hebben allebei andere tandpasta. Dochter tandpasta voor 5 t/m 12 jaar, en ik gebruik het liefste tandpasta voor extra witte tanden. Niet dat ik blinkend witte tanden wil, maar omdat ik mijn gebit in mijn psychisch hele slechte jaren nauwelijks heb verzorgd. Mijn gebit, met name mijn kiezen zijn bijna allemaal afgebroken. Kiespijn heb ik niet meer, ik vermoed dat de zenuwen aardig afgestorven zijn. De laatste jaren verzorg ik mijn gebit beter, de tanden zitten er allemaal (nog) in. Volgend jaar neem ik een tandarts verzekering waar je zonder medische keuring aan mag deelnemen. Na 1 of 2 jaar verzekerd te zijn mag je dan ook een grotere ingreep laten doen (in ieder geval nu nog).

Maar goed, omdat mijn tanden geel zijn poets ik graag met extra witte tandpasta. Gister was de tube van dochter leeg, een mooi moment om te kijken hoeveel voorraad er nog is. Dochters tandpasta heb ik een hele tijd geleden met een mooie actie gehaald: 5 tubes halen, 2 betalen. Daar lagen er nog 2 van in de bak. Voor mezelf heb ik ook nog heel veel tubes liggen, nu nog 6 nieuwe tubes.
Met de spaarkaarten kan ik morgen ook 2 tubes gratis ophalen. Ik ben echt een hamster. Ik denk dat ik de tubes nog even weg leg, misschien kan ik er iemand blij mee maken. Als ik me aan mijn spaarplan hou, heb ik met de actie 5 gratis tubes gehaald (de teller staat morgen op 4), zonder een cent extra uit te geven :-)

maandag 9 februari 2015

Heel trots

Vandaag had ik het oudergesprek op school. Vrijdag had dochter haar rapport al gekregen, en voor het eerst in haar schoolloopbaan had ze een stijgende lijn in haar grafieken. Ik ben echt heel trots op mijn dochter. Ik weet hoe lastig ze het schoolwerk vind, ze kan in haar hoofd geen dingen combineren (bijvoorbeeld een opdracht uit het boek overschrijven en dan het goede antwoord geven).
Vorig schooljaar heeft de school haar laten onderzoeken, omdat de juf wel vond dat dochter ontzettend haar best deed, maar dat absoluut niet terug te vinden was in haar schoolwerk en toetsen. Aan de hand van dat onderzoek heeft de school handvaten gekregen. De juffen hebben de juiste manier gevonden om mijn dochter toch wat te laten leren. Waar vorig jaar sprake van was dat dochter veel beter af zou zijn op speciaal onderwijs, zien de juffen nu mogelijkheden om dochter meer te leren. Waarschijnlijk blijft ze wel een jaartje langer in de middenbouw. Voor dochter zou dat niet verkeerd zijn, haar vriendinnen op school zitten een groep lager, en het duurt een jaar langer voor ze op kamp gaat (9 jaar vind ik nog jong om haar mee te laten gaan). Al met al was het een heel goed gesprek, ik heb de juffen allebei bedankt voor alle hulp die ze aan mijn dochter geven (en dat is echt heel, heel erg veel!), en haar niet meteen hebben afgeschreven.

zondag 8 februari 2015

(Over)vermoeid

Ik heb periodes dat ik goed slaap: weinig tot geen last van nachtmerries, rare enge dromen die perfect aansluiten op waar ik mee bezig was voor ik ging slapen en vanuit daar verder gaan, en ik ben dan niet overdreven waakzaam. Helaas heb ik ook periodes dat inslapen of doorslapen een heel groot probleem is. Eén of twee dagen gaan nog wel. Mijn ergste periode tot nu toe was 2,5 week op maximaal 2 uur slaap per nacht. Daarna was ik ingestort, en was dochter naar school brengen genoeg om 4 uur slaap nodig te hebben om haar weer op te halen. Dat is niet voor herhaling vatbaar.

Ik heb geen slaappillen, ik heb het daar ook meerdere keren uitgebreid over gehad met de huisarts en psycholoog, en samen met hen de voors en tegens op papier gezet. De lijst met tegen was langer, ik ben er voor mezelf ook geen voorstander van.

Feit blijft wel dat ik nog steeds ptss heb. Ik heb er goed mee leren leven, en heb heel veel goede handvaten gekregen. Maar op het moment heb ik er wel last van. Ik ben heel waakzaam, en schrik van elk geluid. Vooral 's nachts. De ene nacht is inslapen een probleem, de andere nacht is het doorslapen en daarna weer in slaap vallen een probleem. Anders dan de vorige keer probeer ik tegenover mezelf nu wel toe te geven dat ik moe ben. Dat ben ik ook echt. Als ik heb gewerkt is mijn energie op. En dan moet ik nog dochter ophalen, eten koken, dochter onder stoppen. Om het maar niet te hebben over de huishoudelijke taken.

Ik heb nu besloten elke dag om 20 uur richting bed te vertrekken. Dan kan ik nog een uurtje wat lezen om de prikkels van buiten af te vermijden en kwijt te raken. Hopelijk werkt het. Mijn gemiddelde slaapuren liggen nu op 3 uur, terwijl ik minimaal 8 uur nodig heb.

donderdag 5 februari 2015

Waskracht

Ooit, iets van 6 jaar geleden, kocht ik bij de a.ction een pak blauwe b.iotex, echt heel goedkoop. Toen had ik nog geen idee wat dat spul normaal kost, maar 1,79 vond ik een mooie prijs om te proberen. Omdat ik geen fijne huid heb, krijg ik uitslag van alle a-merk wasmiddel, zo ook van het huismerk. Alleen n.eutral, of de merkloze wasmiddelen worden hier goed verdragen. Dat wasmiddel kost 1,59 voor 2 kilo. Ik ben er heel tevreden mee, en in combinatie met de blauwe b.iotex werkt het perfect, en dochter en ik kunnen er allebei tegen (dochter heeft mijn type huid geërfd).

Op een gegeven moment was dat pak bijna leeg, en ging ik kijken wat dat spul normaal kost. Dat was even slikken, 5 euro voor een pak van 750 gram. Daar moest ik wel even over nadenken. Gelukkig bracht a.ction weer de oplossing, een 5 kilo pak voor 10 euro. Met dat pak heb ik gok ik bijna 4 jaar gedaan, heel veel gebruik ik niet. Helaas heeft de a.ction dat spul nooit meer gehad, en ik had me er al op ingesteld dat ik het voor de volle mep moest gaan kopen. Tot mijn grote blijdschap zag ik vorige week in de folder van mijn supermarkt dat spul staan, 1+1 gratis. Ze hadden 6 pakken staan, ik heb ze alle 6 meegenomen. Het scheelde 13,50 op normaal, en ik kan weer een paar jaar vooruit :-)

30 minuten

Opruimen is niet mijn sterkste kant, ook nooit geweest. De afgelopen weken is er erg weinig van gekomen, door lichamelijke en psychische klachten. Normaal als ik dan vrij heb en dochter zit op school, maak ik een tijdsplan wanneer ik wat wil gaan doen. Donderdag had ik vrij, en ik wou gaan opruimen.

Een paar jaar geleden deed de troep me niet veel, ik kon me er niet echt aan storen. Nu irriteert de troep me wel, misschien ook omdat ik nu ook weet hoe ik me zonder die zooi kan voelen.

Ik wou dus gaan opruimen. Alleen er lag in mijn beleving zoveel dat mijn normale plan onmogelijk leek. Waar moet ik beginnen? Ik heb besloten om elke keer een half uur op te ruimen, en dan een half uur even niks. Ik begon in de gang. De papiertjes die er lagen weggegooid, de wc schoongemaakt, en de vloer gezogen. Dat ziet er al meteen beter uit. Met de vuilniszak die ik vast had ben ik naar de douche gegaan om daar de lege flessen weg te gooien, en meteen heb ik de boel ingespoten om schoon te maken. Daarna de huiskamer. Ik heb mijn hoekje met handwerkspullen weer netjes opgeruimd, de vloer opgeruimd, geveegd en gedweild. Het was pas 12 uur en het zag er al zoveel beter uit. Als laatste was de keuken aan de beurt. Eerst de afwas gedaan, het aanrecht weer goed afgesopt, de bijzet tafel weer ordelijk opgeruimd, en alle hoeken en randjes van de vloer met een sponsje goed schoongemaakt. Het ziet er weer uit als een huis :-D

woensdag 4 februari 2015

Gipsloos

Gister mocht het gips van dochters pols af. Daar was ze zelf in eerste instantie heel blij mee, de gym en zwemlessen heeft ze echt gemist. Toen het gips eraf was viel het wel een beetje tegen, haar pols voelt heel slap, en is ook nog gevoelig. Ook gymen mag ze nog niet, pas over 2 weken, dan is haar pols als het goed is weer stevig. Zwemmen mag ze wel, dat is juist erg goed.

De juf sprak me ook nog aan, maandag heb ik het oudergesprek op school. De juffen zijn erg blij, dochter heeft haar toetsen goed gemaakt. De juf bevestigde wat ik ook al merkte, dochter heeft in het afgelopen half jaar meer geleerd dan de afgelopen 4 jaar. Niet dat ze haar best niet deed, ze deed meer dan haar best. Maar ze kan geen meerdere handelingen tegelijk. Ze heeft vorig jaar een uitgebreid onderzoek gehad, en met de adviezen daarvan en een hoop uitproberen is het de juffen en dochter gelukt om wat te leren :-)  ik ben super trots op mijn dochter, het is haar gelukt!

Tiener avond

Sinds een paar maanden doet dochter actief mee met de activiteiten van het wijkcentrum hier. Ze organiseren hele leuke dingen voor de kinderen, en ook heel betaalbaar. Dat het wijkcentrum in een 'arme' buurt ligt, zal ook meewerken denk ik.
Afgelopen herfstvakantie is dochter mee geweest naar het museum (5 euro), mee wezen zwemmen (2,50), en ze had een spelletjes middag (gratis). Een vakantie vol leuke activiteiten voor 7,50.
Na de herfstvakantie heeft ze 8 zelfverdedigingslessen gehad voor 10 euro.
En elke dinsdagavond gaat ze met het buurmeisje naar de tieneravond. De toegang is gratis, dochter neemt wel elke week 2 euro mee. Daar koopt ze meestal een blikje cola voor (1 euro) en een paar snoepjes (5 cent per stuk). De rest blijft in de portemonnee, en vullen we voor de week er na weer aan tot 2 euro.

Ik vind het erg leuk dat dochter elke week een leuke avond voor zichzelf heeft. En het is in een veilige omgeving. De 2 meiden genieten er ook zichtbaar van :-)

maandag 2 februari 2015

Spreekbeurt

Vandaag heeft dochter haar spreekbeurt. Elk jaar weer vind ik het een verschrikking. Als ouder wordt er van mij verwacht dat ik dochter help met informatie zoeken en haar spreekbeurt keer op keer op keer te oefenen.

Je moet het geduld maar hebben. En de tijd. Twee weken geleden kreeg ze de lijst mee waar op stond dat zij als eerste aan de beurt is. Twee weken. Twee weken waarin ik zelf ook moet werken, en na het werk ook vaak erg moe ben (en niet altijd oneindig geduldig). Dit jaar heeft dochter het gelukkig heel simpel gehouden, haar onderwerp is hamsters.

Ik heb voor dochter haar spreekbeurt op papier gezet, en elke dag heeft ze die 4 keer aan haar knuffels voorgelezen. Gelukkig hebben die wel het eeuwige geduld. Het heeft wel gewerkt, gisteravond kon ze haar spreekbeurt zo uit haar hoofd vertellen. Hopelijk hebben we volgend jaar iets meer tijd.

zondag 1 februari 2015

Wat ben je waard?

Wat ben je waard? Tijdens de dienst werd een fragment van het SBS programma wat ben waard getoond. Om over na te denken. Ik ken het programma verder niet, maar mijn eerste indruk was dat het over geld ging. Maar iets als persoon waard zijn gaat over meer dan alleen geld, is mijn mening.

Als ik ga nadenken over wat ik waard ben in geld, kom ik in de min. Mijn spullen zijn weinig tot niks waard, en spaargeld heb ik ook niet.
Maar als persoon ben ik veel meer waard, al verschilt dat per rol die ik vervul. Als moeder ben ik het meest waard, onvervangbaar. Als dochter zijnde ben ik daarin tegen niet veel waard, ik ben een kreng. Als collega word mijn inzet gewaardeerd, maar ik ben vervangbaar. Dat is net zoals mijn rol van zorgassistent, de bewoners vinden het fijn als ik langs kom, als ze denken dat ik het niet hoor, hoor ik ze vaak tegen andere bewoners of familie zeggen hoe lief ik ben. Maar ook daar ben ik vervangbaar. De buren vinden mij een goede buurvrouw.

Maar voor elke rol geldt wel, de waarde is niet in geld uit te drukken. Het SBS programma zal ik niet snel gaan kijken. Een mensenleven draait om veel meer dan alleen maar geld!