dinsdag 31 maart 2015

2,50 per dag

Een paar dagen geleden las ik op een blog (ik weet niet meer welke) over het boek van kath Kelly over haar uitdaging om van 1 euro per dag te leven. Toen ik op bol..com ging kijken zag ik dat het boek 7 euro kost.
Normaal ben ik niet van de nieuwe boeken, maar dit boek lijkt me erg inspirerend. Als het goed is krijg ik het vandaag binnen.

Van 1 euro per dag leven lijkt me erg hoog gegrepen, en ik denk dat dochter dan gaat staken (groot gelijk heeft ze). Maar ik wil met mezelf wel de uitdaging aan gaan om van 2,50 per dag te leven. Gister heb ik het begin gemaakt. Nu had ik gister niet veel nodig, omdat ik mijn vriezer zoveel mogelijk wil leeg eten. Zo zag mijn bonnetje eruit:

  • 1 banaan -              €0,23
  • 2 flesjes water -     €0,24
  • 1 pak chocomelk - €0,85
  • Toetje -                    €0,34
  • 1 pak koekjes -       €0,69
Bij elkaar €2,35. De flesjes water waren voor op mijn werk, het leidingwater in de personeelsruimte is bijna niet koud te krijgen, en dit vind ik lekkerder. De koekjes heb ik samen met mijn neefje gekocht, hij vind het heerlijk om samen iets uit te zoeken. 
Het toetje bestond uit 2 slagroomtoetjes. Ik wil nu geen pak vla kopen, die krijgen we niet meer op voor morgen.
En de chocomelk is gewoon lekker.

Ik wil het 6 maanden proberen om van 2,50 per dag te leven. Mocht het niet lukken kan ik teruggaan naar 5 euro per dag. Het lijkt mij een hele leuke uitdaging :-) 

maandag 30 maart 2015

Webwinkel-gedoe

Omdat ik veel poppenkleren brei, gaan er hier ook aardig wat knopen doorheen. Knopen vind ik in de winkel of te duur, of niet mooi, daarom kocht ik ze altijd op internet. Ik had één vaste webwinkel met erg leuke knopen, voor 10 cent per stuk.
Ik had al een paar keer een paar kleine bestellingen geplaatst, en elke keer ging dat prima. Daarom durfde ik twee maanden geleden een wat grotere bestelling van 250 knopen te doen.

De knopen heb ik meteen betaald, en een dag later kreeg ik een mail dat één soort knopen binnen twee weken zou binnenkomen. Prima, mijn voorraad was nog niet helemaal op.
Na vier weken had ik niks binnengekregen, en ook niks gehoord. Dus dan maar zelf een mailtje sturen, hoe lang het ongeveer nog ging duren. Dan zou ik weten waar ik aan toe was. Er werd niet op gereageerd. Misschien was de mail niet goed aangekomen. Dus ik heb nog maar een mail gestuurd met dezelfde vraag. Nog steeds werd er niet gereageerd. Na anderhalve week mailen had ik er aardig genoeg van, en heb ik het beste mens een mail gestuurd dat ik haar vier dagen gaf om te reageren, anders zou ik stappen gaan ondernemen. Op de vierde dag kreeg ik een mail dat ik mijn geld terugkreeg, de knopen kon ze niet leveren. Ook prima, dan zoek ik de knopen wel ergens anders.

Alleen het geld kwam niet terug. Vrijdag heb ik een boze mail gestuurd dat ik het te gek vond worden, als ik dinsdag nog niks had zou ik mijn verhaal op opgelet op internet zetten. Nog geen half uur later kreeg ik een mail dat ze het gelijk in orde ging maken.
Zaterdag zaten er tot mijn grote verbazing de knopen bij de post. Fijn, dan was het zo opgelost. Tot ik vanmiddag op mijn rekening keek, ik had het complete bedrag weer terug gekregen.

Ik hou normaal echt niet van dreigen. Als die vrouw op mijn mail had gereageerd, of beter nog, mij zelf een mail had gestuurd om te laten weten dat het langer ging duren was het voor mij ook prima geweest. Ik vind de knopen heel mooi, maar er zit nu een naar gevoel bij. Toch ga ik het geld nog niet terugsturen, ondanks dat ik de knopen nu wel heb. Zodra ik bericht krijg of ik ze alsnog wil betalen ga ik dat doen. Maar geen moment eerder. Ik ben er best klaar mee!

zondag 29 maart 2015

Laat het los

Gisteravond heb ik, bij gebrek aan concentratie een dvd van dochter op gezet, frozen. Die dvd is door dochter al tientallen keren bekeken, en kan ik zelf ook al dromen. Maar hij blijft leuk.
Ondanks dat ik die liedjes allemaal ken, kwam het liedje 'laat het los' heel erg binnen.

Toen ik vorig jaar de therapie bij de ggz afsloot heb ik met de psycholoog afgesproken wel door te gaan met de live exposure, het bewust oproepen van nare of vervelende herinneringen. Voor mijn eigen veiligheid was het beter om psychisch sterker te worden. De beste vorm van live exposure was voor mij teruggaan naar de plek van mijn nachtmerries. Ik ben daar zeven keer geweest. Langer dan 5 minuten hou ik het daar ook niet uit.

Ik ben daar nu zeven maanden niet meer geweest, en ik had met mezelf afgesproken er vandaag weer heen te gaan. Waarschijnlijk dat het liedje daarom ook zo bij me naar binnen kwam. Ja, ik wil het loslaten, het verleden het verleden laten zijn.

Ik heb besloten niet meer naar die plek terug te gaan. Het is goed zo. Die plek zal, hoe vaak ik er ook heen ga, nooit prettig of mooi worden voor mij. Simpelweg omdat er teveel gebeurd is, er teveel herinneringen zijn. Die herinneringen zijn er nu eenmaal, die verdwijnen niet.
Wel ben ik, als ik daar ben geweest een paar dagen uit de running.

Bezig zijn met die live exposure ben ik wel, en ik heb daar ook al stappen in gemaakt. Zoals de man van de woningbouw aanspreken. Ook het tegenkomen van mijn grootste beschouw ik als live exposure. Omdat hij het gevaar is (voor mijn gevoel), ontloop ik hem niet als ik hem zie. Ik doe mijn best hem goed in me op te nemen. Bij de laatste ontmoeting hoorde ik ook zijn stem, op dat moment kon ik, voor ik panisch werd, een winkel inlopen.

Ik wil het verleden beetje bij beetje loslaten. Uiteindelijk ben ik door mijn ervaringen een veel gelukkiger mens geworden. En ook mijn twee nachtmerries zijn gewoon mensen.

En gister ben ik in plaats van me voor te bereiden op een nieuwe terugval, naar de bioscoop geweest, naar still Alice. Wat een mooie en indrukwekkende film is dat.

zaterdag 28 maart 2015

Koelkast/diepvries leeg eten

Komende woensdag komt de man van mijn vriendin de koelkast ophalen. Ik heb al een nieuwe koelkast besteld, die wordt op dezelfde dag bezorgd.
Mijn koelkast is gelukkig niet heel erg vol, wat er in ligt kunnen dochter en ik wel opmaken voor die tijd. Een heel ander verhaal wordt de vriezer.
Die ligt nog redelijk vol met ijs, vissticks, brood, groente en twee diepvries taartjes.

De ijsjes moet ik op houdbaarheidsdatum controleren. Of meteen weggooien, dat kan ook. De kinderen volstoppen met waterijs is niet het meest handige denk ik.
Het brood kan zoveel mogelijk worden opgegeten, wat over blijft en te oud wordt, daar zijn de geiten op de kinderboerderij nog wel blij mee.
De vissticks, daar liggen nog 3 dichte doosjes van. De komende dagen gaan die wat vaker gegeten worden. Weggooien vind ik zo zonde.
De groente worden ook eerst opgegeten voordat ik iets nieuws koop. Ook het weggooien daarvan vind ik ook erg zonde.
Eén taartje kan ik samen met dochter zelf nog wel opeten, het andere taartje kan ik morgen aan oma geven, als dank voor het oppassen.

Volgens mijn planning kunnen de koelkast en diepvries aardig leeg komen. Hopelijk werkt het in de praktijk net zo.

vrijdag 27 maart 2015

Vooroordelen

Het dochtertje van mijn vriendin is geboren met flinke hart problemen. Daardoor wordt het kindje regelmatig in verschillende ziekenhuizen verwacht. Aankomende maandag wordt ze weer geopereerd.
Voorafgaand aan de ingreep, had het kindje gister uitgebreide onderzoeken.
Mijn vriendin had geregeld dat haar zoon door andere ouders naar school werd gebracht. Voordat ik dochter van school ging halen werd ik door vriendin gebeld, ze had vertraging op de snelweg, en zou niet op tijd op school zijn om haar zoon op te halen. De kinderen zitten op dezelfde school, dus het was voor mij een kleine moeite om haar zoon even op te vangen.

Sinds kort heeft mijn zusje ook haar kind op dezelfde school zitten, en spreken we elkaar wat vaker. Zusje had meteen haar oordeel klaar, ze vond vriendin een slechte moeder, dat je niet eens op kan brengen om op tijd op school te zijn.

Dat soort vooroordelen staan mij heel erg tegen. Ik heb zusje gevraagd of ze weet wat er aan de hand is. Nee, dat wist ze niet. Maar toch, je eigen kind zo laat ophalen. Mensen hebben zo ontzettend snel hun oordeel klaar.

Heb ik dan nooit een vooroordeel? Zeker weten van wel, ik ben ook gewoon een mens.
Mijn begeleidster kwam hier in huis met de mededeling dat ze niet oordeelde. In de loop van de tijd heb ik dat als heel prettig ervaren, ik hoefde me niet te schamen voor wie ik was, en voor de zooi die ik had. Dat is echt een voorbeeld voor mij geweest.

Ik probeer met mensen waar ik een oordeel over heb in gesprek te komen. Want er zit overal een verhaal achter. En vaak heel anders dan het verhaal wat ik over die ander had bedacht.

Het is zo belangrijk om in gesprek te blijven met elkaar.


donderdag 26 maart 2015

Moeder-dochter dag

Gister was het uitje van de school naar de dierentuin. Ik ben normaal al niet zo gek op de dierentuin. Het feit dat het heel druk zou worden maakte wel dat ik van te voren heel erg twijfelde of we wel moesten gaan, ik kan niet goed tegen grote mensenmassa's.
Omdat ik in de nacht niet goed had geslapen (een confrontatie met mezelf is goed, maar geeft ook altijd nieuwe herbelevingen of nachtmerries), heb ik besloten dat dochter en ik wat anders gingen doen. Ik moet wel een klein beetje rekening met mezelf houden, en helemaal tot het randje gaan is niet handig.

Dochter vond het niet zo erg, het regende en het was koud. Ik wou graag een moeder-dochter dag, een dag dat we alleen maar doen wat we leuk vinden, zonder tijdsdruk, en gezellig met elkaar. Dochter wou graag shoppen, ze wou nieuwe schoenen en een nieuw shirt.

Dochter heeft hele leuke zwarte schoenen, voor 25 euro. Voor mezelf vond ik bij dezelfde winkel mooie gympen, daar loop ik graag op. Die waren 20 euro. Ik had 50 euro per persoon gerekend, dus daar bleven we mooi onder.
Toen we naar de mac gingen zag ik in de etalage een mooi shirt hangen. In de winkel zag ik dat hij 20 euro was. Ik had nog 30 euro voor mezelf over. Maar 20 euro voor één kledingstuk, en dan ook nog voor mezelf. Ik heb het shirt weer terug gehangen. Toen we langs het koopjesrek liepen zag dochter een mooi shirt voor 9 euro hangen. Ik vond ook nog 2 andere shirts, ook allebei 9 euro per stuk. Die heb ik wel gekocht.
Voor dochter hebben we bij de w.ibra ook 4 leuke shirts gevonden, en heeft ze 4 paar nieuwe sokken erbij. We hebben allebei onze 50 euro goed besteed.

Als afsluiter zijn we naar de bioscoop geweest, naar Cinderella. Dochter heeft erg zitten genieten van de film.
Ik vond het een goed besteedde dag. Dochter heeft er heel erg van genoten, zowel van haar nieuwe kleren, als van de mac en de film. Ik ben, ondanks dat we de hele dag weg zijn geweest, niet helemaal gesloopt. Die dierentuin komt wel een keer, op een dag die we zelf uitkiezen!

woensdag 25 maart 2015

Overwinning

Gister toen ik met dochter naar huis reed zag ik een man van de woningbouw lopen. Die man heeft destijds bemoeizorg ingeschakeld, en heeft zijn best gedaan te helpen met ideeën en adviezen.
Alleen die man lijkt ook heel erg op mijn ergste nachtmerrie. Zijn goedbedoelde bezoeken aan huis hadden op mij een tegenovergesteld effect. Ik voelde me al totaal niet veilig en had het gevoel dat 'het' gevaar overal was, door zijn bezoekjes durfde ik niet meer thuis te zijn. Toen mijn begeleidster in huis kwam is hij ook een paar keer meegekomen, maar ze had al heel snel in de gaten dat het niet goed was. Zij heeft toen de afspraak met hem gemaakt dat het contact via haar moest lopen.
Dat is een tijdje goed gegaan, tot hij onverwacht weer voor de deur stond, even kijken hoe het gaat. Ik klapte helemaal dicht, ik verlamde. Ondertussen stond hij al binnen, helemaal tevreden over de verandering die hij zag. Het effect op mij was heel groot, in plaats van 1 stap terug, was ik qua gevoel weer op mijn beginpunt, ik voelde me niet meer veilig.
Mijn begeleidster was woest toen ik het vertelde. Met mijn toestemming heeft ze hem verteld wat voor effect hij op mij had, en waarom. Daarna heeft hij elk contact vermeden.

Gister zag ik hem weer. Ik ben omgedraaid en heb hem aangesproken. Hij wist zichtbaar even niet wat hij moest doen, en gaf mij de kans er alsnog vandoor te gaan.
 Ik heb hem bedankt voor zijn hulp. Doordat hij zich bleef bemoeien met mij, heb ik uiteindelijk de hulp geaccepteerd die ik nodig had, waardoor mijn leven zoveel beter is geworden.

Ik ben best trots op deze overwinning op mezelf. Want ik heb hem aangekeken, met hem gesproken.
Ik blijf het apart aan mezelf vinden. Die man lijkt op mijn nachtmerrie, en ik kan ook echt in paniek raken als ik hem zie. Het voelt als een overwinning dat ik hem bewust heb aangesproken.
Mijn grootste nachtmerrie ben ik ook al een paar keer tegengekomen, daarbij krijg ik pas achteraf een heftige reactie. Hem aanspreken zal ik niet snel doen.

Ik wil mezelf blijven trainen om mijn angsten voor het verleden kwijt te raken, en daardoor sterker te worden.

dinsdag 24 maart 2015

Stagiaire

Vandaag sprak mijn teamleider me aan, of ik twee weken een snuffelstagiaire onder mijn hoede wil nemen. Ik was heel even sprakeloos, ik heb nog nooit een stagiaire begeleid. Niet dat het me niet leuk lijkt, maar mijn dienst begint later dan de diensten van mijn collega's, en bij het verdelen van de stagiaires, wordt het door mijn collega's als onmogelijk gezien iemand bij mij te plaatsen. Prima, omdat ik 's middags wel werk, werk ik toch ook wel met ze samen.

Gister zat ik bij de collega's toen ze een beoordelingsformulier aan het invullen waren. Ik vond dat de stagiaires die er nu zijn een heel goed cijfer verdienen, ze werken net zo hard, en meestal net zo goed mee. Daar waren de collega's het niet mee eens, zelfs zij waren niet zo goed. Daar kwam een leuke discussie uit voort, want waarom zouden stagiaires op sommige punten niet beter dan jij mogen zijn? Met het antwoord "zo hoort dat niet" kon ik niet veel. Toen ik later aan de meiden vroeg welk cijfer ze hadden gekregen, hadden ze allebei de hoogste cijfers gekregen!

Maar om terug te komen op vandaag, mijn teamleider ziet het probleem van mijn andere tijden niet. Dan begint dat kind toch gewoon ook wat later?
Ik vind het heel erg leuk dat ik nu ook iemand mag begeleiden. Het is maar voor twee weken, maar ik mag wel laten zien wat mijn werk zo leuk maakt!

maandag 23 maart 2015

Een nieuwe week

Zoals zo vaak is ook dit weekend omgevlogen, en is het tijd voor een nieuwe week. Ik heb me wel gedeeltelijk aan mijn rustige weekend kunnen houden. In ieder geval gister.
Zaterdag was de open dag in het ziekenhuis erg vermoeiend. Het was echt heel erg druk. Een symptoom van ptss is waakzaamheid (vaak overdreven waakzaam). Ik heb niet meer dagelijks last van mijn ptss, ik heb er goed mee leren omgaan, maar in zulke situaties merk ik nog steeds dat het een onderdeel van mij is. En alles en iedereen in de gaten willen houden is erg vermoeiend. Het plan om daarna door te gaan naar het centrum heb ik laten varen, in plaats daarvan zijn we naar de bioscoop gelopen die vrijwel om de hoek van het ziekenhuis zit. Eenmaal thuis was ik gesloopt. Maar de meiden en ik hebben een erg leuke dag gehad.

Deze week heb ik alleen de woensdag vrij. Dat is fijn, want de overkoepelende organisatie van de school van dochter viert haar jubileum met alle scholen die daar bij horen in de dierentuin. Kinderen mogen alleen mee als er een begeleider mee gaat. Dochter kijkt er erg naar uit. Ik wat minder. Het zijn van 11 scholen de kinderen + hun ouder(s). Waarschijnlijk is het veel te druk. Ik heb dochter er wel op voorbereid dat ik het waarschijnlijk niet de hele dag daarheen ga halen. Dat vond ze niet zo heel erg, dochter is (gelukkig) ook niet van de grote mensenmassa's.

Dochter gaat het weekend bij opa en oma logeren. Ik moet alleen zaterdag werken, maar ik heb tegen oma en dochter gezegd dat ik zondag ook moet werken. Misschien niet aardig om te liegen, maar zo heb ik de halve zondag om bij te komen, in alle rust die ik nodig heb. Dat is een fijn vooruitzicht!

zondag 22 maart 2015

Kriebels

Gisteravond toen ik dochter hielp met douchen, vertelde ze dat ze de laatste dagen soms jeuk op haar hoofd heeft. Ik kam haar de laatste tijd één keer in de twee weken, en vorige week had ze nog niks. Gister vond ik twee luizen, een aantal volle neten, en ook een paar lege neten. Dat betekend weer een paar weken elke dag kammen, bij dochter en ook mijzelf.
Dochter heeft twee keer eerder luizen gehad. Met het knuffelen hebben we onze hoofden altijd tegen elkaar, en ik heb allebei de keren ook last van die kriebelende beestjes gehad.

Dochters haar gaat de komende weken sowieso in een vlecht, ze houdt er niet van, maar het voorkomt hopelijk wat haarcontact met haar klasgenootjes. Niet alleen ter bescherming van die kinderen, maar ik vind het wel fijn als ze er over twee weken weer vanaf is.
Op mijn werk ben ik me er van bewust dat ik met mijn haren niet tegen een ander aan moet komen. Waar directe collega's er de vorige erg bang voor waren dat ik de bewoners ook luizen zou geven (het idee dat ik me beter kon ziekmelden werd toen geopperd), is er niks gebeurd. Ik snap de angst, maar ziekmelden vind ik overbodig. Ik kam elke dag. Gif gebruik ik niet, alleen een hoop cremespoeling. Gelukkig is die maar 35 cent bij de k.ruidvat.

Ik ben blij dat dochter zich vrij genoeg voelt om zo snel te zeggen dat ze jeuk heeft. Zo wordt het geen luizenplaag. Ik heb ook tegen haar gezegd dat ik het heel goed vind van haar. Ik ben trots op mijn meisje!

zaterdag 21 maart 2015

Shampoo aanbieding

Ik gebruik altijd een vast a-merk shampoo. Mijn huid kan nogal overgevoelig reageren, en jeukende uitslag op je hoofd is niet prettig. Dochter heeft ook zo'n overgevoelige huid, alleen dan voor andere merken dan ik. Gelukkig kunnen we allebei tegen het merk in de mooie paarse flessen. Nog een bijkomend voordeel, de shampoo is regelmatig in de aanbieding.
Bij de vorige 1+1 gratis actie heb ik mijn voorraad flink aangevuld. Ik koop wel altijd de goedkoopste variant.

In mijn vaste supermarkt hebben ze sinds kort weekendaanbiedingen. Die horen op vrijdag, zaterdag en zondag geldig te zijn. Nu kijkt de supermarkt niet zo nauw, en zijn de aanbiedingen al op woensdag geldig. Deze week is dat mijn merk shampoo, per fles 99 cent. Dat is niet duur. Maar ik heb er nog genoeg staan, en ik koop ze meestal ook in de buurt van de euro. Ik ben wel langs het schap gelopen, zo'n goede aanbieding blijft toch kriebelen.

Ik zag tot mijn vreugde ook nog een paar flessen shampoo met keratine staan. Dat is een bof, normaal is die shampoo minimaal 4 euro per fles. Ik heb nogal pluizig haar, en door die keratine shampoo wordt het iets gladder zonder mijn haar nog droger te maken (dat is ooit een tip van een kapper geweest, het scheelt dure kappers behandelingen).
Die shampoo heb ik wel goed ingeslagen. Ik heb nu 9 flessen shampoo en 9 flessen conditioner gekocht. Daar kan ik ontzettend lang mee doen, ik heb mezelf voorgenomen een nieuwe fles aan te spreken als mijn haar het weer nodig heeft. En tussendoor de andere shampoo.
Ik ben erg blij met mijn voorraadje 'speciale' shampoo. Ik vind dat echt een luxe.

vrijdag 20 maart 2015

En nu weekend

Eindelijk is het weer vrijdag. Ik ben blij toe. Even helemaal niks. Nou ja, bijna niks. Morgen is er een open dag in het ziekenhuis, daar ga ik met de twee meiden heen. Voor dochter is het fijn het ziekenhuis ook op een andere manier te kennen, zonder dat er een behandeling nodig is.
Het buurmeisje wil heel graag bij de oncologie kijken, die is dit jaar ook open voor de open dag.
Als we daar klaar zijn wil ik nog even naar het centrum. De kinderbijslag komt weer in april, normaal koop ik dan pas schoenen voor dochter. Maar deze maand is de bus voor kinderen gratis, en we zijn er toch in de buurt.

Zondag heb ik behalve 's ochtends de kerkdienst niks gepland. Ik vind het heerlijk even helemaal niks te moeten.

Fijn weekend allemaal!

Koelkast

In de begin jaren dat ik op mezelf woonde had ik geen koelkast. Ik miste hem ook niet zo. 'S middags als ik dochter op ging halen bij oma of de speelzaal kochten we een halve liter melk, 1 persoons toetjes, en soms vlees. Maar niks om te bewaren.

Toen ik in 2011 een flink bedrag als schadevergoeding kreeg, was het eerste wat ik wou kopen een koelkast. Mijn broertje ging mee, want het kan best leuk shoppen zijn als je geen budget hebt.
Bij de m.markt zag ik een mooie koelkast die helemaal aan mijn wensen voldeed. En voor 279 euro.
Mijn broertje was ondertussen doorgelopen naar de duurdere koelkasten, want waarom zou je een goedkope koelkast nemen als je 20.000 op je rekening hebt staan?

Dat ik toen absoluut niet goed was, en daardoor heel beïnvloedbaar, is mij nu wel duidelijk. Mijn broertje zag een mooie amerikaanse koelkast, met ijsblokjesmaker, 100 euro afgeprijsd voor 1100 euro. Mijn argumenten waarom ik eigenlijk liever die koelkast van 279 euro had, verdwenen in het niet. En dus kwam de veel te grote Amerikaanse koelkast in mijn keuken. Nu is mijn keuken veel te klein voor zo'n koelkast. Ik kan nog net bij het aanrecht staan, maar daar is ook alles mee gezegd.

Bij de aankomende renovatie hebben de werklui ruimte nodig. En dus moeten alle apparaten uit de keuken tegen die tijd. Nu is dat met die koelkast wel een probleem. Dat ding kan niet door de de keukendeur mijn huiskamer in gezet worden. En ik ben dat grote ding eigenlijk wel zat.

Ik had het er mijn mijn vriendin over, dat ik die koelkast voor 100 euro wou gaan verkopen. En dan een kleine beschaafde koelkast gaan kopen. Mijn vriendin was meteen geïnteresseerd. Want haar koelkast is aan vervanging toe, en zij heeft wel een grote keuken waar hij kan staan.

Morgen ga ik terug naar de m.markt. Met een beperkt budget. Maar wel met mijn volle verstand, een heel waardevol iets!

donderdag 19 maart 2015

Filmavond

Elk jaar houdt het vrouwenblad van de EO een lady's night in de bioscoop, waar ze een inspirerende film laten zien. Gister was de derde keer dat ik meeging. De eerste film die ik zag vond ik ontzettend mooi, maar veel kon ik er daarna niet mee.
Vorig jaar was het een film over de tweede wereld oorlog in polen, over een vrouw die samen met de hulp van anderen 2500 joodse kinderen redde. Die film heeft heel veel indruk op mij gemaakt. Dagen na de film bleef ik het gevoel houden dat ik ook wat wou doen. Tuurlijk, het is nu een hele andere tijd. Maar er zijn nog steeds heel veel mensen in bittere armoede. Armoede die heel veel an ons zich niet kunnen voorstellen, ik ook niet. Ik wist al langer dat dochter en ik het heel goed hebben: we hebben een droog en warm huis, we hebben kleren in de kast, en we hebben ook elke dag te eten.
Ik ben gaan uitzoeken hoe ik die mensen kon helpen. Ik kwam bij zending over grenzen uit. Via hen sponsor ik een kind, dat kind krijgt elke dag een maaltijd, kleren, en ze kan naar school, om zo een betere toekomst te krijgen. Ook sponsor ik een gezin. De ouders leren lezen, de kinderen gaan naar school en het gezin krijgt eten. Zo krijgt ook dat gezin uiteindelijk een betere toekomst.

Gister werd er een film vertoond over een kamp in Amerika, waar verwaarloosde en/of misbruikte kinderen een week echt kind kunnen zijn. Een hele mooie, maar ook heftige film. Want dat kinderen zoveel leed kan worden aangedaan, onvoorstelbaar. Ik wil er wel iets mee doen, maar wat precies weet ik nog niet.

woensdag 18 maart 2015

Stemmen

Vandaag mogen we weer stemmen (jippie). Voordat ik van huis vertrok om dochter naar school te brengen, heb ik snel de stempas opgezocht. Andere jaren was er bij dochter op school ook een stembureau. Dit jaar niet meer. Nou ja, dan maar even naar het gemeentehuis, ik wou toch nog een formulier halen waarmee ik dit jaar 400 euro kan terugvragen aan de gemeente.
Bij het gemeentehuis aangekomen bleek die nog verbouwd te worden. En in het vervangende gemeentehuis was niet te stemmen (te klein). Had ik nu maar vooraf gekeken waar de stembureaus zaten. Wel heb ik daar een formulier gevraagd.
Helaas is de gemeente niet zo heel snel, en hadden ze alleen maar formulieren voor het jaar 2014. Bij de balie verwezen ze me door naar een andere locatie van de gemeente. Het was wel een stukje om fietsen, maar ach, voor 400 euro moet je wat over hebben. Daar hadden ze ook geen formulieren, maar kon ze het wel uitprinten. Nu moet ik straks alleen nog even bij de bieb mijn loonstrookje uitprinten. Vorig jaar heb ik dat extra geld gebruikt voor mijn rij examen. Dit jaar wil ik dat geld gebruiken voor een goede fiets voor dochter, omdat ze een 24 inch fiets nodig heeft verwacht ik dat ze daar wel een paar jaar mee kan doen.

Het stemmen heb ik uiteindelijk in het wijkcentrum gedaan. Ik kreeg daar ook twee bloembollen. Die mag dochter morgen gaan planten.

dinsdag 17 maart 2015

Een nieuwe baan?

Vanmorgen met de pauze zaten de medewerkers van de keuken te puzzelen hoe ze hun rooster vol konden krijgen. Ze hebben zo'n tekort, dat het rooster passend maken niet ging lukken. Omdat ik het leuk vind om te weten hoe andere teams werken, heb ik aangeboden dat ik (als het mag van beide teamleiders) best één keer per maand een weekend bij hun wil werken. Dat aanbod gaan ze morgen bespreken met hun teamleider. Prima.

Vanmiddag werd vanuit de keuken mijn mailadres gevraagd, dat er contact met mij kan worden opgenomen. Ook werd erbij gezegd dat ze een vacature hebben voor evenveel uur per week als dat ik nu heb, alleen met een hoger salaris. En dat ik prima in hun team zou passen.
Een collega met wie ik goed op kan schieten vind dat ik die kans met beide handen aan moet grijpen. Maar wat wil ik? Mijn gevoel schiet meerdere kanten op.

Ik vind het heerlijk om voor de bewoners te kunnen en mogen zorgen. In de andere baan zou ik de bewoners nog steeds zien. Alleen de 1 op 1 gesprekken vallen weg.
Aan de andere kant is de werkdruk, waar ik de laatste tijd steeds meer tegen aanloop, een stuk minder. En meer salaris voor dezelfde uren, dat is ook niet verkeerd.

Ik vind het lastig. Ik weet dat ik niet gelijk een keuze hoef te maken. Maar het feit dat er ook iets anders is, en dat die mensen mij graag als collega willen. Het voelt nog best eng.

Boeken

Als kind was ik gek op boeken. Ik las de boeken die ik onder mijn neus kreeg meestal in een halve dag uit. Mijn moeder vond het altijd zonde om mij een boek te geven, want boeken zijn duur en als je er maar één dag plezier van had. Als kind begreep ik dat niet. Want de boeken die ik had las ik tientallen keren. Het was mijn schat.
Boeken bij de bieb lenen was ook geen optie volgens moeders. Toen woonde ik nog in een grote stad, en de bieb zat op 20 minuten fietsen. En omdat de weg te gevaarlijk was, mocht ik niet alleen. En als je er een boek leende, moest hij in 3 weken weer terug zijn. Onbegonnen werk.
Ik mocht dan in de bieb geen boeken lenen, maar ik ontdekte wel iets anders. Afgeschreven boeken. Mijn vader legde uit dat dat boeken waren die je (toen) voor een gulden mocht kopen, en dan niet meer terug hoefde te brengen. Ik kreeg in die tijd 2 gulden zakgeld per week.
Sinds die ontdekking was mijn boekenschat in korte tijd uitgebreid.

Nu snap ik wel wat mijn moeder bedoelde, dat het zonde is van het geld. Ik hou nog steeds heel veel van lezen, alleen ik lees een stuk minder. Op donderdagavond neem ik een boek mee, en ook tijdens de weekendjes weg lees ik veel. Nieuwe boeken voor mezelf koop ik nog steeds niet. In de bieb kosten afgeschreven boeken 1,50.
Voor dochter koop ik ook veel boeken in de bieb, en ook bij de kringloop. Maar ik haal af en toe ook een nieuw boek voor haar. Kinderen houden van herhaling, en juist omdat boeken dan vaker gelezen worden vind ik het niet zonde van het geld.  Ondanks dat ze dyslexie heeft leest ze graag, vooral samen. Zolang het maar niet te moeilijk is.

Gister heb ik weer een aantal boeken bij de bieb gehaald. Twee leuke boeken voor dochter, en één boek voor mij. Bij elkaar voor 3,50.

maandag 16 maart 2015

Cadeautjes

Gister was het dochtertje van mijn vriendin jarig. Ik heb vrij weinig met verjaardagen, maar ik ben gek op dat kind. En omgekeerd net zo. Daarom wou ik haar verjaardag niet overslaan.
Ze is gek op Dora, maar dat spul vind ik normaal veel te duur. Bij de kringloop heb ik een aantal keer flink geboft. Ik vond eerst een boekje van Dora voor 50 cent. Oké, hij zag er niet nieuw meer uit, maar geef zo'n boekje een uur aan een kind van net 3, en het ziet er net zo uit.
De keer daarna vond ik een Dora spel, voor kinderen van 3 tot 5 jaar, voor 1,50. Het meisje zou 3 worden, en voor haar leeftijd is ze echt al heel wijs. Dat spel heb ik ook meegenomen.
De laatste keer vond ik een Dora pop, met in haar rugzakje een mini Dora. Geen idee of dat hoorde, maar leuk vond ik het wel. De pop was 2 euro. Alleen de haren zagen er niet zo mooi meer uit. Maar na een avondje kammen was dat al veel beter.
Ik heb ook wat zelfgemaakte poppenkleding gegeven, dat heeft me verder niks gekost. Voor 4 euro was het kindje ontzettend blij. Vooral met de pop en de poppenkleren, die heeft ze met hulp aangekleed en niemand mocht er meer aankomen.

Ik ben blij dat ik voor zo weinig geld toch leuke dingen voor haar heb kunnen vinden. Nu kan ik voor mijn nichtje gaan kijken, zij wordt binnenkort 2 jaar.

zondag 15 maart 2015

De kastanjeboom - het vervolg

Gister was de grote dag, de buurman had twee vrienden geregeld die mee gingen helpen met het snoeien van de kastanjeboom.
De buurman heeft speciaal voor de gelegenheid een kettingzaag aangeschaft. Huren kon ook, maar het prijsverschil was niet groot.
Het ging er de buurman om de duivenslaapplaatsen weg te halen. Hij heeft wedstrijdduiven, en die beesten schijnen waardeloos te worden als ze een paar dagen overnachten in de boom.
Ik heb de buurman nog een keer extra gewaarschuwd er echt niet meer dan 20% af te halen.

Eenmaal begonnen stond de buurtbewoner waar ik van verwachtte dat hij moeilijk ging doen binnen no time woedend op de stoep. Of de gemeente wel wist waar we mee bezig waren. Natuurlijk, zegt de buurman. Voor hem was het een teken om echt niet boven de 20% te komen. Ik heb gelukkig de bevestiging van de gemeente in mijn mail staan, en een foto van hoe de boom was. Ik moet toegeven, de boom ziet er kaal en zielig uit nu. Maar dat zal ook een kwestie van wennen zijn. En eenmaal met bladeren ziet de boom er ook beter uit.
De buren zijn blij dat de boom iets minder fors is.

Ik heb de buurman wel beloofd hem morgen 50 euro te geven. Hij vind het niet nodig, maar ik vind van wel. Hij heeft kosten gemaakt voor de boom, en als ik een professioneel iemand had gevraagd, was ik veel meer geld kwijt geweest.

zaterdag 14 maart 2015

Buikgriep

Gister had ik met mijn broertje afgesproken samen met hem naar België te rijden. Hij heeft een petroleum kachel, en in België is de petroleum 87 cent per liter goedkoper. Omdat hij 80 liter wou halen scheelt dat een hoop geld.

Toen we bijna bij de grens waren, werd ik gebeld door de school van dochter. Dochter was erg misselijk, en ook erg bleek. Of ik haar op wou halen. Zul je net zien. 'S ochtend voelde ze zich prima, ze had zin in de dag.
Mijn broertje vond dat ik om moest keren. Dat zou ik normaal gesproken ook doen. Maar de terugreis was ook 2 uur rijden, dus daar schoot dochter vrij weinig mee op. Gelukkig wou mijn zusje dochter wel van school halen. In plaats van meteen terug te rijden heb ik er voor gekozen om door te rijden naar de eindbestemming, ongeveer 10 minuten.
Op de terugweg heb ik de geplande pauze wel overgeslagen, en heb ik zoveel mogelijk de maximumsnelheid gereden.

Eenmaal weer thuis heb ik meteen dochter opgehaald. Het bleek reuze mee te vallen. Ze was inderdaad nog wel bleek, maar ze had de 2 boterhammen die ze voor het overblijven had met smaak opgegeten.

Er heerst hier wel een hardnekkige buikgriep. Op mijn werk, en ook van verschillende moeders op school hoor ik het.
Bij dochter heeft het gelukkig niet doorgezet. Misschien was de vorige buikgriep voldoende om er nu genoeg weerstand voor te hebben.

vrijdag 13 maart 2015

Knuffels

Toen ik op mezelf ging wonen was ik net 4 maanden uit de handen van de verkeerde mannen. Ik kon het als de beste negeren, en voor de buitenwereld net doen alsof er niks aan de hand was. Maar juist omdat ik mijn herinneringen en ervaringen negeerde in plaats van verwerken, ging het binnenshuis niet goed. Elke dag was ik bang dat jeugdzorg voor de deur zou staan, en die angst werd steeds groter. Ik had het gevoel dat ik mijn kind tekort deed. En dat ging ik compenseren met iets waar ze gek op is: knuffels.
Elke nieuwe knuffel die er bij de a.ction of de z.eeman kwam werd gekocht, want ze waren zo lief en zacht. Ik kon geen nee zeggen tegen dochter in die tijd.

Toen mijn begeleidster in huis kwam vertrouwde ik haar na twee maanden zo dat ze de bovenverdieping mocht zien. Ik had haar wel verteld over de knuffelverzameling van dochter, maar helemaal geloven deed ze het niet. Tot ze de uitpuilende kast van dochter zag, vol met knuffels, en wat er niet in paste lag op haar bed. Ik had niet overdreven was haar conclusie. Ik wist op dat moment echt niet wat ik met de situatie aan moest. Of hoe het zo uit de hand kon lopen. Gelukkig had mijn begeleidster een hoop ervaring, en had ze tips hoe ik samen met dochter de verzameling iets kleiner kon maken. Ze had toen bijna 200 knuffels.
De eerste paar weken zijn we elke week 10 knuffels gaan weggooien. Dat waren de dubbele knuffels, en de knuffels waar ze weinig mee had. Uiteindelijk had dochter nog iets van 130 knuffels. Toen hebben we samen een nieuwe regel ingevoerd. Voor elke nieuwe knuffel die er in huis komt, moet dochter twee andere knuffels vooraf uitzoeken die weg gaan.

We zijn nu twee jaar verder, en de regel is goed ingeburgerd. De knuffelverzamerling is nog steeds heel groot, maar hij groeit niet meer. De familie weet van de regel dat als dochter een nieuwe knuffel aanneemt er 2 weg moeten. Voor de familie heb ik die regel maar laten staan, dochter krijgt anders heel veel knuffels via die weg. Oma vind het gemeen naar dochter toe, ik gun haar op deze manier niks. Dochter vind het prima, ze kijkt nog steeds graag in de knuffelschappen, maar vind dat ze genoeg heeft.

Gister kregen dochter en ik van mijn vriendin als dank voor de hulp met haar verhuizing allebei een cadeau kaart, heel erg lief. Dochter is er heel rijk mee, en heeft me meteen laten weten dat ik me er niet mee mag bemoeien als ze toch een knuffel ervoor gaat uitzoeken, het is haar cadeau. En groot gelijk heeft ze :-)

donderdag 12 maart 2015

Begroting maart/april

Gister was het nieuwe rooster klaar op mijn werk, en tot mijn grote vreugde zag ik dat ik met Pasen drie dagen vrij heb. Ik had als voorkeur wel Pinksteren aangegeven om te werken, maar dat is geen garantie voor de zaterdag.
Die zaterdag bied wel de mogelijkheid om een dag extra naar Drenthe te gaan. In plaats van 1 nacht gaan we nu 2 nachten. Dochter was het er ook mee eens, en dus heb ik een nacht extra erbij geboekt. Dat heeft wel gevolgen voor mijn begroting.

Mijn geplande uitgaven komende maand zijn:

  • Huur:                   €510
  • Bso:                      €400
  • Boodschappen:  €150
  • Energie:               €100
  • Overblijven:       € 75
  • Televisie:             € 50
  • Sponsorgezin:    € 50
  • Drenthe:              €200
De twee nachten samen kosten 170 euro. Voor eten en drinken hoef ik niks te rekenen, dat is daar gratis. De treinkaartjes heb ik al in huis, dus alleen de bus moet er nog bij, dat is in totaal 12 euro.
Voor de aflossingen heb ik nu niks gepland, maar dat betekend niet dat ik niet ga aflossen. Het niet begrote geld van de toeslagen en mijn loon gaat direct naar de zorgverzekering. Ik verwacht dat het tussen de 200 en 250 euro zal liggen.
Ik heb 75 euro voor het overblijven gerekend, de rekening daarvan komt één keer per drie maanden, en ik heb geen idee wanneer dat is. Dus zet ik het alvast weg. Het bedrag voor de televisie is voor 2 maanden.

Ik ben tevreden met mijn begroting. Ik heb zelf op het moment heel erg veel behoefte aan rust. Rust die ik in mijn eigen omgeving nergens vind op het moment. Het idee dat ik over een paar weken twee nachten kan ontspannen, maakt me heel erg blij. Ik breng er mezelf financieel niet verder mee in de problemen (ik weet dat de voorkeur van veel mensen naar aflossen zou gaan, en daarna pas weekendjes weg).
Ik ga wel aflossen, maar waarschijnlijk 100 euro minder dan gepland.

woensdag 11 maart 2015

Hulp

Gister toen dochter en ik naar huis fietsten zagen we een vrouw moeilijk doen bij haar fiets, er was een mandje vanaf gevallen. Omdat ze een klein jochie op haar fiets had ben ik gestopt om te vragen of ze hulp nodig had. Dat vond de vrouw heel fijn, dat mandje bleek een behoorlijk gewicht te hebben. Het was een moeite van niks, maar dochter stelde wel de vraag waarom ik ALTIJD moet helpen. Ik snap haar wel, zij wou graag snel naar huis om te spelen.

Hulp geven vind ik veel makkelijker dan hulp vragen. Vanuit huis heb ik altijd geleerd dat als je hulp vraagt je je daar eigenlijk voor moet schamen. Ik heb het ook heel lang heel erg moeilijk, (bijna) onmogelijk gevonden.
Toen ik eenmaal in het bemoeizorg traject, en vanuit daar naar de 'gespecialiseerde' hulp ben gegaan, heb ik geleerd dat hulp niet iets is om je voor te schamen.

De eerste hulp die ik van de bemoeizorg kreeg vond ik onzinnig. Die vrouw kwam het liefste onverwachts langs, zodat ik geen kans kreeg om op te ruimen, was de gedachte erachter (dat waren de woorden van die vrouw). Weinig kans dat ik opendeed, alleen met een afspraak kwam ze binnen. Om me vervolgens op de hoekjes te wijzen waar nog vuil lag (mijn huis zag er toen uit alsof er een orkaan doorheen was gegaan, ik betwijfel of alleen de hoekjes een probleem waren). Ook vond ze mijn huis erg vol, ik kon beter verhuizen naar een groter huis. Dat was met de overdracht met de vrouw die mijn begeleidster is geworden. Dat heb ik toen wel tegengesproken. Want hoe kan een huis met 3 slaapkamers te klein zijn voor 1 volwassene en 1 kind? Een groter huis lost het probleem niet op.

Door de hulp die mijn begeleidster gaf met het opruimen wat ik als fijn ervaarde, leerde ik ook dat ik me niet daarvoor hoef te schamen. En door de activiteiten die de kerkgemeente organiseert om andere mensen te helpen, zag ik ook dat ik niet de enige was.
Al vind ik het nog steeds fijner om iemand anders te helpen.

dinsdag 10 maart 2015

Motivatiedoosjes

Mijn dochter heeft sinds de kleuterklas al moeite met school. Ze vind school heel leuk, maar er iets van snappen lukte niet. Ik heb daar naar haar toe nooit een punt van gemaakt. Zolang ze maar haar best deed was het niet erg dat ze er minder goed in was. Vorig schooljaar had ze een nieuwe juf (op haar school houden kinderen 3 jaar dezelfde juf/meester), en die vond dat er iets niet klopte. Want dochter deed ontzettend haar best. En ze wou het ontzettend graag goed doen. Ze is onderzocht, en daar zijn haar leerproblemen mee aan het licht gekomen. Het gaat nu een stuk beter, ze heeft een andere manier van leren gekregen. Echt maatwerk, want het is voor haar juffen constant zoeken naar wat ze kan, en niet volgens het boekje.

Om haar thuis in de vakantie een beetje gemotiveerd te houden ook wat aan school te doen, had ik de vorige zomervakantie motivatie doosjes gemaakt. Bij elke envelop met huiswerk hoorde een doosje met een beloning. Dat kon zijn een kleurboekje, klei, stiften, maar ook een ijsje halen, of een keer zwemmen. Dingen die ze normaal ook zou mogen doen of krijgen, alleen wat anders verpakt.

Dochter kwam gister met de vraag of ze dit jaar weer die doosjes mag gebruiken, ze vond ze heel leuk. Dat maakt mij ook blij. Ze ziet er niet tegenop om in haar vakantie weer schoolwerk te moeten doen.

maandag 9 maart 2015

Vergunning update

Gister heb ik de aanvraag voor de vergunning gedaan, vandaag werd ik al gebeld door de gemeente. Zo snel heb ik ze nog nooit meegemaakt. De dame aan de telefoon wist me te vertellen dat mijn aanvraag werd afgewezen, de boom is eigendom van de woningbouw, en zij moeten bepalen of het nodig is of de boom wel of niet gesnoeid moet worden. En daarvoor vervolgens een vergunning aanvragen. Maar ik ben als huurder wel verantwoordelijk voor de kosten daarvan. Het klonk als een hoop bureaucratie. Ik vond het ook best krom klinken. Op mijn vraag hoe lang dat ongeveer gaat duren, moest ik wel rekening houden met 6 tot 8 weken. Dan zit die boom alweer in het blad. Ik kon er wel onderuit komen, als ik beloofde niet meer dan 20% te laten snoeien. Dan hoef ik ook geen toestemming aan de woningbouw te vragen.
Wat ik zelf ook niet meer dan redelijk vind, want op elke vraag over de boom tot nu toe hebben ze steeds hetzelfde antwoord, bomen zijn onze verantwoordelijkheid niet, en als je de boom niet had gewilt had je het huis niet moeten accepteren. Ik heb het nieuws aan de buurman verteld,en hij gaat het verder regelen.
Dit is de boom nu.

zondag 8 maart 2015

Vergunning kastanjeboom

Een tijdje geleden schreef ik over mijn kastanjeboom. Hij is al te lang niet onderhouden, en ik had iemand gevonden die het voor 250 euro wou doen. Bij nader inzien bedacht hij zich, en werd het 700 euro. Dat is teveel geld. Dat vonden mijn buren ook, en de ene buurman heeft een vriend die het voor 150 euro wil doen, en beide buurmannen willen daaraan meebetalen. Dat is heel fijn.
 Alleen is er een vergunning voor nodig. Gelukkig staat de boom niet op de lijst van monumentale bomen in de gemeente. Maar hij valt in geen enkele uitzonderingsregel van de gemeente. Hij heeft een omtrek van meer dan 60 centimeter (hij heeft een omtrek van 180 centimeter). Ook staat de boom verder dan 3 meter van de woning, dan had ik ook geen vergunning nodig gehad. Ik heb/had een tuin van acht meter lang en 4 meter breed. En de boom staat echt op het uiterste punt.

Dus ik heb een stap in vergunningenland gezet. Wat een verschrikking is dat. Ik heb ook geen idee of ik het goed heb gedaan. Als bijlage wilde ze een situatietekening, geen idee wat dat is, maar ik heb een foto gemaakt van de boom zoals hij nu is. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren voordat de gemeente naar mijn aanvraag gaat kijken.

zaterdag 7 maart 2015

Lentedag

Vandaag is het echt zo'n lekkere dag, de klapdeuren zijn voor de eerste keer dit jaar open.
Vanmorgen zijn de twee meisjes en ik weer gaan ontbijten bij de ikea. Ik merk aan mezelf dat het rijden me steeds makkelijker af gaat, het lukt me steeds beter om via de borden op de weg ergens te komen.

Nadat we van de ikea afkwamen zijn we doorgereden naar de kringloop. Mijn bank begint erg slecht te worden, wat ik ook niet gek vind. Ik heb hem 3 jaar geleden voor 16 euro bij de kringloop kunnen kopen. Ze bezorgen in mijn woonplaats op donderdagochtend, en komende donderdag heb ik vrij, dus wie weet. Maar ze hadden vandaag geen banken die qua maat hier in huis paste. Wel vond ik een hele mooie jurk voor dochter voor 4 euro, een gloednieuwe broek voor dochter voor 2 euro, en twee boeken voor mij voor 2,50 per stuk. Bij de kassa stond een hele vriendelijke meneer die ons, zoals hij het noemde, vaste klanten korting gaf. Ik hoefde maar 8 euro te betalen.

Toen we 's middags weer thuis waren, merkte dochter op dat haar schoenen wel erg warm zaten. Ja dat geloof ik, het zijn echte warme sneeuwlaarzen. Ik heb gekeken hoeveel ik deze maand over zou houden van het boodschappenbudget als ik me aan mijn dagbudget hou. Dat zou 20 euro zijn. Bij s.capino heeft ze mooie schoenen vol met glitters gevonden, waar ze op de lekkere dagen prima kan lopen. Als de kinderbijslag binnenkomt gaan we voor een paar schoenen erbij kijken. Haar voeten zijn in de winter erg hard gegroeid, en ze kreeg haar voeten niet meer in haar oude schoenen geperst.

vrijdag 6 maart 2015

Ik ben er klaar mee

Ik heb er al vaker over geschreven, over mijn werk. Van het werk zelf geniet ik, ik vind de omgang met de bewoners erg leuk, en fijn dat ik ze kan en mag helpen. Alleen van mijn collega's geniet ik een stuk minder. Ik kan opgebouwde spanning moeilijk kwijtraken.
Ik heb van de leiding mijn gestructureerde rooster weer terug gekregen, wat betekend twee kamers voor de pauze schoonmaken, en twee kamers na de pauze. Ik vind dat echt heel fijn, omdat ook elke week dezelfde kamers terugkomen.
Hoeveel structuur wil je hebben toch?

Omdat ik op elke afdeling bekend ben, krijg ik regelmatig vragen van andere collega's over kamers. Wanneer ze schoongemaakt zijn of moeten worden, door wie, waarom er een doucheputje niet is schoongemaakt, of een bed niet is opgemaakt. Plus alle vragen van de uitzendkrachten.
Een nadeel van de teveel opgebouwde spanning vind ik dat die vragen weer extra spanning opleveren. Zo blijf ik in een cirkeltje rondgaan.
Een collega had gister bedacht dat ik vandaag mijn eigen rooster wel kon laten zitten en haar kon ondersteunen.
Nee, ik ben er klaar mee. Ik ga morgen mijn eigen dienst draaien, en niemand helpen. Mijn rek is totaal weg, en als ik wil dat mijn elastiek niet knapt, moet ik drastisch iets veranderen. Een andere collega merkte op dat ik te liuef ben, en mensen dat normaal zijn gaan vinden.

Mijn werk en collega's zijn niet zo vreselijk als het misschien lijkt, alleen voel ik het zo even op dit moment.

Begin april gaan dochter en ik weer een weekend weg, dan kan ik weer wat spanning kwijtraken in een omgeving waar ik in mijn beleving niet constant op mijn hoede hoef te zijn. Ik kijk er nu al naar uit. Mocht het daarna niet beteren, wordt het tijd om mijn begeleidster te bellen (dat had ik aan haar beloofd).

donderdag 5 maart 2015

Breipatroon

Vorig jaar ergens kwam ik op de blog van 'blij dat ik brei' terecht. Die vrouw heeft ontzettend mooie dingen op haar blog staan om te handwerken. Eén ontwerp sprak me heel erg aan, een ontzettend mooi babydekentje, door haar moeder ontworpen. Als je het materiaal daar kocht kreeg je de beschrijving erbij. Met de verzendkosten erbij bijna 30 euro. Vorig jaar kon dat gewoon niet, vooral niet omdat ik toen ook wekelijks 43 euro aan rijles kwijt was. Dat patroon bleef wel heel mooi, in de loop van de maanden werd het eigenlijk alleen maar mooier. Vooral met al die leuke kleuren wol die ik nog heb liggen. Zondag heb ik de knoop doorgehakt, ik heb het patroon besteld. Ik dacht dat ik vooruit moest betalen, en was nog op het mailtje met de gegevens aan het wachten, toen de post dinsdag het pakketje al bracht. Ik ben er meteen aan begonnen. Ik heb nu 3 lapjes af en ik vind het nog mooier dan op de foto's. Nu alleen nog even bedenken wat ik met dat dekentje ga doen. Misschien dat ik er nog een kledingsetje bij brei, en het dan aan zending over grenzen geef, die kunnen er vast wel iemand heel erg gelukkig mee maken.

Ik moet wel weer op mijn uitgaven gaan letten, dat is de laatste paar dagen best versloft. Gister kwam het goede nieuws dat de buurvrouw vandaag haar tweede chemokuur krijgt. Dochter en ik zagen een hele mooie bos bloemen bij de supermarkt, die hebben we aan de buurvrouw gegeven om haar sterkte te wensen. Nu was het niet de duurste bos bloemen, maar wel 7 euro. Met ons dagbudget van 5 euro is dat niet iets om dagelijks te doen. De buurvrouw was er heel blij mee, ook dat er aan haar gedacht wordt. Dat is me veel meer waard dan 7 euro.

woensdag 4 maart 2015

Eigenwijs

Vandaag kan ik als het goed is de fotoboeken voor de twee meiden ophalen. Gister was ik al zo eigenwijs om naar de kruidvat te gaan om te kijken of ze er al lagen.
Jammer genoeg lagen die boeken in een afgesloten kast. Dan maar een medewerker zoeken. Ik trof er eentje aan die echt heel veel plezier in zijn werk had (vakken vullen) en zich zichtbaar leek af te vragen wat hij daar deed. 
Nou ja, ik heb hem aangesproken, dus dan maar even doorzetten. Nadat ik had uitgelegd dat ik de bestelde boeken kwam halen, ging hij vol ijver de foto la doorzoeken. Meneer, ik kom niet voor foto's, maar voor de fotoboeken. Of ik me niet met zijn werk wou bemoeien, hij wist echt wel waar hij mee bezig was. Ondertussen kreeg een andere klant een uitbrander dat hij zijn foto's pakte. Iets wat mag, zolang je de bevestiging meeneemt. Nadat hij tot de conclusie kwam dat er niks van mij in die la zat (dat zei ik toch), ging hij verder in de la van de posters. 
Mijn geduld was al tot het dieptepunt gedaald, en de ergenis begon toch wel toe te slaan. Nadat hij ook niks tussen de posters had gevonden, ging hij het toch maar even aan een collega vragen. Die wist hem te vertellen dat hij een sleutel moest pakken en daar het afgesloten kastje mee kon open maken, daar lagen de fotoboeken, zoals de koeienletters ook aangaven. Volgens die man lag er niks van mij in. Dat kan, het hoort ook pas vandaag klaar te liggen volgens de mail. Maar ik zoek wel een andere medewerker die me kan helpen.

dinsdag 3 maart 2015

Circusschool

Toen dochter peuter was kreeg ze heel veel last van oorontstekingen. Ik heb best een goede huisarts, die heel adequaat kan reageren, maar af en toe. Vooral met dochter, kreeg ik (in mijn ogen onterecht) het stempel overbezorgde moeder. Tot dochter een hele erge buikgriep had, en ze heel snel achteruit ging. Ik had de huisarts gebeld en gevraagd en uiteindelijk gesmeekt langs te komen. Het ging echt niet goed. Helaas, de huisarts had geen tijd volgens de assistente. In paniek heb ik mijn broer gebeld om ons naar de eerste hulp te brengen. Tegelijk met mijn broer arriveerde ook de huisarts, die waarschijnlijk van de assistente over mijn vele telefoontjes had gehoord. Toen de huisarts dochter zag moest ze met spoed naar het ziekenhuis, ze was ernstig uitgedroogd. De oorzaak was een hevig buikgriepvirus in combinatie met een dubbele oorontsteking. De huisarts vond het nog steeds niet nodig om een verwijzing voor de kno arts te geven. Maar ze moest stoppen met zwemles, dat was niet goed voor haar oren. Dochter heeft uiteindelijk wel buisjes gekregen na veel aandringen van mij dat ze naar de kno arts moest (lees: ik eiste een oplossing, als de kno arts niet noodzakelijk was, eerder stond ik niet op). Toen lag er binnen 5 minuten een verwijsbrief klaar. 17 keer een oorontsteking gaat niemand in de koude kleren zitten.

Nadat ze gestopt was heb ik het met dochter gehad over een andere sport/activiteit. Ze wou heel erg graag naar de circus school. Helaas was dat te duur, 80 euro voor 10 lessen. Ze heeft een paar jaar niks gedaan. Twee weken geleden zag ik in het programma van het wijkcentrum dat er 8 lessen werden gegeven door een circus school, voor 10 euro. Dochter was meteen enthousiast, en kon maar moeilijk wachten tot het zover was. Gister was de eerste les. Ze vond het nog leuker dan verwacht. Over 8 weken houden de kinderen een voorstelling voor de ouders, ontzettend leuk.


maandag 2 maart 2015

Belasting

Gister heb ik mijn belastingaangifte gedaan. Anders dan andere jaren, heb ik nu niet gewacht tot de laatste dag. Ik moet al jaren belasting terugbetalen, omdat ik teveel voorschot had gehad. Het eerste jaar dat ik moest terugbetalen was het 1100 euro. Gelukkig kreeg ik in dat jaar ook de schadevergoeding, en kon daarvan die rekening worden betaald. Het jaar daarna moest ik bijna 800 euro terugbetalen, vorig jaar 500 euro. Het voorschot stopzetten durfde ik niet, door mijn uitgavenpatroon had ik dat geld echt nodig om de maand door te komen. Naarmate het psychisch beter ging, kon ik mijn uitgaven steeds beter in de hand houden, en begon ik ook ruimte te zien om zonder dat voorschot te leven.

Ik krijg nog steeds elke maand 90 euro dit jaar, maar ik reken het niet meer mee in mijn begroting. Misschien dat ik het halverwege het jaar helemaal laat stoppen.
Over vorig jaar moet ik 286 euro terugbetalen. Vorig jaar kreeg ik 150 euro per maand, over het hele jaar gezien 720 euro meer dan dit jaar. Wie weet of ik volgend jaar wel wat terug krijg als ik het zo laat.

zondag 1 maart 2015

Opruimen

Op verschillende blogs kom ik het tegen: opruimen en ontrommelen. Als ik na het lezen van zo'n blog een voorzichtige blik in mijn huiskamer werp, zakt de moed me in de schoenen. Schoolvakanties zijn leuk, maar absoluut niet goed voor mijn structuur. Ook de veranderingen op mijn werk helpen niet mee, nu was ik op 2 plekken structuurloos. Gevolg: chaos. Chaos in mijn hoofd, chaos in mijn huis, en door de chaos op het werk, na het werk een te vol hoofd en te weinig energie om daar iets aan te veranderen. Dat moet toch ook anders kunnen?
Vast wel. Lijstjes maken helpt meestal wel. Maar nu even niet. Want als ik met zo'n lijstje werk heb ik rust nodig. En met 2 meiden die heen en weer lopen is dat er niet. Voorheen stuurde ik ze dan een dagje naar de buren, ga daar maar een keer spelen. Maar dat is te vermoeiend voor de buurvrouw nu, dus blijven ze hier.

Misschien dat ik de kerkdienst een keer oversla, en de keuken tot verboden gebied verklaar. Dan kan ik daar alles weer lekker schoonmaken en opruimen. Woensdag heb ik vrij, en dochter kan tot half zes op de bso blijven, dan heb ik heerlijk de tijd om de benedenverdieping en mijn eigen slaapkamer goed op te ruimen en schoon te maken. Zo eerst maar eens een tijdlijst maken voor de keuken.