woensdag 11 maart 2015

Hulp

Gister toen dochter en ik naar huis fietsten zagen we een vrouw moeilijk doen bij haar fiets, er was een mandje vanaf gevallen. Omdat ze een klein jochie op haar fiets had ben ik gestopt om te vragen of ze hulp nodig had. Dat vond de vrouw heel fijn, dat mandje bleek een behoorlijk gewicht te hebben. Het was een moeite van niks, maar dochter stelde wel de vraag waarom ik ALTIJD moet helpen. Ik snap haar wel, zij wou graag snel naar huis om te spelen.

Hulp geven vind ik veel makkelijker dan hulp vragen. Vanuit huis heb ik altijd geleerd dat als je hulp vraagt je je daar eigenlijk voor moet schamen. Ik heb het ook heel lang heel erg moeilijk, (bijna) onmogelijk gevonden.
Toen ik eenmaal in het bemoeizorg traject, en vanuit daar naar de 'gespecialiseerde' hulp ben gegaan, heb ik geleerd dat hulp niet iets is om je voor te schamen.

De eerste hulp die ik van de bemoeizorg kreeg vond ik onzinnig. Die vrouw kwam het liefste onverwachts langs, zodat ik geen kans kreeg om op te ruimen, was de gedachte erachter (dat waren de woorden van die vrouw). Weinig kans dat ik opendeed, alleen met een afspraak kwam ze binnen. Om me vervolgens op de hoekjes te wijzen waar nog vuil lag (mijn huis zag er toen uit alsof er een orkaan doorheen was gegaan, ik betwijfel of alleen de hoekjes een probleem waren). Ook vond ze mijn huis erg vol, ik kon beter verhuizen naar een groter huis. Dat was met de overdracht met de vrouw die mijn begeleidster is geworden. Dat heb ik toen wel tegengesproken. Want hoe kan een huis met 3 slaapkamers te klein zijn voor 1 volwassene en 1 kind? Een groter huis lost het probleem niet op.

Door de hulp die mijn begeleidster gaf met het opruimen wat ik als fijn ervaarde, leerde ik ook dat ik me niet daarvoor hoef te schamen. En door de activiteiten die de kerkgemeente organiseert om andere mensen te helpen, zag ik ook dat ik niet de enige was.
Al vind ik het nog steeds fijner om iemand anders te helpen.

10 opmerkingen:

  1. Ja ik probeer ook vaker hulp te geven nu ik niet meer werk, daarvoor had ik de energie of aandacht er niet voor.

    Wat de eerste begeleider eigenlijk deed was je nog verder in verwarring brengen met alleen te benadrukken wat niet goed was. Doe je met kinderen toch ook niet, benadrukken wat goed gaat en praktische hulp geven voor wat nog niet goed gaat. Haar "hulp" zal de theorie zijn misschien maar dat is vaak niet de echte wereld.

    Je doet het nu prima en leert ondertussen je dochter wat belangrijk in het leven is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik leer de kinderen om elke dag minstens één goede daad te doen. Dat doen ze gelukkig ook wel. Zo leren ze de waarde van mensen helpen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat ben je toch een mooi mens.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een muts die bemoeierd...
    Ik werk zelf in die hoek, bemoeizorg,woonbegeleiding. Bemoeizorg is er vooral op gericht contact te maken met mensen en het vertrouwen terug te geven in hulpverlening en zichzelf. Dat werkt niet als je op de foutjes gaat wijzen. Dat werkt ook niet als je je eigen normen op gaat leggen aan de ander. Bah, ik voel bijna plaatsvervangende schaamte voor zo'n muts.

    Maar goed, je hebt haar overleefd en nu goede begeleiding en je leven weer op de rit. Complimenten. Ik hoop dat er goede afspraken zijn met al de veranderingen in de zorg dat ze komende jaren aanwezig kan blijven.Dat je erop terug kan vallen als je het nodig hebt en niet wegbezuinigd wordt.

    Succes en ga zo door!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik moet er wel bij zeggen, de werkelijkheid kan bij mij soms een beetje vertekend binnen komen. Ze zal het goed bedoeld hebben, maar voor mij klikte het niet met haar.
      Dit jaar mag ik zonder verwijzing of indicatie 12 uur hulpverlening vragen. Als het slecht met mij gaat ben ik meestal de laatste die in actie komt, dochter mag ook bellen als zij denkt dat het nodig is.

      Verwijderen
  5. Ik wordt zo moe van al die mutsen in de hulpverlening die al dan niet met de regeltjes in de hand de client vertellen hoe het moet.
    Als je praktisch begint kom je veel verder en tijdens het samen opruimen/afwassen etc. kom je veel laagdrempeliger tot een gesprek dan tegenover elkaar op de bank of op kantoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bemoeizorg? Heet dat echt zo. Die eerste lijkt wel op bemoeizucht en ze zou ook met afspraak niet binnenkomen. Pfff. die helpt je alleen toch verder de vernieling in.

    Fijn dat je daarna wel iemand kreeg met wie je het goed kon vinden, dat werkt toch veel prettiger.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Nu vindt je dochter het nog opmerkelijk dat ALTIJD iemand helpen vóór gaat, later zal ze zelf waarschijnlijk niet anders doen omdat ze dit thuis geleerd heeft. Zo'n voorbeeld zouden meer ouders moeten geven, kleine moeite toch?

    Met de zorgverlening heb ik zelf geen enkele ervaring. Gelukkig heb jij er uiteindelijk baat bij gehad en soms moet je maar niet te veel blijven stilstaan bij vervelende ervaringen. De ene hulpverlener zit het wat meer in de genen dan de andere.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ook al heb ik een wat mindere ervaring met sommige hulpverleners, ik ben toch blij dat ze geweest zijn. Want zonder die hulpverleners zou het hier van kwaad tot erger gaan. Die ene vrouw van de bemoeizorg heeft iemand gevonden die mij wel kon helpen. Daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn.

      Verwijderen