vrijdag 6 maart 2015

Ik ben er klaar mee

Ik heb er al vaker over geschreven, over mijn werk. Van het werk zelf geniet ik, ik vind de omgang met de bewoners erg leuk, en fijn dat ik ze kan en mag helpen. Alleen van mijn collega's geniet ik een stuk minder. Ik kan opgebouwde spanning moeilijk kwijtraken.
Ik heb van de leiding mijn gestructureerde rooster weer terug gekregen, wat betekend twee kamers voor de pauze schoonmaken, en twee kamers na de pauze. Ik vind dat echt heel fijn, omdat ook elke week dezelfde kamers terugkomen.
Hoeveel structuur wil je hebben toch?

Omdat ik op elke afdeling bekend ben, krijg ik regelmatig vragen van andere collega's over kamers. Wanneer ze schoongemaakt zijn of moeten worden, door wie, waarom er een doucheputje niet is schoongemaakt, of een bed niet is opgemaakt. Plus alle vragen van de uitzendkrachten.
Een nadeel van de teveel opgebouwde spanning vind ik dat die vragen weer extra spanning opleveren. Zo blijf ik in een cirkeltje rondgaan.
Een collega had gister bedacht dat ik vandaag mijn eigen rooster wel kon laten zitten en haar kon ondersteunen.
Nee, ik ben er klaar mee. Ik ga morgen mijn eigen dienst draaien, en niemand helpen. Mijn rek is totaal weg, en als ik wil dat mijn elastiek niet knapt, moet ik drastisch iets veranderen. Een andere collega merkte op dat ik te liuef ben, en mensen dat normaal zijn gaan vinden.

Mijn werk en collega's zijn niet zo vreselijk als het misschien lijkt, alleen voel ik het zo even op dit moment.

Begin april gaan dochter en ik weer een weekend weg, dan kan ik weer wat spanning kwijtraken in een omgeving waar ik in mijn beleving niet constant op mijn hoede hoef te zijn. Ik kijk er nu al naar uit. Mocht het daarna niet beteren, wordt het tijd om mijn begeleidster te bellen (dat had ik aan haar beloofd).

4 opmerkingen:

  1. Zo'n duidelijk rooster klinkt heerlijk! Ik kan me voorstellen dat je dat fijn wilt. Een beetje apart dat een collega zomaar verwacht dat je jouw werk opzij zet om haar te helpen. Tuurlijk kun je elkaar helpen, maar jouw werk moet toch ook af?

    Zou je niet al jouw kennis kunnen opschrijven en dat dit ergens wordt opgehangen? Dan hoeven ze het niet meer te vragen. Of kan dat niet?

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Duidelijk aangeven dat het zo genoeg is, want als men dat niet weet, kan men er ook niet naar handelen. Niet denken dat iedereen het doorheeft dat jij aan je maximale kunnen zit, heel veel collega's zullen zich dat niet eens realiseren omdat jij altijd toegegeven hebt. Kan/wil die ene collega die het wel weet je niet helpen bij het vaststellen van je grenzen?
    Vrouwen zijn heel goed in het onduidelijk zijn, denken vaak te weten wat anderen denken, terwijl je het zomaar fout kunt hebben.

    Sterkte en geniet maar van de voorpret van je uitje volgende maand.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed zo je doet gewoon je eigen werk in normaal tempo en dat is het. Als je leidinggevende geen op- en aanmerkingen maakt hebben je collega's je geen opdrachten te geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik werk in de schoonmaak en de mensen van de panden waar ik werk zijn net als mijn collegas over het algemeen leuke mensen, het werk vind ik ook niet erg. waar ik wel van baal zijn de grote werkdruk en mijn leidinggevenden je ziet ze alleen als er problemen zijn en ze hebben totaal geen idee hoeveel wij moeten in doen in weinig tijd. ook de manier waarop je aangesproken word is niet prettig , , je voelt je net een klein kind dat niet luisteren wil. ze zijn chagerijnig en niet bereid om naar je te luisteren. als je je ziek meld word je onder druk gezet om zo snel mogelijk weer te gaan werken, ook als het beter zou zijn om rustiger aan te doen.

    BeantwoordenVerwijderen