vrijdag 13 maart 2015

Knuffels

Toen ik op mezelf ging wonen was ik net 4 maanden uit de handen van de verkeerde mannen. Ik kon het als de beste negeren, en voor de buitenwereld net doen alsof er niks aan de hand was. Maar juist omdat ik mijn herinneringen en ervaringen negeerde in plaats van verwerken, ging het binnenshuis niet goed. Elke dag was ik bang dat jeugdzorg voor de deur zou staan, en die angst werd steeds groter. Ik had het gevoel dat ik mijn kind tekort deed. En dat ging ik compenseren met iets waar ze gek op is: knuffels.
Elke nieuwe knuffel die er bij de a.ction of de z.eeman kwam werd gekocht, want ze waren zo lief en zacht. Ik kon geen nee zeggen tegen dochter in die tijd.

Toen mijn begeleidster in huis kwam vertrouwde ik haar na twee maanden zo dat ze de bovenverdieping mocht zien. Ik had haar wel verteld over de knuffelverzameling van dochter, maar helemaal geloven deed ze het niet. Tot ze de uitpuilende kast van dochter zag, vol met knuffels, en wat er niet in paste lag op haar bed. Ik had niet overdreven was haar conclusie. Ik wist op dat moment echt niet wat ik met de situatie aan moest. Of hoe het zo uit de hand kon lopen. Gelukkig had mijn begeleidster een hoop ervaring, en had ze tips hoe ik samen met dochter de verzameling iets kleiner kon maken. Ze had toen bijna 200 knuffels.
De eerste paar weken zijn we elke week 10 knuffels gaan weggooien. Dat waren de dubbele knuffels, en de knuffels waar ze weinig mee had. Uiteindelijk had dochter nog iets van 130 knuffels. Toen hebben we samen een nieuwe regel ingevoerd. Voor elke nieuwe knuffel die er in huis komt, moet dochter twee andere knuffels vooraf uitzoeken die weg gaan.

We zijn nu twee jaar verder, en de regel is goed ingeburgerd. De knuffelverzamerling is nog steeds heel groot, maar hij groeit niet meer. De familie weet van de regel dat als dochter een nieuwe knuffel aanneemt er 2 weg moeten. Voor de familie heb ik die regel maar laten staan, dochter krijgt anders heel veel knuffels via die weg. Oma vind het gemeen naar dochter toe, ik gun haar op deze manier niks. Dochter vind het prima, ze kijkt nog steeds graag in de knuffelschappen, maar vind dat ze genoeg heeft.

Gister kregen dochter en ik van mijn vriendin als dank voor de hulp met haar verhuizing allebei een cadeau kaart, heel erg lief. Dochter is er heel rijk mee, en heeft me meteen laten weten dat ik me er niet mee mag bemoeien als ze toch een knuffel ervoor gaat uitzoeken, het is haar cadeau. En groot gelijk heeft ze :-)

2 opmerkingen:

  1. Wat fijn dat je zo'n goede hulp hebt die je hier in kan begeleiden. Maar ik ben ook onder de indruk van je zelfreflectie. Hartstikke goed zeg!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je bent van ver gekomen maar je bent nu ook al heel ver gekomen.Je mag trots zijn op jezelf!

    BeantwoordenVerwijderen