zondag 29 maart 2015

Laat het los

Gisteravond heb ik, bij gebrek aan concentratie een dvd van dochter op gezet, frozen. Die dvd is door dochter al tientallen keren bekeken, en kan ik zelf ook al dromen. Maar hij blijft leuk.
Ondanks dat ik die liedjes allemaal ken, kwam het liedje 'laat het los' heel erg binnen.

Toen ik vorig jaar de therapie bij de ggz afsloot heb ik met de psycholoog afgesproken wel door te gaan met de live exposure, het bewust oproepen van nare of vervelende herinneringen. Voor mijn eigen veiligheid was het beter om psychisch sterker te worden. De beste vorm van live exposure was voor mij teruggaan naar de plek van mijn nachtmerries. Ik ben daar zeven keer geweest. Langer dan 5 minuten hou ik het daar ook niet uit.

Ik ben daar nu zeven maanden niet meer geweest, en ik had met mezelf afgesproken er vandaag weer heen te gaan. Waarschijnlijk dat het liedje daarom ook zo bij me naar binnen kwam. Ja, ik wil het loslaten, het verleden het verleden laten zijn.

Ik heb besloten niet meer naar die plek terug te gaan. Het is goed zo. Die plek zal, hoe vaak ik er ook heen ga, nooit prettig of mooi worden voor mij. Simpelweg omdat er teveel gebeurd is, er teveel herinneringen zijn. Die herinneringen zijn er nu eenmaal, die verdwijnen niet.
Wel ben ik, als ik daar ben geweest een paar dagen uit de running.

Bezig zijn met die live exposure ben ik wel, en ik heb daar ook al stappen in gemaakt. Zoals de man van de woningbouw aanspreken. Ook het tegenkomen van mijn grootste beschouw ik als live exposure. Omdat hij het gevaar is (voor mijn gevoel), ontloop ik hem niet als ik hem zie. Ik doe mijn best hem goed in me op te nemen. Bij de laatste ontmoeting hoorde ik ook zijn stem, op dat moment kon ik, voor ik panisch werd, een winkel inlopen.

Ik wil het verleden beetje bij beetje loslaten. Uiteindelijk ben ik door mijn ervaringen een veel gelukkiger mens geworden. En ook mijn twee nachtmerries zijn gewoon mensen.

En gister ben ik in plaats van me voor te bereiden op een nieuwe terugval, naar de bioscoop geweest, naar still Alice. Wat een mooie en indrukwekkende film is dat.

6 opmerkingen:

  1. Wat een positief blogje!

    Goed om het nu daar te laten waar het hoort: achter je en niet meer omkijken.

    Elke dag krijg ik een dagelijksegedachte per e-mail, die van vandaag heb ik bewaard, net zoals anderen die me erg aanspraken in een apart mapje.

    Die van vandaag kan je ook wel gebruiken: Waar je naar kijkt, daar ga je naartoe.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je komt steeds meer in je kracht te staan.
    En je zult gaan merken dat het minder en minder vat op je gaat krijgen. De gebeurtenis zal niet verdwijnen, maar jij gaat er boven uitstijgen, daar ben je al mee bezig.
    Petje af voor hoe je alles doet!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik blijf mijn twijfels hebben bij dat soort van regressies. Persoonlijk heb ik het gevoel dat ik er ofwel in slaag mijn herinnering te veranderen ofwel er in slaag de gebeurtenis te minimaliseren. Ik blijf me afvragen wat de grens is tussen verdringen en verwerken.
    Mooi om te lezen dat je het allemaal een plaats kan geven, nare gebeurtenissen verwerken is nooit eenvoudig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb een aantal jaar mijn herinneringen verdrongen, en mezelf wijsgemaakt dat ik het had verwerkt, ik had toch nergens last van? Zo werkte het niet.
      Toen ik bij de psycholoog mijn herinneringen begon te verwerken, was de eerste stap de pijn uit de herinneringen halen. Verdringen werkt even, maar het is geen oplossing.

      Verwijderen