donderdag 14 mei 2015

Gierig

Op mijn werk zijn aardig wat personeelsleden. Bij bijna elke verjaardag, trouwerij, geboortes, trouwjubileums en als iemand weg gaat, gaat de pet rond. Meestal ligt er een briefje met instructies en wensen in het postvak, soms komt iemand persoonlijk naar je toe.

Die inzameling voor cadeautjes staat me al langere tijd tegen. Iedereen is elk jaar jarig. Mensen die weggaan zijn er ook regelmatig, soms al naar een paar maanden. Met zoveel collega's tikt dat in een jaar snel aan.

De briefjes in het postvak negeer ik, daar doe ik niet aan mee.
Gister kwam er weer een collega naar me toe, één van de oproepkrachten was voor het laatst, ze had vast werk gevonden. Er was een bon voor haar gekocht, en mijn aandeel was 4 euro.
Dat viel bij mij eigenlijk verkeerd. Want er is tegen mij niks gezegd over een bon. Tuurlijk, het is maar 4 euro. Maar dat anderen voor mij beslissen, en er ook vanuit gaan dat het goed is, dat wil ik niet.
Ik heb gezegd dat ik niet mee doe aan die bon, ik wist het niet en heb er geen rekening mee gehouden.

Een andere collega kwam later naar me toe, en vertelde dat het op haar heel gierig overkwam, het vakantiegeld komt ook over 2 weken, dan kan 4 euro er toch wel van af?
Dat zette me wel aan het denken. Ben ik echt gierig?

Ik heb echt geen rekening gehouden met een extra uitgave op het werk. Daar heb ik nu ook nog helemaal geen ruimte voor in mijn beleving. Ik heb mijn aflossingen deze maand al gepland, ik wil van die schulden af voordat het deurwaarderswerk wordt.
Ook voor de bloemen voor de buurvrouw wil ik wat geld sparen, dat geld wat ik er nu al voor heb wil ik niet gebruiken voor iets anders.
Van het vakantiegeld wat over twee weken komt ga ik een goede nieuwe fiets kopen, waar ik een heel aantal jaar mee vooruit kan. Ook dat geld heb ik in mijn hoofd al uitgegeven.

Ik denk niet dat ik gierig ben. Ik ben zuinig met een reden, die ik voor mezelf goed kan verantwoorden.
Over die 4 euro had de initiatiefneemster moeten communiceren, en er niet bij voorbaat vanuit moeten gaan dat ik mijn portemonnee zou trekken.
Dan word ik maar gierig gevonden, ik weet waarom ik het doe!

12 opmerkingen:

  1. Tja, ik kan me wel voorstellen dat je daar niet aan mee wil doen. Het kan aardig oplopen. Aan de andere kant, het is gewoonte op je werk om cadeautjes te geven, deed je daar eerder wel aan mee ?En heb je zelf al eens een cadeau gekregen ?
    Op mijn werk was het ook de gewoonte dat je, bv. op je verjaardag een (leuk want zelf uitgekozen) cadeau kreeg. Je trakteerde dan ook royaal, op vlaai bijvoorbeeld. Wel duur, maar dat wist je van te voren.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bij ons op het werk wordt er elke maand door het personeel een bedrag van 5 euro in de pot gedaan. Dit wordt meteen van je salaris afgehaald dus in principe merk je daar niks van, ik helemaal niet want toen ik er begon was dit er al. En ik werk er nu bijna 15 jaar. Misschien dat ze dat ook bij jullie moeten gaan instellen.
    En voor een invalkracht vind ik het nog best wel prijzig, hoewel ik niet weet met hoeveel mensen jullie dit doen. Maar zo blijf je bezig en wat is er mis met een bosje bloemen of een bon van 10-15 euro.
    Hier kregen wij altijd een bon van 15 euro maar dat is ivm de regelgeving afgeschaft, maar trakteren blijven we wel op ons werk. Maar ik werk op een kantoor met 20 collega's, en geen verloop.
    Ik vind dat je groot gelijk hebt om nu maar eens nee te zeggen, jij bent alleenstaand met een dochter en je doet het zo te lezen fantastisch en alleen jij kunt weten hoe je je geld uitgeeft aan dingen waar jij wat aan hebt. En natuurlijk kun/moet je wel eens meedoen maar net wat ik zelf zei ze kunnen beter een algemene pot maken waar dit soort dingen uit worden gehaald. Of het helemaal afschaffen of het wat goedkoper maken.
    groetjes
    Janneke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. wij hadden op mijn werk ook een potje en er werd verwacht dat je daar elke maand 5 euro in deed en vervolgens zouden daar dan een kadootje voor jarige collegas van gekocht worden, maar het viel mij op dat er voor de ene collega veel meer uitgegeven werd voor een kadootje dan voor een andere collega. mij maakte dat niet zoveel uit omdat ik vanaf het begin duidelijk gemaakt had dat ik niet meedeed met het potje,maar raar vond ik het wel. natuurlijk werd er over mij ook gezegd dat ik gierig was,maar hallo mag ik zelf beslissen wat ik met mijn geld doe. ik werk 30 uur per week in de schoonmaak en verdien dus niet echt veel. ook ik ben alleenstaand en moeder en dan is 5 euro per maand best een heel bedrag, maar als je maar niet denkt dat jij dan wat krijgt met je verjaardag was de pinnige reactie toen ik zei dat ik niet mee wilde doen met het potje, ja hallo dat snap ik zelf ook wel en bovendien dat zou ik niet eens willen.meestal zijn het hele goedkope en helemaal niet naar de smaak van de ontvanger kadootjes dus ik denk dat de meeste kadootjes niet eens echt gewaardeerd worden. mensen die weggaan omdat ze een andere cq betere baan gevonden hebben ook nog eens een kadootje geven ,vind ik helemaal belachelijk. als er bij ziekte en geboorte of iets dergelijks om een bijdrage gevraagd word dan wil best iets geven, maar dan wil ik wel zelf beslissen hoeveel ik geef, niemand kan voor jou beslissen of 4 euro maar een klein bedrag is,niemand kan bij de ander in de portemonnee kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik zou gewoon zeggen, ik kan het echt niet missen als alleenstaande moeder, heb nog achterstallige rekeningen liggen. Misschien een euro geven?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ...om gekat e.d. te voorkomen zou ik ook duidelijk laten weten dat het niks met gierig zijn te maken heeft maar met (juiste) prioriteiten stellen

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat belangrijk is, is dat je duidelijk gaat communiceren dat je niet nooit meer meedoet met cadeautjes en wel omdat je het geld niet kunt missen als je leeft van €5 per dag met je dochter. Dat is duidelijk en eerlijk. Ik schrijf altijd een mooie kaart (die ik vind bij kringlopen of rommelmarkten, ik heb een hele voorraad) en maak vaak zelf de envelop uit oude platenboeken. Daarmee wordt het meteen heel persoonlijk voor de ontvanger.

    vandaag ga ik fietsen met mijn zus en zwager die zitten altijd op terrasjes, ik ben dan duidelijk, ik neem koffie brood en fruit mee en wil op een bankje.. er wordt dan gemopperd ook zuinig, gierig enz. en toch doen we het zo. want ik heb geen zin in een lunch van €10 euro en dat twee keer want mijn man fietst ook gezellig mee. Bieke

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wordt het dan nog wel gezellig op zo'n tochtje als je zulke dwingende afspraken moet maken.
      Ilse

      Verwijderen
    2. En het is niet dwingend als iemand perse op een terras wil zitten? Ik zie het verschil niet.

      Verwijderen
  7. Je hebt gelijk!
    Jouw geld, dus jij beslist erover.

    Ik zou het zelf wel iets toelichten. Dat het niet voor iedereen makkelijk is om zomaar € 4 te missen bijvoorbeeld. Dat moeten ze toch begrijpen...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Soms is een toelichting wel handig voor de omgeving, daar komt meestal wat meer begrip door.
    Sommige mensen hebben echt niet in de gaten dat 'hun portemonnee niet ieders portemonnee is'.
    Je staat achter je eigen uitgaven en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkst.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ben ook gestopt met geld geven voor collega's die weg gaan of weg moeten.Vandaag de dag blijft t personeel wisselen ,kost mij teveel.Laat de baas dat maar regelen!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je hebt alle recht om te weigeren en je hoeft dat ook niet uit te leggen mijns inziens. Je hoeft te niet te verdedigen voor de keuzes die je met jouw held maakt. De rest doet maar lekker toch?

    BeantwoordenVerwijderen