vrijdag 31 juli 2015

Nog 7,5 uur

Nog 7,5 uur, en dan heb ik eindelijk vakantie. Drie hele weken. Geen wekker, geen stress, geen gepieker over hoe al het werk moet worden ingehaald, helemaal niks.

De bewoners op mijn werk zijn me al de hele week een fijne vakantie aan het wensen, om zich (en mij) vervolgens de vraag te stellen wie dan hun kamer komt schoonmaken? Ik hou van die mensen, ze laten merken dat ze tevreden zijn over mijn werk.

Dochter is ook heel blij dat ik eindelijk vakantie krijg. Hoe leuk ze de bso ook vind, ze is er de laatste dagen helemaal klaar mee, wat ik mezelf goed kan voorstellen.

Als ik haar straks weer ga ophalen gaan we onze vakantie vieren bij de he.ma. Dochter met een saucijzenbroodje met slagroom (ik heb het niet bedacht), en ik met een kop warme chocomelk met slagroom. Dan is de vakantie echt begonnen. Nog 7,5 uur...

donderdag 30 juli 2015

Oude kleren hergebruiken

Gister kwam dochter naar me toe. Ze weet dat ze niet op mijn slaapkamer zonder toestemming mag komen (in verband met cadeautjes), maar ze had een zak met oude  kleren gevonden, bestemd voor de kledingbak. Of zij en buurmeisje die mochten hebben op poppen kleren van te maken.

Gewapend met mijn naaidoos en stofschaar gingen ze aan de gang. Toen ik een uur later ging kijken waren ze nog druk bezig. De knuffels hadden mooie creaties aan, al dan niet aan de knuffel zelf vastgenaaid (zo bleef het tenminste zitten).

Geweldig hoe creatief kinderen kunnen zijn met zo weinig. En ook heel tevreden.

woensdag 29 juli 2015

Het budget voor de vakantie

Elk jaar heb ik dezelfde puzzel, het budget voor de vakantie. Wat gaan we doen, wanneer, en hoeveel verwacht ik uit te geven?

Anders dan voorgaande jaren, heb ik hier iets beter zicht op. Nog niet genoeg, maar wel iets meer.
Zo zijn we deze vakantie drie keer naar de bios geweest (vandaag de laatste keer). We namen daarbij ook buurmeisje mee. De vierde week van de vakantie gaan dochter en ik vier dagen naar Drenthe. Het budget daarvan is 50 euro per dag, op dochters verjaardag 100 euro. Die dag gaan we naar slag.haren, en dat is duurder (we hebben al wel kaartjes).
Dat geld verwacht ik niet allemaal uit te geven, wat over is kan gebruikt worden voor de overige twee weken.

De vijfde week gaan we naar duin.rel, samen met de buurkinderen. Op vakantie veilingen heb ik goedkope kaartjes gekocht, en zo kan ook het buurjongetje mee.
De zesde week gaan we, ook met de buurkinderen, naar de apenheul. Ook hiervoor heb ik al kaartjes.

De buurkinderen kunnen er deze vakantie vrijwel niet op uit, daarom mogen ze met ons mee. Voor dochter is dat erg leuk, en ook de buurkinderen verheugen zich heel erg op de uitjes.

Voor volgend jaar wil ik mezelf toch wat financieel beter voorbereiden. Toch ben ik niet ontevreden over dit jaar, in vergelijking met de andere jaren. Ook dat is een leerproces.

dinsdag 28 juli 2015

Ziekte van Weil

Dochter brengt haar eerste drie weken vakantie grotendeels op de bso door. Handig voor mij, zo hoef ik me tijdens het werken geen zorgen over haar te maken, er wordt goed op haar gelet en goed voor haar gezorgd. Ook hebben ze erg leuke activiteiten.

Eén van de activiteiten is zwemmen. Ze hebben een aantal keer op de binnenplaats een groot zwembad opgezet, ze zijn drie keer naar een zwembad geweest, en ook twee keer naar een recreatieplas, het meer.

Toen ik dochter gister kwam ophalen, werd ik door de leiding geattendeerd op een mail die 's middags was verstuurd. Vorige week waren ze naar het meer geweest, en zaterdag kwam via de media het bericht dat er in dat meer een bacterie zat die de ziekte van Weil kan veroorzaken.
Thuis heb ik die mail gelezen, en heb nog even verder gegoogeld voor meer informatie.

De ziekte van Weil wordt ook wel de rattenziekte genoemd (jakkes), het water raakt besmet door de urine van de bruine rat. Ook is de incubatietijd één tot drie weken. Dat laatste stond niet in de mail, maar vind ik wel fijn om te weten. Vooral omdat de verschijnselen in het begin lijken op een flinke griep.

Hopelijk is er niemand besmet geraakt. Het is goed dat er alert gereageerd is.

maandag 27 juli 2015

Supermarkt

Sinds kort hebben we hier een jum.bo. Ik vond het leuk, ik kende de supermarkt alleen van de reclames. Wees maar niet te blij, waarschuwde collega's me, het is een dure supermarkt.

Nu hou ik niet van vooroordelen, en ik ben gaan kijken met dochter. Met die laagste prijs garantie kunnen ze met de a-merken niet duurder zijn dan mijn eigen supermarkt.

Dochter was meteen net zo enthousiast als ik, wat een lekkere dingen hebben ze. Maar inderdaad, ook best prijzig. Mijn vaste supermarkt blijft voorlopig nog steeds mijn supermarkt. Dochter en ik hebben afgesproken maximaal één keer in de twee weken naar de jum.bo te gaan. Daar kiezen we allebei iets lekkers uit en een flesje drinken. Buiten de kassa hebben ze een stel bankjes staan. Daar eten en drinken we. Net een overdekt terrasje, alleen wat goedkoper. En samen met dochter heel erg gezellig!


zaterdag 25 juli 2015

Doorwerken

Toen ik dochter gister van de bso haalde, was ze een beetje bedrukt. Toen ik vroeg wat er was, vertelde ze dat twee meisjes (zusjes) voorlopig voor het laatst op de bso waren. Hun beide ouders waren hun werk kwijt, en de bso was te duur geworden.

Dochter zat daar wel mee, ze speelde graag met die meisjes. Maar het geen werk hebben kwam voor haar erg dichtbij. Want wat als ik geen werk meer zou hebben? Zou zij dan ook van de bso af moeten?

"Mam, als jij geen werk meer hebt, zorg je er dan voor dat je snel weer nieuw werk hebt?" Die vraag raakte me wel. Het is duidelijk dat ze erg van haar bso dagen geniet, en ze is erg vooruit gegaan in haar weerbaarheid.
Dat ze er nu al mee bezig is wat er in de toekomst kan gebeuren, zo jong als ze is.

Ik vraag het me wel af. Stel dat er geen werk meer is, dan ga ik voor twee jaar de boventalligheid in, met behoud van het standaard salaris. Zou dat voor de belastingdienst hetzelfde zijn als in dienst? Gelukkig is er dit jaar nog werk!

vrijdag 24 juli 2015

Shoppen

Vandaag had ik een vrije dag. Erg lekker. Omdat ik dochters bso dagen al had doorgegeven zonder dat ik mijn rooster wist, kon ze vandaag ook naar de bso. Dat gaf mij de kans de laatste cadeautjes in huis te halen.

Haar grote wens waren skeelers, maar die konden we nergens vinden in haar maat. Ik ben vandaag naar een overdekt winkelcentrum in de grote stad geweest. Misschien dat ze daar wel iets hadden.
Bij de twee grote speelgoedketens helaas niks, net alsof kinderen vanaf maat 35 niet meer buiten spelen.
Teleurgesteld bedacht ik me dat ik het nog bij de blok.ker kon proberen. En ja, ze hadden nog twee dozen in verstelbare skeelers staan, in haar maat.

Dochter weet niet beter dat ze die skeelers nog niet op haar verjaardag krijgt, omdat ze nergens te vinden waren. Zo wordt het toch nog een verrassing.

Bij de kruid.vat kocht ik een doosje met poezenstickers voor 50 cent (in de opruiming). Bij de he.ma kocht ik drie flesjes nagellak. Als laatste ging ik naar de boeken voordeel. Soms hebben ze daar leuke dingen.
Ik heb daar twee dvd's gekocht met 1+1 gratis (happy feet 1+2), nu samen 8 euro. Ik heb er ook twee leuke prentenboeken gevonden, samen 6 euro. En wat frozen spullen, bij elkaar 9 euro. Als laatste zag ik in de koopjeshoek de actie 'het tweede product gratis'. Ik heb voor mezelf een afgeprijsd boek genomen, en een ontwerpboek voor dochter kreeg ik er gratis bij.

Met wat ik al in huis had, krijgt dochter een hoop cadeaus. Ik denk wel dat ze er blij mee is, het sluit goed aan bij haar interesses. Ook voelt het goed dat ik niet mijn hele budget heb gebruikt.

donderdag 23 juli 2015

Jong vogeltje

Gistermiddag ben ik met de twee meiden naar de bios geweest, naar de minions deze keer. Wat een leuke film is dat.
Op de terugweg vertelde buurmeisje over een jong vogeltje wat uit het nest was gevallen. De buurman heeft hem uiteindelijk weer in het nest gezet.

Gisteravond stond het buurmeisje aan de deur met een blikje in haar hand. Papa merel had het jonkie uit het nest gegooid. Wat ze er nu mee moest.

Het beestje zag er zwak uit. Het buurmeisje is eten voor hem gaan zoeken (wormen), en ik heb de dierenambulance voor advies gebeld. Ze beloofden langs te komen, dan konden ze het beter beoordelen, en het beestje eventueel meenemen naar de vogelopvang.

Het vogeltje was jonger dan ik dacht, de gevonden worm kon hij niet wegkrijgen. Met een pipetje hebben we wat water gegeven.

De mensen van de dierenambulance hebben het diertje meegenomen, maar veel kans gaven ze hem niet, hij was zwak en ziek.
Toch was het fijn dat ze langskwamen voor een vogel.
Heel gemakzuchtig, maar beter dan twee verdrietige kinderen over een dode vogel.

woensdag 22 juli 2015

Om het makkelijk te maken

Van de week schreef ik over een mail van vgz, waarbij ik me af vroeg of hij echt was of niet. Vandaag kreeg ik de activatiecode voor de smsfunctie van de DigiD, en kon ik inloggen op de site van vgz.

De mail die ik had gekregen bleek echt, er stond een factuur van 18 juli klaar. Gelukkig is vgz erg duidelijk.


Wij hebben de afgelopen tijd te veel bij u in rekening gebracht. Wat betekent dit voor u? U hoeft deze periode niets te betalen. Bij deze brief ontvangt u een factuur. Onderaan de optelling ziet u het bedrag dat u terugkrijgt.

Door u te betalen: €0,00
Door u te ontvangen: €0,00

Tja...teveel betaald? Dat lijkt me niet. Ik heb me voor niks druk gemaakt denk ik.

Het beruchte weekend

Deze week is op mijn werk al het nieuwe rooster uitgekomen. Ontzettend vroeg, het gaat pas eind augustus in.

Op het nieuwe rooster heb ik maar één weekend. Die van mij zou in september vallen. Dat was balen, dan heb ik over augustus geen onregelmatigheids toeslag. 
Een andere collega was flink aan het mopperen, ze had twee weekenden met een collega die niet met haar wil samenwerken, alle bemiddelingspogingen ten spijt.

Eén van die weekenden is het laatste weekend van augustus. Ik heb nu dat weekend met haar geruild, nu zijn we allebei blij.
Een uur later bedacht ik me dat dat het beruchte weekend van mijn ouders is. Oeps. 

Ik heb mijn moeder later in de middag gebeld dat ik dat weekend niet vrij ben. Dat het mijn eigen schuld is heb ik er niet bij gezegd. Ergens voelt het als een hele grote opluchting dat ik echt moet werken, zowel voor mijn eigen rust als voor mijn financiën. 
Het is goed zo.

dinsdag 21 juli 2015

Ontzettend blij

Dochter en ik gaan graag weekendje weg. Ik om te ontspannen, en daardoor weer te kunnen opladen. Dochter vind het vakanties in het weekend.

De twee plekken waar we heen gaan zijn drouwener.zand en slag.haren. Drouwen is goedkoper, doordat het een alles-inclusief park is. Maar slag.haren is ook heel erg leuk.

Vorig jaar zijn we daar via vakantie veilingen heen geweest, met pakjesavond. Dat was een onvergetelijke ervaring. Al die lichtjes in het donker, echt geweldig. Ook de parade met afsluitend het vuurwerk, het was zo ontzettend mooi. 
Eerlijk is eerlijk, het was wel koud. Maar de warme chocomelk met slagroom heeft nog nooit zo lekker gesmaakt.

Gister kreeg ik één van de vele nieuwsbrieven van slag.haren, met zoals de titel vermeldde, een geweldige aanbieding. Meestal open ik dat soort mailtjes niet, vooral niet als ik er gevoelig voor ben. Maar gister wel.

Die geweldige aanbieding ging over de winter slag.haren. En als 'vaste' gast, kreeg ik 25% korting. Nieuwsgierig ging ik naar de site. De prijzen vielen me heel erg mee, vorig jaar heb ik 30 euro minder betaald, maar dat was last minute. 

Zelf de luxe huisjes, waarvan ik tegen dochter altijd zeg dat als ik het geld heb, we daar een keer in logeren, waren betaalbaar. De keuze was snel gemaakt, met pakjesavond zitten wij in slag.haren, in een super luxe huisje, waarvan we normaal alleen de buitenkant kunnen bewonderen.

De 200 euro die het kost, kan ik in drie keer betalen, twee keer 50 euro, en drie weken voor aankomst 100 euro. Ook kunnen we nu nog sparen, zodat de warme chocomelk niet meteen een probleem is.

Ik kijk er nu al naar uit, ik heb er heel erg veel zin in. Dochter kan het nog moeilijk geloven dat we echt in zo'n groot huisje gaan, maar dat komt nog wel :-) 

maandag 20 juli 2015

Tevredenheid

In de kerk is het zomerprogramma begonnen. Dat betekend dat er de diensten worden voorbereid door steeds andere mensen. Gisteren was het thema tevredenheid. Na de zang gingen we in groepjes aan de hand van vragenkaartjes daarover praten.

Ik vind dat soort thema's altijd leuk, iedereen heeft zijn eigen inzicht.
Ik ben van mening dat dochter en ik best tevreden kunnen zijn. We hebben een dak boven ons hoofd, honger hoeven we niet te lijden, en we hebben lieve mensen om ons heen.

Tja, merkte een oudere man op, nu noem je ook wat op. Maar waarom zou je tevreden zijn als je ook veel meer luxe zou kunnen hebben?
Toen begonnen zich er meer mensen mee te bemoeien, en kon ik het niet meer volgen, ik ben door vocht achter mijn oor redelijk doof.

Toch vond ik het een interessante vraag van die man. Dochter is een erg tevreden kind. Dat merk ik ook nu weer in de aanloop naar haar verjaardag. Bij haar neefje en nichtje ziet ze op de verjaardagen de grootste cadeaus, mijn zusje houdt van dure grote dingen en merken.
Dochter mocht dit jaar mee haar grote cadeau uitzoeken. Ze wist wat ze wou, skeelers. Ik had een VVV bon van 25 euro, ze mocht tot 30 euro gaan. Helaas waren er nergens skeelers in haar maat, ik heb haar beloofd dat ze die tegoed houdt.

Dochter zag een hoop mooie dingen in de speelgoedwinkel. Een keuze maken was ook erg moeilijk. Ze vond een golfstok met vier balletjes, voor 3 euro. Mijn broertje greep meteen in, hij wou graag die golfstok geven, zo had hij een betaalbaar cadeau waar ze echt blij mee is. Prima.

Dochter ging verder met haar speurtocht, en vond superzand (een combinatie van zand en klei). Op school heeft ze daar mee mogen werken, en ze vond dat erg leuk. Ik heb een koffer genomen met een paar vormpjes erin, voor 17 euro. Op de poppenafdeling vond ze een poppenstoel voor 10 euro.
Ik moest nu 2 euro zelf betalen.
Dochter is zich al helemaal aan het verheugen, op vakantie kan ze met het superzand spelen.

Ik heb heel veel om tevreden en dankbaar voor te zijn. Maar ik ben ontzettend dankbaar voor dochter. Zoals ze zelf zegt, zonder haar zou het heel saai zijn!

zondag 19 juli 2015

Phising of echt?

Regelmatig krijg ik van banken mailtjes over rekeningen die ik bij ze zou hebben, met een verzoek op een link te drukken. Voor veel mensen denk ik wel bekend.

Gisteravond om 22.02 uur kreeg ik een mail van vgz. Of ik mijn premie wou betalen?
Tuurlijk wil ik mijn premie betalen. Ik heb niet op de doorschakel link van de mail gedrukt, maar ben zelf naar de website van vgz gegaan. Maar helaas, hun inlogmethode is veranderd, daar had ik in februari bericht van gehad. Alleen een DigiD met smsfunctie kon toegang geven tot de pagina. Er stond nog mijn eerste mobiele nummer geregistreerd. Ik heb meteen die wijziging doorgevoerd, als het goed ik kan ik vrijdag op de vgz site inloggen.

Het bleef wel in mijn hoofd rond spoken. Waarom stuurt vgz op zo'n raar tijdstip rekeningen? Ik weet niet hoe actief hun medewerkers zijn, maar de klantenservice is op zaterdag om 13 uur dicht.
Daarbij komt, in de mail stond letterlijk, wilt u de premie van uw zorgverzekering betalen? Die premie wordt elke maand met de boete van mijn salaris afgetrokken.
Ik ben gaan zoeken in mijn mail. Ik heb weleens bericht gehad van het eigen risico. In die mails stond geen doorschakel link, en ook geen vraag, alleen de mededeling dat er een factuur klaar stond.

Ik wacht de DigiD af, dan kan ik het einde van de week zien wat er staat aan rekeningen. Nu geeft het me een onderbuikgevoel. Ik ben heel erg benieuwd.

zaterdag 18 juli 2015

Zoektocht

Van huis uit ben ik niet gelovig opgevoed. Mijn ouders waren protestants, en de kinderen zijn katholiek gedoopt. Dat had met de beeldvorming naar de buitenwereld te maken. Behalve met de doop en de communie, kwamen we nooit in de kerk.

Toen dochter geboren werd, was de druk vanuit de familie groot om haar te laten dopen. Ik heb daar veel moeite mee gehad, het voelde niet goed. Uiteindelijk is ze wel gedoopt, toen ze bijna twee jaar was.

Vanaf die tijd zijn we ook regelmatiger naar de kerk gegaan. Niet vanwege mijn geloof, maar ik had heel erg veel behoefte aan aansluiting, naar menselijk contact. Na anderhalf jaar had ik nog niet gevonden wat ik zocht, en ook dochter had het niet naar haar zin in de kerk.

Toen ze bijna vijf was besloten we op zoek te gaan naar een andere kerk. Dochter herinnerde zich een kerstdienst waar we ooit heen waren geweest. Daar wou ze graag nog een keer naartoe. Dat was niet naar de zin van mijn ouders, hoe kon ik mijn eigen geloof verloochenen? 

Na een paar weken vond ik de moed om daar op zondagochtend naar binnen te lopen. Van alle kanten stelden mensen zich aan ons voor, wat leuk dat we er waren. Iedereen was zo hartelijk. Ook in de weken daarna, dochter en ik voelden ons er thuis. 

Nu vier jaar later zijn we nog steeds bij dezelfde gemeenschap, we hebben onze plek gevonden. Gisteren was de barbecue, en het was zo gezellig. Het voelt voor mij aan als familie. Deze mensen zijn er voor mij als dat nodig is, en ik mag er ook voor anderen zijn.

Dochter voelt zich ook erg thuis. Toen we bij de gemeente kwamen waren er drie kinderen, en twintig volwassenen. Nu zijn er 23 kinderen, en 70 volwassenen. Dochter is één van de oudere kinderen, en gedraagt zich erg verantwoordelijk naar de jongere kinderen. 
Wij hebben onze plek gevonden!

vrijdag 17 juli 2015

Weekend

Vandaag is het eindelijk weekend. Wat een lange, vermoeiende week was het. Dat kwam ook omdat ik nog niet goed genoeg was opgeknapt (dat gaat nu al een heel stuk beter), maar ook door de chaos op het werk, en het idee van velen dat ik wel het overzicht en daarmee een oplossing heb.

Gister hadden we twee uitzendkrachten gekregen, wat een luxe. Die twee uitzendkrachten zijn er vandaag weer. Dat luxe-gevoel sloeg snel om in irritatie. Eén van de uitzendkrachten deed een opleiding verpleegkunde, en het is een man. Over die beide punten was hij zo vol dat hij zijn mond er niet over kon houden. Van verschillende bewoners kwam de opmerking, als hij net zo goed kon poetsen als kletsen. 'S middags was er de irritatie van de andere uitzendkracht (ik had ze samen laten lopen), meneer moest zonodig aan klantenbinding doen, en had haar al het werk laten doen. Toen ze daar wat van had gezegd, was hij tegen haar uitgevallen. De vrouw zat er best wel mee.

Daarom ga ik het vandaag anders doen. Ik werk vanmiddag met de vrouwelijke uitzendkracht, hij mag in zijn eentje lopen, op een afdeling waar hij 'klantenbinding' mag laten zien door te werken, niet door te slijmen.

En hierna heb ik twee  dagen heerlijke rust. En vanavond de barbecue.

donderdag 16 juli 2015

Bbq

Met de groep uit de kerk waar dochter en ik bij horen, gaan we deze week barbecuen. Er zijn vaker eetavonden, maar daar ben ik nog nooit heen geweest. Deze barbecue is de afsluiting, en daar wil ik wel graag heen.

Van de supermarkt had ik nog negen spaarkaarten voor gratis radler bier. Zelf drink ik geen bier, maar ik vond het zonde om al die zegels weg te gooien, het is toch 4 euro per pak.
Vijf spaarkaarten heb ik aan een vrouw gegeven die hier vaker eten komt halen (via de weggeefhoek). Ze was er ontzettend blij mee. Die andere spaarkaarten heb ik zelf ingeleverd, en de 24 blikjes bier staan nu in de koelkast koud te worden voor de barbecue. Zo hebben er meer mensen plezier van.

De spaaractie van deze keer vind ik leuker, schoonmaakspul voor de wc, dezelfde die ik nu ook gebruik. Zo kan ik een mooi voorraadje gratis bij elkaar sparen.

woensdag 15 juli 2015

Mijn 'dure' hobby

Voor een tijdje terug kreeg ik via de mail een bestelling voor twee geborduurde geboortetegels. Ik maak er een paar per jaar, en meestal verkoop ik ze weer.



Dit zijn ze geworden, alleen de naam en geboortedatum moesten er nog op geborduurd worden. Voor de lappen samen kreeg ik 25 euro. Daar heb ik twee nieuwe patronen op mp voor gekocht, en mijn voorraad borduurgaren mee uitgebreid. Ik vind borduren een vrij dure hobby, maar zo kost het me niks, het levert alleen een hoop plezier op :-)

dinsdag 14 juli 2015

Werk en zo...

Gister ben ik weer aan het werk gegaan. Helemaal opgeknapt ben ik nog niet, maar het was fijn weer iets te kunnen doen.
De bewoners vonden het ook erg fijn dat ik er weer was.

Vandaag ging het werken een stuk minder. Er waren zieken, en ik werd om half 8 gebeld of ik eerder wou komen. Nee, dat kan niet, ik moest eerst dochter naar de opvang brengen. Ja maar er moesten ontbijten gemaakt worden. Dat zal best, maar ik kan niet eerder beginnen.

Dat die boodschap niet bij iedereen helder was binnen gekomen, was me duidelijk toen ik binnen kwam. Drie collega's begonnen mij te verdelen. Omdat ik er wel bij stond, kon ik meteen zeggen dat ik mezelf niet in drieën ga delen. Naar de meerzorg was ook niet handig, dan zou ik 's middags geen pauze hebben.
Maar de bewoners zijn het belangrijkste, klonk het uit één mond. Met andere woorden, denk niet zoveel aan jezelf.

Ik vind de bewoners heel belangrijk, daarom was ik er ook. Maar ik vind mezelf ook belangrijk. En als ik neerstort, hebben de bewoners ook niks aan mij.
Ik ben met mijn werk begonnen, en heb het eindoordeel bij de teamleider neergelegd.
Of ik ga naar de meerzorg, maar dan werk ik 's middags niet op de gewone afdelingen, of ik werk mijn normale dienst. Een combinatie van beide trek ik nog niet.

Toch voelde het goed weer terug te zijn, weer iets voor de mensen te kunnen betekenen. Morgen heb ik gelukkig vrij.

maandag 13 juli 2015

Communiceren

Een paar blogjes geleden schreef ik over de trouwdag plannen van vooral mijn moeder, een gezellig dagje uit naar de Biesbosch. De kans is groot dat ik dat weekend moet werken, ik ga er ook geen vrij voor vragen.

Van mijn broertje hoorde ik dat mijn moeder dat uitje toch geboekt heeft, in haar beleving kan ik nu geen nee meer zeggen. Van mijn moeder heb ik nog niks gehoord, mijn moeder kennende komt ze daar een paar dagen van tevoren mee.

Mijn ouders zijn niet van de communicatie. In hun beleving is alles vanzelfsprekend. Als puber liep ik al op tegen het gebrek aan communiceren, als jong volwassene is dat niet veel beter geworden.

Vele gesprekken heb ik gevoerd met mijn begeleidster over het niet communiceren van mijn ouders. Ik vond het verschrikkelijk, ik raakte er gefrustreerd door, en ik kreeg er het gevoel van dat ik er niet toe deed. Alles wat ik deed moest in het belang zijn van mijn ouders, zo voelde het tenminste.

Toen mijn ouders met de mededeling kwamen dat ze samen hadden overlegd, zij vonden dat ik moest stoppen met mijn behandeling bij de ggz, ze waren bang dat ik mezelf iets aan zou doen, knapte er iets bij mij. Hoe konden ze zoiets zeggen? Snapte ze dan niet dat die behandeling voor mij zo ontzettend belangrijk was? Ik heb toen maanden geen contact met ze gehad, ik kon het niet meer.

Door de vele gesprekken met mijn begeleidster, maar ook met de psycholoog begon ik te zien dat ik mijn ouders niet kon veranderen. Maar ik kon wel mezelf veranderen. Het duidelijk uitspreken dat ik communicatie verwacht als het om mijn of dochters leven gaat. En daar ook heel consequent in zijn.

Ik heb niet heel veel contact met mijn ouders. Dat hoeft voor mij ook niet. Maar ik wil  dochter het contact met opa en oma niet afnemen. Met dochter heb ik afgesproken dat ze zelf aan geeft als ze daar wil logeren, en dat gaat goed. Het communiceren is nog steeds heel lastig voor ze. Maar ik blijf ze er wel op wijzen. Ik geef de regie van mijn leven niet meer uit handen, al is het maar voor één dag.

zondag 12 juli 2015

Wat als?

Gisteravond hadden mijn broertje en ik het over keuzes die je maakt, en wat voor gevolgen dat heeft.

Mijn zusje had twee jaar geleden de luxe positie dat ze uit twee huizen kon kiezen, die waar ze nu woont, en eentje in een andere woonplaats. Daar had ze al snel spijt van, en is gaan reageren op huizen in de andere woonplaats. Daar komt nu een huis heel dicht in zicht.
Haar zoontje is wat groter aan het worden, en is boos. Hij wil niet naar een andere school, hij wil hier blijven.

Of zoals vroegere vriendin, ze wist al jaren dat ze niet door wou met haar man, en nu zitten ze in een vechtscheiding.

Dat zet mij wel aan het denken. Want wat als...
Ik ben gelukkig, en dochter is zit ook goed in haar velletje. Ze durft te ontdekken, maar ook fouten te maken. Ruzie hebben we amper.

Maar hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik negen jaar geleden bij mijn ex-vriend was gebleven? Hij had al kinderen, en stond  anders tegenover opvoeden dan ik. Eerlijk gezegd, ik wist  er niks van, en had ook nooit verwacht dat ik moeder zou worden.
Ook waren er toen al spanningen tussen ons, hij wou geen kind erbij, en ik vond hem verschrikkelijk irritant worden.
Met nog 10 weken zwangerschap te gaan heb ik besloten bij hem weg te gaan. Ik werd in mijn omgeving voor gek verklaard, dit was  een keuze gebaseerd op hormonen. Hoe kon ik mijn kind de vader ontnemen?

Nu negen jaar later kan ik zien dat het een goede keuze is geweest. Dochter heeft haar vader leren kennen (dat wilde ze heel graag), maar voorlopig wil ze verder nog geen contact.
Dochters leven zou heel anders geweest zijn met hem. Of het positiever geweest zou zijn wet ik niet, maar zoals het nu gaat is het ook goed.

zaterdag 11 juli 2015

Tegoeddagen

Op de bso van dochter hebben ze vorig jaar net voor de zomervakantie het beleid veranderd, in plaats van ruildagen (gemiste dagen die op tijd waren doorgegeven), die een maand geldig waren werden het tegoeddagen, die een jaar geldig zijn. Handig in vakanties, het kan een hoop schelen.

Dochter mag het hele jaar op woensdag en vrijdag naar de bso, daar hoef ik niks extra's voor te betalen. Dochter gaat deze vakantie drie weken 4 dagen per week naar de bso. Daarvan zijn er 3 dagen per week van niet op haar vaste dagen. Ik heb daarom aangegeven dat ik graag gebruik wil maken van de tegoeddagen die dochter nog heeft. Dat scheelt 50 euro per dag, dus 450 euro.

Die dagen kunnen alleen maar worden toegekend als je de opvang op tijd had doorgegeven (heb ik), en als ze geen extra personeel hoeven in te zetten. Op dat laatste punt was het spannend, omdat er deze vakantie twee bso's gecombineerd worden.

Gister heb ik het nagevraagd, en ik hoef voor de vakantie niks extra's te betalen. Er bleken een hoop ouders te laat de opvang te hebben doorgegeven, pech voor hen, maar fijn voor mij :-)

Nog een pluspunt aan het combineren van de bso's, vanaf 10 jaar moeten de kinderen die dan nog naar de bso gaan naar die locatie. Zo kan dochter mooi kijken hoe ze het daar vind.

vrijdag 10 juli 2015

Genoeg!!!

Ik heb genoeg van het ziek zijn. De bronchitis is goed aan de beterende hand, het rust nemen heeft goed geholpen. Maar sinds gisteravond heeft mijn lichaam besloten dat er best een flinke verkoudheid en een pijnlijke oorontsteking bij kunnen.

En dat was niet de afspraak. Ik had met mezelf afgesproken maandag weer te gaan werken. Er weer uit, weer onder de mensen. Me niet schuldig hoeven te voelen als ik een pakje paracetamols ga halen bij de buurtsuper (dochter is nog te jong om ze mee te krijgen), want, zoals een vroegere teamcoach weleens zei, als je naar de supermarkt kan, kun je ook werken.

Mijn teamleider moest er om gniffelen aan de telefoon, hij had er wel lol om. Voor nu sta ik voor maandag weer op het rooster, als ik zondagochtend nog ziek ben, moet ik weer afbellen is de afspraak nu. Ik hoop zo dat ik het red.

Het einde van het schooljaar

Vanmiddag krijgt dochter zomervakantie. De hele week zijn we al aan het aftellen hoeveel dagen ze nog in groep 5 zit. Ontzettend trots is ze dat ze niet blijft zitten, en het motiveert haar nog meer.

Bij het einde van het schooljaar hoort ook dat alle werkboeken mee naar huis gaan. Voor dochter een enorme verrassing, ze kreeg allemaal werkboeken mee die aan het begin van het schooljaar zijn ingenomen, ze kreeg toen haar eigen klapper met maatwerk.
Toen het werd ingenomen snapte ze er helemaal niks van. Al die getallenlijnen, waar ze de eerste wel van kon maken, maar bij elke lijn eronder raakte ze de draad kwijt. Nu lukt dat een stuk beter.

De juffen hebben ook werk meegegeven voor in de vakantie. Ik had ze verteld van mijn motivatiedoosjes, en dat vonden ze een heel erg leuk idee. Tot mijn grote verrassing zat er in dochters rugzak een stapel werkboekjes, nog helemaal nieuw, met werk wat dochter nu ook deed. Ik vind het fijn dat de juffen zo meedenken, zo zakt niet alles wat dochter tot nu toe heeft geleerd weg.

Elke dag krijgt ze een bladzijde rekenen of schrijven in de vakantie.  Op naar groep 6!

donderdag 9 juli 2015

Gratis cd

Gister moest dochter naar de tandarts. Ze verliest steeds meer haar angst, en laat steeds meer toe, de tandarts was erg tevreden.

Omdat dochter mijn angst had overgenomen, en ze door een gewone tandarts niet meer behandeld kon worden, heb ik een angst tandarts gezocht. Daarvoor moeten we wel een uur met de bus reizen. Dochter heeft nu een tandarts met wie het klikt, en haar ook heel rustig alle dingen uitlegt en laat voelen op haar handen, waardoor ze vertrouwen krijgt.

Vanuit de bus zag ik een reclame van kruid.vat, bij twee deelnemende actie producten kreeg je een gratis cd van Marco Borsato. Ik ben gek op zijn nummers, maar ik heb alles wat me aan mijn slechte periode herinnerde ooit weggegooid, dus ook zijn cd's, ik heb toen ik midden in die periode zat heel veel steun aan zijn nummers gehad. Maar de gevoelens diue aan die liedjes verbonden waren, die moesten weg.

Toen dochter klaar was bij de tandarts besloten we naar de mac te lopen. Ik voelde me nog steeds niet lekker, en om te koken zag ik niet meer zitten. Onderweg naar de mac, kwamen we langs de kruid.vat. Ik wou kijken wat die deelnemende producten waren. Meer dan 5 euro wou ik er niet aan uitgeven, en ik mocht er van mezelf niet al mijn kast van vol hebben staan. Shampoo, afwasmiddel en tandpasta vielen af, die heb ik voor minimaal een jaar op voorraad. Mijn oog viel op maandverband. Die heb ik niet achterlijk veel, en het is redelijk betaalbaar. Ook de kleine pakjes was de actie geldig. Ik rekende €4,50 af, en kreeg de cd.

Er staan allemaal oude nummers op, voor mij helemaal geweldig. Er stond ook de aankondiging in dat hij weer symphonica in rosso gaat doen. Ik heb meteen gekeken hoe duur dat was, maar 60 euro is me te gek. In plaats daarvan heb ik mezelf als kerstcadeau over twee jaar de dvd daarvan beloofd. Ik ben helemaal gelukkig :-)

woensdag 8 juli 2015

'Rustdag'

Al een paar dagen voel ik me niet helemaal 100%. Een sluimerende keelpijn, zere spieren, hoofdpijn. Een paracetamol en we kunnen weer door.

Maandagavond voelde ik me toch wat beroerder, en ben vroeg naar bed gegaan. 'S nachts werd ik nog beroerder wakker, en heb na heel veel getwijfel mijn werk afgebeld.
Getwijfel, want misschien als ik vroeg een paracetamol neem en dan op het werk nog twee, dan kan het misschien wel. Denkend aan het werk wat er lag, zonk de moed me figuurlijk in de schoenen. Hoe moet ik het einde van de werkdag halen? Dat gevoel was genoeg om mezelf af te melden.

'S ochtends heb ik mijn zusje gebeld, ze woont vlakbij en haar zoontje zit op dezelfde school als dochter. Zij wou dochter wel naar school brengen, en 's middags weer brengen.

Later heb ik mijn teamleider gebeld met de reden van mijn afmelding. En toen had ik een rustdag. Een dag die ik veel op de bank heb doorgebracht. Ik ben blij dat ik deze keus heb gemaakt, gisteravond was mijn temperatuur wel iets hoger, maar ik voelde me veel beter.

Morgen ga ik weer werken. Vandaag moet ik met dochter naar de tandarts, en ik vind het niet kunnen vandaag 'op stap' te gaan, en morgen thuis te blijven. Maar gister heeft me goed gedaan.

dinsdag 7 juli 2015

Zakgeldverhoging

Sinds dochter naar de basisschool gaat krijgt ze zakgeld. In de onderbouw kreeg ze 50 cent per week. Toen was geld nog iets wat ze niet snapte.

Toen ze naar de middenbouw ging, heeft ze een zakgeldverhoging gehad, ze kreeg toen 1 euro per week. In het begin kwam ze daar prima mee uit. Maar nu ze wat ouder wordt, en ook samen met buurmeisje (en heel soms alleen) gaat shoppen, wordt 1 euro toch wel wat krap.

Daarom vond dochter het tijd voor weer een zakgeldverhoging, want ze gaat nu naar de bovenbouw.
Nu weet ik dat het nibud ook zakgeld advies geeft. Toen ik daarop keek zag ik dat ze voor 8 jarigen €1,20 tot €2 rekenen. Daar zat ik dus 20 cent per week onder.

Ik ben in overleg met dochter gegaan, wat vind zij een redelijk bedrag voor zakgeld? Dochter zou graag 2 euro per week krijgen. Ik ben het daar mee eens, dochter noemde hetzelfde bedrag als ik. We hebben meteen de afspraak gemaakt voor een volgende zakgeldverhoging, die komt op het moment dat ze naar de middelbare school gaat.

maandag 6 juli 2015

Nachtmerrie

Mijn nachtmerrie en ik wonen in dezelfde stad. Nu is deze stad niet zo heel erg groot, en er zijn momenten dat we elkaar tegen komen.

In het begin had ik daar heel veel moeite mee, ik kon erg in paniek raken en vluchten. De psycholoog kwam toen met een ander inzicht, ik kon die keren dat ik hem tegen kwam mezelf trainen. Maar ook met geuren, beelden en geluiden.

In het begin was dat heel zwaar, in combinatie met mijn therapie om het verleden te verwerken te zwaar.
Toen ik met de eerste therapie ben gestopt (met succes), ben ik verder gegaan met de tweede therapie. Mijn doel: jij hebt niks meer over mij te zeggen.

Gister was ik met de twee meiden in het zwembad. We waren er al vroeg, en het was nog erg rustig. Na een paar uur zag ik mijn nachtmerrie. Nee he, niet hier. De wereld is klein zeggen ze, vooral met warm weer als iedereen hetzelfde plan heeft.

Ik heb me niet teveel op hem gefocust, maar met elke ontmoeting kan ik mezelf sterker maken. Die kans laat ik niet schieten.
In het bubbelbad kwam hij 'gezellig' naast me zitten. Niet in paniek raken, de kinderen hoeven hier niets van te merken, het is 2015. Het lukte me om rustig te blijven.
Het bubbelbad is een soort halve maan in het zwembad, met daarin een bankje. Dochter kwam me laten zien hoe goed ze bommetjes kon maken vanaf dat bankje. En goed, dat kon ze zeker.
Nachtmerrie zei nog iets over opvoeding, en ging weg. Zonder dat dochter het weet, heeft ze me erg goed geholpen.

Ik ben erg trots op mezelf, ik heb me niet laten wegjagen, ik heb aan nachtmerrie laten zien dat hij me (aan de buitenkant) niks meer doet. En zo is hij, na 8 jaar, zijn macht aan het verliezen. En dat voelt erg goed.

zondag 5 juli 2015

Trouwdag ouders

Sinds ik me kan herinneren, hebben mijn ouders vaste momenten om ruzie te maken. Geen gewone ruzie, maar echt slaande ruzie. Verjaardagen, kerstmis en niet te vergeten, hun trouwdag.

Het hoogtepunt van die ruzies was op hun 25 jarige trouwdag. Toen hebben de buren de politie gebeld, en mijn ouders gaven elkaar daar de schuld van, ook van de schande die dat met zich mee bracht. Weken spraken ze niet met elkaar.

Ik heb zelf jaren geleden afstand genomen van die verplichte gezelligheid. Ik heb nooit van ruzies gehouden, en die slaande ruzies geven mij herbelevingen.

Vanmiddag belde mijn moeder, ze had zo'n geweldig leuk plan voor hun 35e trouwdag, eind augustus, zelfs mijn zusje mocht mee met haar kinderen. Ze had het plan dan een dagtocht over de Biesbosch te boeken, en na afloop is er een koffietafel.

Ik heb mijn moeder proberen uit te leggen dat ik niet weet of ik dat weekend moet werken, en het is te laat om nog vrij te vragen. Mijn moeder vind dat ik daar maar voor moet zorgen, ik werk meer dan genoeg in haar ogen. Ik werk ook iets meer dan mijn uren, maar dat is eigenbelang, om te kunnen sparen voor dingen.

Voor mezelf de voors en tegens tegenover elkaar zetten helpt ook niet echt.

Voor:

  • Het kan een leuk dagje uit zijn.
  • Het kost me niks.
  • Dochter is gek op dierentuinen.
Tegen:
  • Ik hou niet van dierentuinen.
  • Als ik dat weekend niet werk, heb ik die maand geen onregelmatigheids toeslag.
  • De kans op ruzie is heel groot.
  • Het idee dat ik met mijn ouders op stap moet bezorgd me nu al buikpijn.
Mijn moeder geeft mij de schuld ervan dat ze niet kan boeken, zo'n groep moet uit 10 personen bestaan. Dat is ook de reden dat mijn zusje met haar kinderen is uitgenodigd. 

Dit soort confrontaties maken me verdrietig. Van mij mogen ze op uitje voor hun trouwdag, dat gun ik ze. Maar er is geen ruimte voor een nee. Ik moet mee, want anders verpest ik het voor iedereen. 
Ik probeer dicht bij mezelf te blijven. Ze hebben nog tijd om iets anders te regelen. Ik ga geen vrij vragen voor die dag. Dit is mijn leven, mijn gevoel.

P.s.: Dochter krijgt haar uitje naar de dierentuin wel, ik heb nog twee vrijkaartjes liggen. Maar dat die ik op een zelf gekozen dag.

zaterdag 4 juli 2015

De verjaardagsjurk

Elk jaar op haar verjaardag krijgt dochter een mooie jurk. Dat stamt nog uit de tijd dat ik voor kleding afhankelijk was van 'verzamelpunten', dat waren groepen op hyves die spullen inzamelde, en op hyves kon je dan reageren als je iets nodig had. Er is een tijd geweest dat ik zoveel schulden had (en geen inzicht), dat ik geen kleren voor dochter kon kopen. Die verzamelpunten hebben me toen echt heel erg geholpen.

Voor dochters verjaardag zocht ik op mp dan een mooie jurk, en die kreeg ze als cadeautje. Dat is een traditie geworden, want ook al is er nu wel geld voor kleren, die mooie jurk voor haar verjaardag vind ze prachtig.

Ik had al een paar keer op mp en bij de kringloop gekeken, maar nog niks gevonden waar ik heel blij van werd.
Vandaag waren we bij de pri.mark. Ergens verscholen in een rek zag ik een geweldig mooie jurk, een beetje bruidsjurk-achtig. Er hing er nog één in dochters maat.


Dit wordt haar verjaardagsjurk dit jaar. Voor 12 euro heb ik een mooi cadeau voor dochter :-) 

vrijdag 3 juli 2015

Deurwaarder

Afgelopen week heeft er een deurwaarder voor de deur gestaan. Omdat ik op dat moment aan het werken was, vond ik de dagvaarding toen ik thuis kwam.

Het ging om een verzekering van een aantal jaar terug, toen mijn financiën ergens op de laatste plaats stonden, en het geld aan hele andere dingen op ging dan aan rekeningen. Op zich valt het bedrag wel mee, 227 euro. Gezien het oorspronkelijke bedrag (42 euro), is het nog steeds een flinke verhoging.

Mijn zusje had het idee, dat ik het moest aanvechten, ze hadden toch wel een keer een brief kunnen sturen? Ik vermoed dat er heel veel keren een brief is gestuurd, maar zoals gezegd, op dat moment was mijn kop in het zand steken het makkelijkste. Ik vind de vordering, en de verhoging van het bedrag terecht. Het is immers mijn eigen schuld.

12 augustus is de zittingsdatum, maar daar laat ik het niet op aankomen, want dan komt er nog 116 euro bij. Ik heb nu 100 euro betaald (uit mijn schuldenpotje), en eind juli betaal ik de andere 117 euro uit hetzelfde potje. Dan is dit ook weer opgelost, zonder verder in de problemen te komen.

Schoolmusical

Traditiegetrouw, zoals op zoveel scholen, geeft groep 8 aan het einde van het jaar een opvoering. Daar wordt het hele jaar hard aan gewerkt, onder begeleiding van een leerkracht bedenken de kinderen zelf de musical en de liedjes. Het ene jaar pakt dat wat beter uit dan het andere jaar.
Op de dag zelf gaan de groep 8 kinderen die opvoering doen in een echt theater.

In de middag trekt de hele school naar het theater, in de avond zijn de ouders aan de beurt.

Gister was het zover, de dag van de musical. Alleen het weer werkte niet mee, de zon was te warm. Woensdag is besloten dat de onderbouw niet mee zou gaan, de school vond het voor die kleintjes niet verantwoord dat stuk te lopen.
Voor de middenbouw en bovenbouw kregen de ouders een brief. Alle kinderen moesten een flesje water extea meenemen, ingesmeerd op school komen, en als ze hadden een pet of hoed meenemen. En op een briefje moest worden aangegeven of het kind bij het theater opgehaald werd, of alleen naar huis mocht, of dat het mee naar school moest.

Ik had op het briefje aangegeven dat dochter alleen naar huis mocht (lopend). Dat stukje loopt ze bijna elk weekend, en het zou er om hangen dat ik op tijd was om haar op te kunnen halen. Uiteindelijk heb ik het net gered, en is dochter achter op mijn fiets naar huis gegaan.

Op het laatste moment had de school het plan toch weer omgegooid. De kinderen die op de fiets waren zijn onder begeleiding van een aantal leraren en ouders naar het theater gegaan. De kinderen die geen fiets bij zich hadden zijn met auto's daar naartoe gebracht.

Het geeft mij een goed gevoel dat de school (in mijn ogen) geen risico heeft genomen, en het zo heeft aangepakt. Een hele dikke pluim voor de school!

donderdag 2 juli 2015

Operatie

Gister heeft de buurvrouw haar operatie gehad. Ze zag er als een blok tegenop, de narcose, de pijn, en ook het missen van haar borst.

Nog steeds zou ik willen dat ik meer kan doen voor de buurvrouw dan dat ik nu doe. Veel meer dan luisteren, af en toe een knuffel geven, en haar dochter opvangen kan ik niet doen. Mijn aanbod voor hulp als dat nodig is herhaal ik regelmatig.

Volgens de laatste berichten gaat het redelijk goed, met de pijn medicatie heeft ze weinig pijn. Met een beetje geluk mag ze vandaag of morgen weer naar huis. Mocht ze langer moeten blijven, dan ga ik zaterdag op bezoek.

woensdag 1 juli 2015

Voorbereiden op de warmte

Ik ben al een paar dagen bezig om mezelf (en dochter) voor te bereiden op de warmte die er is en komen gaat.
Op de bovenverdieping konden er met het dubbelzijdige plakband alleen op mijn slaapkamer een hor hangen. Van de andere kozijnen liet het harder los dan dat ik het erop kon plakken. Vorig jaar heb ik dat zo gelaten, voor dit jaar wou ik het wel anders. Nu kunnen alle ramen zo wijdt mogelijk open staan zonder dat er zwermen muggen binnen komen.

Mijn oplossing, spijkers. Een hele hoop spijkers. Over een paar maanden gaan deze kozijnen er toch uit met de renovatie, op de nieuwe kozijnen probeer ik het wel weer eerst met dubbelzijdig plakband met dat klittenband erop.

In mijn huiskamer heb ik geen gordijnen, ik mis ze ook niet. Aan de zijkant heb ik bij het raam jaloezieën, van die goedkope van de ga.mma. Gister bedacht ik me dat die jaloezieën op het achterraam bij de bank heel handig zijn. Ik heb daar niet veel zon, maar tussen 17 en 20 uur wordt je van de bank afgebakken. 
Ik heb mijn broertje gevraagd of hij me naar de ga.mma wou rijden, en later de jaloezieën wou ophangen. Gelukkig wou hij dat wel. 
Als dank heb ik hem twee flessen drinken, een pak sul.tana's, en een toetje gegeven.

Maandag heb ik in de vriezer twee kilo ijsblokjes gelegd. Gister heb ik de meiden wat ijsblokjes gegeven, daar konden ze lekker mee spelen. Ijsjes heb ik genoeg in de vriezer liggen. 

Vandaag heb ik lekker vrij, en het weekend ook. Dan gaan we naar het zwembad. De buurkinderen gaan dan ook gezellig mee, we kunnen dan vier uur lekker dobberen.