maandag 31 augustus 2015

Kledingbeurs

Twee jaar geleden vroeg een vrouw uit de kerk of ik mee wou naar een kledingbeurs. Ik had geen idee wat het was, maar in het kader van sociale contacten vergroten heb ik de uitnodiging aangenomen.

In de auto kreeg ik de uitleg, het was een goed bezochte tweedehands kledingbeurs, en op het moment dat je naar binnen mocht zou het grijpen wat je grijpen kan zijn.
Overdreven had die vrouw niet, voor aardig zijn en je beurt afwachten was weinig plek. Dat jaar ben ik niet heel erg geslaagd, maar het was een leuke avond.

Vorig jaar ben ik weer mee geweest, en toen had ik de regels al wat beter door. Mijn doel was een winterjas voor dochter, de winterjas die ik nog voor haar had vond ze niet stoer genoeg.
In het rek met winterjassen zag ik twee jassen die er mooi en leuk uitzagen, en ook konden voldoen aan dochters eis, het mocht niet schattig zijn. Ik heb ze meteen uit het rek gegrist, later zou ik ze beter bekijken.

Ik vond ook een mooi vest, wel te groot, maar daar past ze dit jaar al in. Met nog een leuk tuniekje erbij had ik mijn buit binnen, en had ik de tijd om te kiezen welke jas ik mee zou nemen, de witte of de grijze.
De jassen waren veel goedkoper dan ik dacht, en lekker dik. De ene was €4,50 en de andere €5. Ik heb ze uiteindelijk allebei meegenomen. In totaal was ik 14 euro kwijt, en dochter was blij met haar nieuwe aanwinsten.

Dit jaar wil dochter mee. Op internet zagen we dat er dit jaar drie dagen zijn. De datum, 1 oktober, staat al groot in de agenda. Mochten we geen jas vinden is het niet erg, de grijze jas van vorig jaar is nog amper gedragen.

Ik vind het erg leuk dat dochter het niet erg vind om tweedehands kleding te dragen. Ze heeft het ook liever, want zo kan ze meer kleren krijgen. En voor mij scheelt het erg veel.

zondag 30 augustus 2015

Extra werk

Voor mijn vakantie heb ik flink wat extra gewerkt, om de vakantie van te betalen. Vooral in het weekend loont het om extra te werken, vanwege de onregelmatigheids toeslag.

Komende maand waren er geen open diensten in het weekend. Tot de collega met wie ik had geruild vertelde dat ze de geruilde zondag vrij moest vragen. Ik heb meteen gezegd dat ik die zondag wel wil werken. Dat is toch weer mooi meegenomen.

Een aantal maanden geleden had ik in de keuken gezegd dat als de nood hoog was ik daar ook wel wil werken. Van de teamleider mocht het, zolang mijn eigen werk er niet onder lijdt. Dat extra werken is er niet van gekomen.

Vandaag vroeg iemand uit de keuken of ik daar nog steeds extra wil werken.
Ja heel graag, het lijkt me nog steeds een erg leuk team om te werken. Zaterdag mag ik voor de eerste keer drie uur werken, en een week later nog een keer vier uur. Ik heb er ontzettend veel zin in. Als het bevalt mag ik vaker diensten invullen.
Nog een pluspunt aan die diensten, ze beginnen pas om 11 uur. Hopelijk zijn ze in de keuken ook tevreden over me. Een reden meer om me goed in te zetten.

zaterdag 29 augustus 2015

Waarom?

Bij dochter en het buurmeisje merkte ik de laatste tijd dat ze steeds vaker in de verdediging schieten. Bijvoorbeeld in de rij, een vrouw zegt dat ze uit moeten kijken. Ze hebben geen idee waarom, en het buurmeisje zegt meteen dat de vrouw in kwestie zelf uit moet kijken. Toen dochter thuis het verhaal vertelde, kon ik het er niet mee eens zijn. Toen ik vroeg waarom die vrouw dat zei, konden de twee meiden me geen antwoord geven, ze wisten het niet.

Ik heb het er later nog over gehad met dochter. In plaats van meteen in de verdediging te schieten, probeer er eens achter te komen waarom iemand iets zegt. Daar kun je mee oefenen.

Dochter is daarmee aan de gang gegaan. Op de tweede schooldag vertelde ze trots dat een jongen had gezegd dat ze haar stoel met die van hem moest ruilen. In plaats van meteen nee te zeggen (de juf had immers gezegd dat dochter op die stoel mocht zitten), had ze gevraagd waarom hij dat wou. Omdat ik in groep 8 zit, was het antwoord. En ik zit in groep 6, dus ik blijf zitten, had dochter gezegd.
Probeer daar maar eens iets tegen in te brengen.

Dochter heeft ook tegen het buurmeisje gezegd dat ze eerst moet vragen waarom iemand iets zegt, zonder als eerste reactie brutaal te zijn (zo kwam het op mij over). Buurmeisje ziet er het nut niet zo van in.
Hoe dochter mijn advies oppakt vind ik goed. Daar kan ik zelf ook nog wat van leren.

vrijdag 28 augustus 2015

Werk en zo...

Al een hele tijd is er binnen mijn team een flink personeelstekort. Ziekte, contracten die niet verlengd mogen worden en pensioen, in combinatie met de veranderende regels vanuit de regering. Het is geen goede combinatie.

Door het tekort wordt ook de druk groter. Want de kamers moeten toch schoon. Een tijd geleden is er een flinke uitbarsting tussen twee collega's geweest. Zo flink dat ze niet meer met elkaar praten. Die uitbarsting heeft er ook voor gezorgd dat het team in twee kampen is verdeeld.

Vandaag was er weer een confrontatie tussen twee collega's. Ik hou me bewust uit de twee kampen, ik wil met iedereen kunnen samenwerken. Van de ene collega had ik haar verhaal gehoord. Ik ben ook naar de andere collega gegaan, en ik trof haar in tranen aan. Ze zag het even niet meer zitten. Na ons gesprek leek ze zich wat beter te voelen, en later op de dag spraken de twee collega's weer tegen elkaar.

Een collega uit de zorg had iets meegekregen van vandaag, en vroeg me wat er aan de hand was. En of ze de teamleider mocht tippen om met ons allemaal in gesprek te gaan. Wat mij betreft wel. Wie weet worden we allemaal verdraagzamer.

donderdag 27 augustus 2015

Dochters zwemles

Toen dochter vijf jaar was, heb ik haar ingeschreven bij het zwembad voor zwemlessen. Een lange wachtlijst was er toen niet, en binnen twee maanden mocht ze beginnen.
Elke zes weken werden ze beoordeeld of ze naar een volgend badje mochten, en om de kinderen te stimuleren, kregen ze als ze mochten doorschuiven een nieuw armbandje, elk badje had zijn eigen kleur.

Dochter had ontzettend veel moeite met watervrij worden. Omdat één zwemles 10 euro kostte, werd mijn frustratie steeds een beetje groter als ze weer niet naar het tweede badje mocht, en niemand (ook de zwemjuf) me kon uitleggen wat het probleem was. Na 30 zwemlessen had ik er genoeg van. En plots mocht ze door.

In het tweede badje schoot het ook voor geen meter op. Volgens de zwemjuf zou ze in principe door kunnen, maar met de beoordelingen kon dochter er in één keer niks meer van. Wat bleek, dochter dacht dat ze bij het volgende badje in het koude bad zou belanden, en dat zag ze niet zitten. De slimmerik.
Ik heb haar toen van zwemles gehaald, het was te duur, en met die instelling zou het alleen maar onnodig duur worden.

Ik heb dochter een jaar later ingeschreven bij een zwemvereniging die op vrijwilligers draait. De kosten vallen daarom enorm mee, 12 euro per maand. De zwemlessen zijn in hetzelfde zwembad, alleen in de avond.

Dochter gaat vooruit. Ze is zwemmen leuk gaan vinden, en is nu wel gemotiveerd om haar zwemdiploma te halen. Eén keer in de twaalf weken worden ze beoordeeld, en dochter baalt er zichtbaar van als ze niet door mag.

Vanavond kwam dochter heel trots en juichend naar de kleedkamer terug. Ze zit in het laatste bad voor haar A-dipoma, in het koude bad. Ook ik ben heel erg trots op haar, ze heeft haar angst voor het (koude) water overwonnen. Het is fantastisch om haar zo trots op zichzelf te zien!

Gezag na overlijden

Tien jaar geleden had ik een vrij goede relatie met de vader van dochter. Hij was al vader, en zag het niet zitten om nog een keer vader te worden. Zijn standpunt kende ik, en ik zag mezelf ook absoluut niet als moeder. Toch raakte ik, verrassend genoeg, zwanger. Ondanks alle voorbehoedsmiddelen. Mijn ex vond dat ik de vrucht weg moest laten halen, ik wist immers hoe hij erover dacht.

Abortus is voor mij nooit een optie geweest, toch was ik niet gelukkig in en met mijn zwangerschap. Ik moest weer terug naar het verstikkende van mijn ouders, ik kon geen moeder zijn. Het gevoel van geluk kwam pas toen ik op mezelf ging wonen, en ik leerde wat het moederschap is.

Al een tijdje spookt het door mijn hoofd. Wat als ik overlijdt voor dochter volwassen is? Op papier is haar vader niet bekend. Mijn ouders zouden dan de voogdij over dochter opeisen, en waarschijnlijk ook wel krijgen. Mijn ouders zijn in de opvoeding heel anders dan ik. Eerlijk gezegd gun ik dat dochter niet. 

Ik had het erover met mijn zusje. Ook zij is alleenstaand, maar zij vroeg zich af waar haar kinderen terecht zouden komen. 

Op de site van rechtspraak vonden we een formulier, gezag naar overlijden. Hopelijk is het nooit nodig, maar nu is vastgelegd dat ik wil dat mijn zusje de voogdij over dochter krijgt. Binnen twee weken krijg ik bericht van de rechtbank daarover.
Omgekeerd krijg ik, mocht mijn zusje wegvallen, de voogdij over haar kinderen. Daar gaan we in ieder geval van uit.

Hopelijk is het nooit nodig, maar het is voor mij wel een beter gevoel dat ik nu mijn wens heb laten vastleggen bij de rechtbank. 

woensdag 26 augustus 2015

Huiswerk

Nu dochter in de bovenbouw zit, gaat ze leren met een planning te werken. Vol trots liet ze haar 'werkrooster' zien, een boekje waarin ze een planning moet maken voor haar schoolwerk.

Ook het tempo ligt (logisch) flink wat hoger dan ze in de middenbouw gewend was. Dat merk ik thuis ook aan haar. De afgelopen twee dagen was ze om 5 uur al kapot, en kon ze met moeite tot 6 uur wakker blijven. Hopelijk trekt het weer een beetje bij.

Als ze haar werk van haar planning niet af krijgt, wordt dat huiswerk. Een mooi moment om daar regels voor te maken. Toen ik dat mijn zusje vertelde moest ze lachen. Of ik mezelf herinnerde toen ik huiswerk kreeg.
Ik kon als de beste doen alsof ik huiswerk maakte, maar ondertussen een mooi boek lezen. Huiswerk maken vond ik zonde van mijn tijd.

Juist omdat ik me mezelf herinner heb ik twee regels ingesteld. Het huiswerk wordt gemaakt voor ze gaat spelen ('s avonds is dochter vaak te moe). En huiswerk wordt beneden aan de tafel gemaakt. Dochter heeft veel uitleg nodig, en zo hoef ik ontelbaar veel keer naar boven te gaan. En samen huiswerk maken is ook best gezellig.

maandag 24 augustus 2015

Roken

Een paar dagen geleden kwam dochter geschokt naar me toe, ze had een meisje hier in de buurt zien roken. Dat meisje is een paar maanden ouder dan zij. Ik geloofde het niet helemaal, misschien had ze zich vergist?

Gister zag ik dat meisje een beetje triest op de stoep zitten. Ik heb haar gevraagd of er iets was. Ja, zegt ze, de andere kinderen pesten me, omdat ik één keer gerookt heb.

Dus dochter had toch gelijk. Van mij heeft ze ook niet heel veel steun gekregen. Ik vind roken één van de stomste dingen die je kan doen. Vooral met die leeftijd. Dat heb ik haar (in iets andere bewoording) ook gezegd.

Het kind had indruk willen maken door als eerste te gaan roken. De andere kinderen hebben haar daarom uitgelachen.
In mezelf moest ik wel lachen. Hopelijk leert ze op zo'n manier dat roken niet stoer is.
Ik snap dat uitgelachen worden niet leuk is, maar echt pesten is er naar mijn idee niet geweest.

zondag 23 augustus 2015

Het nieuwe schooljaar

Morgen is het zover, dan is de vakantie voorbij en begint het nieuwe schooljaar. Dochter gaat naar de bovenbouw.

Ik weet nog toen dochter naar groep 1 ging, ik er enorm tegenop zag. Dochter niet, ze wou ontzettend graag naar de 'grote' school. Op haar school is het gebruikelijk dat de kinderen zoveel mogelijk overblijven als ze (ongeveer) na een half jaar goed gewend zijn en ze de  dag goed kunnen volhouden. Ook gaan de meeste kinderen in het begin halve dagen naar school.
Dochter niet. Toen ik haar om 12 uur kwam ophalen werd ze boos. Waarom mochten de andere kinderen op school eten en zij niet? Bij mijn uitleg dat ze de andere dag weer naar school mocht werd ze nog bozer. Van de juf mocht ze het 's middags ook proberen. De dag daarna is ze ook gaan overblijven.

Ook zo'n mijlpaal was dat ze naar groep drie ging. Haar tussen al die grote kinderen zien lopen, was heel erg wennen. En in één keer werd ze ontzettend groot.

En nu dus groep 6, de bovenbouw. Zoals altijd heeft dochter er heel veel zin in. Ze kijkt uit naar de nieuwe juf, en het feit dat ze weer met haar vriendinnetje uit de onderbouw in de klas komt. Ook het kamp komt nu dichtbij, nog een maand.
Zo groeit niet alleen dochter verder, maar ik ook als moeder. Het geleidelijk aan leren loslaten is nu echt begonnen voor mijn gevoel.

zaterdag 22 augustus 2015

Skeelers

Dochter en buurmeisje spelen graag buiten. Hun favoriete bezigheid is skeeleren. Een tijdje geleden was dochter aan het klagen dat haar skeelers niet meer lekker zaten. Groter konden ze ook niet meer gezet worden.

Voor haar verjaardag heeft ze nieuwe skeelers gekregen. Heel blij was ze er mee. Alleen skeeleren deden de dames nog steeds niet. Toen ik de reden vroeg waarom ze niet meer skeelerden, bleek dat bij buurmeisje ook de skeelers te klein waren geworden.

Dochter heeft nu tijdelijk haar nieuwe skeelers geruild tegen het oude paar van het buurmeisje. Over een tijdje zal ook zij een grotere maat krijgen. En zo kunnen ze toch skeeleren.
Eigenlijk wou dochter haar nieuwe skeelers helemaal aan het buurmeisje geven, maar dat mag niet van mij.

Thuis uit eten

Omdat het bijna het einde van de vakantie is, mochten het buurmeisje en dochter van de buurvrouw friet halen als avondeten, en samen opeten.

Dat lieten de meiden zich geen twee keer zeggen. Nadat ook ik toestemming had gegeven gingen ze plannen maken. Hoe konden ze het samen eten zo speciaal mogelijk maken?

Al snel waren ze eruit. Het werd een restaurant. Het bureau van dochter werd in het midden van de speelkamer gezet, dochter legde haar mooiste sjaaltje erop als tafelkleed. En in plaats van kaarslicht werd een lampje gebruikt. Buurmeisje haalde bij haar thuis een mooie kan die hier gevuld werd met sap, en ze nam ook turks brood mee als voorgerecht. Daarna gingen ze allebei hun mooiste jurk aan doen.

Toen kon het beginnen. Samen gingen de dames naar de snackbar, en twintig minuten later waren ze weer terug. Ze hebben het eten naar het restaurant gebracht, en samen heerlijk gegeten.

Ik vond het erg leuk om te zien hoe ze samen iets heel speciaals van samen eten hebben gemaakt. Het was een goede afsluiting van de vakantie.

vrijdag 21 augustus 2015

Zorgverzekering

Al een tijdje ben ik bezig met het aflossen van mijn schuld aan de zorgverzekering. Die schuld heeft al een keer heel laag gestaan, op 190 euro. Het einde leek toen bijna in zicht, waar ik heel blij om was. Tot ik tegelijkertijd twee rekeningen van de eigen risico kreeg, van twee jaar. Daar had ik geen rekening mee gehouden. Door mijn therapie bij de ggz ben ik door dat risico gevlogen. Nu ben ik wel blij dat de rest van de rekening vergoed is, het totaal bedrag van die behandeling was 5500 euro.

Vandaag viel er een brief op de mat van het incassobureau/deurwaarder. Ik kreeg tot maandag de tijd om het resterende bedrag te betalen, anders krijg ik een dagvaarding.
Ik heb meteen gebeld, want deze maand nog en volgende maand, en dan ben ik van die schuld af. Ik zou het gigantisch zonde vinden als er weer (onnodige) kosten bovenop komen.
Gelukkig gingen ze akkoord.

Buskaartjes

Een paar keer per maand reis ik met het openbaar vervoer, meestal met de bus. Soms met de kinderen, soms alleen.

Een tijd lang heb ik bij de buschauffeur kaartjes gekocht. Niet omdat ik geen chipkaart had, maar de kaartjes waren toen goedkoper. Tot het treinstation kostte een rit met de chipkaart iets van €2,80, terwijl een kaartje 2 euro kostte. Dat is op een gegeven moment veranderd, toen werd het kaartje (€4,50) een flink stuk duurder. 

Gister toen ik met de twee meiden naar de grote stad ging, viel het me op hoeveel ouders een chipkaart voor hun kind hebben. Dochter heeft een chipkaart gehad, maar die is nooit gebruikt. Ik vind het zonde van het geld. Een kinderkaartje bij de buschauffeur kost 1 euro. Een rit met de chipkaart voor een kind kost €1,80. 
Ik vind het kaartje ook meer voordelen hebben. Kinderen mogen er mee overstappen tot anderhalf uur na afstempeling. Soms tref je een chauffeur die heel ruim stempelt, zoals vorige week, toen hadden ze vier uur. Of krijgen de kinderen de euro weer terug met het bericht "ga maar een ijsje halen".

Ik vind het OV duur genoeg, en daarom het uitzoeken waard op welke manier het reizen het goedkoopste is.

donderdag 20 augustus 2015

Lieve buren!

Dat ik ontzettend lieve buren heb weet ik al heel lang.
Toen ik hier zeven jaar geleden kwam wonen was mijn tuin een klein tropisch regenwoud. Klagen bij de woningbouw hielp niks, de tuin was niet hun verantwoordelijkheid. Zelf probeerde ik wel iets in de tuin te doen, maar het was voor mijn gevoel onbegonnen werk. Dus liet ik de tuin voor wat het was, en ging vol goede moed het huis zelf opknappen (dat zag er ook flink verwaarloosd uit). Naar een paar maanden kwam de woonconsulent aan de deur klagen, de tuin zag er verschrikkelijk uit. Ja dat weet ik, maar de binnenkant van het huis ook, en ik heb maar twee handen.
De woonconsulent opperde dat ik dan eerst met de tuin aan de gang zou gaan. Dat dacht ik niet, ik ben van plan om in het huis te gaan wonen, niet in de tuin.
En dus overwoekerde de tuin nog meer.

Na een poosje was de woningbouw het helemaal zat. Ik had toen nog geen schutting om de tuin, dus ze konden al mijn onkruid bewonderen. De buren hadden het ook gehoord, en zodra de woonconsulent weg was, kwamen ze met de buurkinderen helpen.

Vorig jaar heb ik mijn halve tuin aan de buren gegeven (in goed overleg). Mijn begeleidster had bij de woningbouw na gevraagd of daar regels voor waren, maar dat bleek niet zo te zijn. In ruil voor de tuin, maait mijn buurman het gras.

In de buurt wekt het aardig wat jaloezie op, er is dit jaar al vaker geklaagd bij de woningbouw over de tuin dan toen het overwoekerd was. Terwijl ik vandaag met de twee meiden in de grote stad was, schijnt de woonconsulent weer te zijn komen kijken. De buurman had hem tegen iemand horen zeggen dat ze later terugkwamen voor de achtertuin.

En weer stonden de buren klaar met tuingereedschap. De buurman heeft het gras weer gemaaid, en al het groen is tussen de stoeptegels is weggehaald.


Van mij had de woningbouw ook met het groen tussen mijn tegels mogen langskomen, ik heb er geen last van, en hinder er ook niemand mee. Toch vind het het geweldig lief van mijn buren dat ze me mee hebben geholpen.

Factuur van het water

Vorige week heb ik mijn waterstand doorgegeven. Omdat die stand  jarenlang geschat was, was die flink wat lager.

Vanmorgen zat de factuur in mijn mail. Ik vond het toch wel spannend wat ik terug zou krijgen. €519 euro. Daar gaat nog wel de laatste rekening vanaf, dus ik krijg €375 op mijn rekening terug gestort. Ik ben heel erg blij daarmee. 300 euro besteed ik aan mijn schulden, de andere 75 euro gaan in het noodpotje.

dinsdag 18 augustus 2015

Winkelonderzoek

Vorige week las ik op het blog van Positief Besparen over roamler, een app waar je opdrachten aan kan nemen, een soort mystery shoppen. Ik werd meteen heel enthousiast, dit wou ik ook.

Een goede reden om een smartphone voor mezelf aan te schaffen. Ik wist al welke provider ik wou, en de dag daarna heb ik daar het goedkoopste toestel wat ik kon vinden bij uitgezocht voor 50 euro.

Op positief besparen had ik al gelezen dat aanmelden alleen kon met een invite, een uitnodiging van een andere gebruiker. Op facebook heb ik me aangemeld voor twee groepen, en binnen een half uur had ik een invite te pakken. Het trainingslevel kon beginnen.

Vanaf gister kan ik betaalde opdrachten doen. Ontzettend leuk. Vandaag heb ik mijn eerste uitbetaling gevraagd, 23 euro. Uitbetalen kan alleen via paypal, maar het stond er ook met tien seconden op.

Voorlopig ga ik hier nog wel mee door, het kan een heel mooi spaarpotje worden

maandag 17 augustus 2015

Onrustig

Al de hele vakantie heb ik problemen met inslapen. Ik wijt het aan een gebrek aan dagelijkse structuur, in de vakantie hoef ik geen wekker te zetten, we hoeven niet om 8 uur de deur uit, en in plaats dat ik pas om 4 uur op de bank zit, is de verleiding heel groot om wat meer op de bank te zitten.

Vannacht was het helemaal een ramp. Ik denk dat de dakgoot vol begint te raken, elke regendruppel klonk alsof er een hagelsteen in de dakgoot kwam. Er niet op letten lukte me niet. Om zes uur is het me gelukt om twee uurtjes te slapen.

Gelukkig is volgende week de vakantie weer voorbij. Dan krijgen we weer onze dagelijkse structuur terug, en ik hoop dat het slapen dan ook weer beter gaat.

zondag 16 augustus 2015

Cookie vermelding

Aan de linkerkant van mijn blog heb ik de cookie vermelding geplaatst. Dat moest als ik het goed heb voor 1 september. Ik ben nog op tijd :-)

zaterdag 15 augustus 2015

Het uitje met mijn ouders

Eerder schreef ik over de trouwdag van mijn ouders, ze zijn over twee weken 35 jaar getrouwd en mijn moeder wilden dat vieren met een boottocht in de Biesbosch.

Omdat er tien personen voor nodig waren, en ik roet in het eten gooide, door te moeten werken, had mijn moeder twee banen geregeld in een bowlingcentrum. Dat uitje was vandaag.

Ik heb met mijn zusje en de kinderen één baan genomen, en mijn broers met mijn ouders de andere baan. Door niet in hetzelfde team te gaan, ging het bowlen goed, de sfeer was leuk, en de kinderen hebben alle drie genoten.

Daarna gingen we met de hele club naar de mac. Daar werd de sfeer minder. Mijn moeder wil controle over alles houden, hoe minder het lukt, hoe strakker zij de touwtjes in handen wil houden.
Ik had haar gewezen op de zelfbedieningsgroothandel computers. Daar kon ze de bestelling in haar eigen tempo doen, zonder dat ze de druk van het personeel had. Met wat hulp is het haar gelukt.
Toen we met het eten bij de tafel kwamen, hoorde ik mijn moeder tegen mijn broers zeggen, "als er iets mis is, dan is het Nieuw Begins schuld".

Dat gaf mij een heel naar gevoel. Waarom ziet ze niet dat ik haar probeer te helpen? Waarom ben ik in haar ogen niet evenveel als mijn broers? Mijn oudste broer had haar ook geholpen.
Ik heb de opmerking genegeerd, de kinderen hoefden geen ruzie mee te maken, ze hadden het zo naar hun zin.

Ik weet dat ik mijn moeder niet kan veranderen. Ze is zoals ze is. Leuk is het niet. Ze ziet mij niet als volwaardig mens. Gelukkig heb ik mijn eigen leven met mijn dochter.

vrijdag 14 augustus 2015

Verjaardag voor de familie

Gister heeft dochter haar verjaardag voor de familie gevierd. Niet dat het van haar hoefde, ze had al een leuke verjaardag gehad.
Ik had iedereen die wou komen het bericht gegeven dat ze tussen 11 en 13 uur welkom waren.
Mijn zusje was verbaasd, hoe kreeg ik de familie zover dat ze om een bepaalde tijd langskwamen? Bij haar lukte dat niet.

Omdat mijn zusje een kies moest laten trekken, had ik aangeboden dat ze haar kinderen wat eerder bracht, dan kon ik wel oppassen. De kinderen hebben het alle drie leuk gehad samen.

Ik had meer werk aan het in toom houden van mijn ouders. Mijn moeder mag mijn nichtje niet, sinds haar geboorte schijnt het kind alles al fout te doen in mijn moeders ogen. Ook gister. Ik had mijn nichtje een flesje limonade gegeven, maar ze snapte nog niet zo goed hoe ze het drinken eruit moest krijgen. Zie je hoe dom ze is? Ze wordt klein gehouden.
Mam, ze is amper twee jaar. Dochter had daar ook veel moeite mee. Ik heb mijn moeder gezegd op te houden. Ook nichtje is haar kleinkind, en we waren de verjaardag van dochter aan het vieren.

Oma was gister sowieso niet blij. Haar cadeau's waren niet zo enthousiast ontvangen als ze had gehoopt denk ik. Een voetbal (oh, daar heb ik er pas vier van oma), te kleine zwembandjes, en een portemonnee (oma, ik heb dezelfde van mama voor sinterklaas gekregen). Ik snap heel goed dat die reacties een teleurstelling waren voor mijn moeder. Dochter is normaal heel blij en tevreden met alles wat ze krijgt. Misschien gaat mijn moeder ooit overleggen of vragen waar dochter blij mee is.

Ik ben blij dat het nu voorbij is voor dit jaar.

donderdag 13 augustus 2015

Bedelbrief

Enkele keren per jaar krijg ik bedelbrieven. Meestal gaan ze ongelezen de vuilnisbak in, als ik geld wil geven doe ik dat op een zelfgekozen moment.

Met de post zat er nu ook weer een bedelbrief bij. Deze kende ik nog niet, van zuster michaela. Nieuwsgierig maakte ik hem open. Op de brief zaten drie muntjes van 5 cent geplakt. Apart. De brief begon met de woorden: "Geachte vriend, ik stuur u deze 15 eurocent omdat ik wanhopig ben".
Ik vond het best grappig. Niet dat die zogenaamde zuster wanhopig is, maar voor mijn gevoel klopte het voor geen meter.

Boven aan de brief, onder een geel briefje, stond de tekst in dikgedrukte letters: "Ik moet het risico nemen dat sommige mensen er mogelijk voor zullen kiezen om de muntjes niet terug te sturen en mij niet te helpen."
Ik ben ook zo'n mens, ik ben in de verste verte nog niet van plan om €10,15 te storten. Die 15 cent is in het 'leuke-dingen' potje gegaan.

Via google kwam ik erachter dat dit schijnbaar de Amerikaanse stijl bedelbrieven is. Een soort emotionele chantage, zo las ik in een stukje over deze zuster in het ad.
Hopelijk trappen niet teveel mensen er in.

Snoepjes pikken

Gistermiddag kwam mijn zusje gezellig langs, samen met haar kinderen. Ze was op weg naar de supermarkt, en mijn neefje wou even een knuffel geven. Terwijl ik met haar stond te kletsen, ging mijn neefje (4 jaar) op stroperstocht, hij had zin in snoepjes. Ik heb mijn neefje gezegd dat hij niet aan de snoepjes mocht komen, die waren voor vandaag (dochter viert haar verjaardag voor de familie). Even later had hij ongemerkt toch de snoepjes te pakken, en op het moment dat ik hem zag stopte hij zijn mond vol.

Mijn zusje zuchtte dat het een wanhoop was, overal waar hij komt gaat hij op snoepjesjacht, hij had zelfs snoepjes uit de winkel meegenomen. En als hij nou thuis niks zou krijgen. Of ik wist wat ze er mee moest.

Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik kan me niet herinneren dat dochter zo extreem op zoek was naar iets zoets. Iets ongevraagd pakken heeft ze bijna niet gedaan.

Later was ik er over aan het denken. Hoe moet je zoiets oplossen? Ik denk dat het ook (gedeeltelijk) met de opvoeding te maken heeft.
Waar ik hou van een positieve benadering en het gesprek aan gaan, vliegt mijn zusje er meteen woest in. Door te praten ben ik van mening dat je een kind goed kan uitleggen waarom iets niet mag. Als ik boos ben, lukt het me minder goed om te praten en het begrijpbaar te maken voor het kind.

Ergens ben ik blij dat ik zulke problemen met dochter niet heb gehad!

woensdag 12 augustus 2015

De renovatie

Vorig jaar werd de renovatie van de huizen hier in de straat aangekondigd. Aan de ene kant fijn, de huizen worden beter geïsoleerd, er komen zonnepanelen op het dak, ik krijg een nieuwe keuken, en hopelijk een wasmachine aansluiting. Dat vind ik fijne vooruitzichten, het geïsoleerde huis en de zonnepanelen zou op papier toch wel iets op de energierekening moeten schelen, en met een nieuwe keuken hebben de mieren misschien minder kans nesten te maken tussen de randen.

Minder vind ik de onzekerheid. Ik functioneer het beste als ik zoveel mogelijk structuur heb of kan plannen. Dat plannen was erg moeilijk, de renovatie zou eerst in april beginnen, toen in juni, vervolgens in augustus.
Zondag zag ik een brief van de woningbouw in de bus zitten. Er was onder de bewoners in de straat veel onduidelijkheid over wanneer de renovatie begon. Daarom hadden ze er een globale planning bij gedaan. In oktober komen ze hier het dak vernieuwen, in november wordt in het huis gewerkt, en in december krijgen we nieuwe kozijnen en ramen.

Vanmorgen stond er iemand van de woningbouw aan de deur. Hij had de afspraak voor mijn warmte opname (de definitieve bezichtiging) gepland op 1 september om half elf. Dan moet ik werken, dus dat kan niet. Nou, zegt die kerel hooghartig, dan moet u een halve dag vrij nemen. Meneer, ik werk in de zorg, zomaar een halve dag vrij nemen kan niet (bovendien weet ik van collega's in de straat dat er bij hun ook 's middags de opnames gedaan konden worden). Maar het is pas over een paar weken, riep de man uit. Dat maakt niet uit, de roosters zijn al klaar, ik sta ingepland.
Maar het duurt maar een half uurtje en we kunnen om half 8 al beginnen, hoorde ik hem zeggen.

Dan wil ik een afspraak om half 8, dan kan het wel. De man keek moeilijk, en was duidelijk niet blij. Maar ik heb na wat tegengestribbel van die kerel wel een afspraak om half 8 gekregen, op 8 september.

Inwendig was ik best trots op mezelf, het lukt me steeds beter om niet over me heen te laten lopen. Dat andere mensen daar wat minder blij mee zijn, het zij zo.

dinsdag 11 augustus 2015

Waterstanden

Vandaag kreeg ik van vitens een meter kaart. Daar zat ik op te wachten, ik wou heel graag mijn meterstanden doorgeven.

Toen het hier in huis een puinzooi was, en op een gegeven moment de bemoeizorg in beeld kwam, was de kelderkast (waar ook de meters in hangen) een goede plek om zakken met spullen te dumpen. Deur dicht, kast op slot, en niemand die het zag. Ik zelf ook niet, en nadat de spullen in de kelder lagen, had ik ook geen reden om het op te ruimen.

Zo bleef de kelderkast jaren dicht. De meterstanden kaarten negeerde ik, want om bij de meters te kunnen moest ik eerst wat uit de kelder halen. De standen werden jaren geschat.

Toen mijn begeleidster in huis kwam, werd het huis hoek voor hoek uit geruimd. Ik kreeg vertrouwen in haar, en ze mocht delen van het huis zien waar tot dan toe geen hulpverlener mocht komen van mij. Zo ook de kelderkast.

Ik had haar vertelt dat het erg was, ik had geen idee wat er lag, maar dat het veel was, was een ding wat zeker was. Toen ze de deur van de kelder open  had, zag ze dat ik niet had overdreven. Vol goede moed haalde zij de spullen uit de kelderkast, ik zocht ze dan uit met wat er weg kon, en moest blijven. Met spullen weggooien heb ik niet zoveel moeite als ik eenmaal bezig was, ik had het jaren niet nodig gehad, dus nu ook niet, zo redeneerde ik. Uiteindelijk zijn er 8 of 9 grofvuilzakken gevuld.

Ik had een lege kelderkast, ik kon weer bij mijn meters. Ik heb mijn broertje gevraagd planken in de kelder te maken. Zo had ik in één keer plek voor een voorraad.

Vorig jaar heb ik de meterkaart gemist, ze hebben toen de standen geschat. Jammer, maar zo kon ik wel kijken hoeveel ik achter liep. Tot mijn grote verrassing heb ik jaren minder water gebruikt dan geschat, ik liep 300 kuub voor.
Dit jaar heb ik meteen de standen doorgegeven. Ik loop nog steeds 250 kuub voor. Ik kreeg de melding dat ik minder water had gebruikt dan verwacht, wat daar de reden voor was. Ik heb ingevuld dat de standen minimaal 5 jaar zijn geschat.

Ik ben blij dat ik niet veel hoef bij te betalen, voor mijn energie moest ik vorig jaar 950 euro bij betalen.

Opgroeien naar puber

Als kind kreeg ik, vergeleken met mijn broers en zusje, laat de puberteit, ongeveer met 14 jaar. Ik was de tweede thuis, en mijn ouders, vooral mijn moeder, was totaal niet voorbereid op pubers in huis. Waar pubers meer zelfstandigheid willen, wou mijn moeder steeds meer controle houden, de lijntjes werden steeds strakker. Voor de jongens golden hele andere regels dan voor de meiden, jongens waren veel belangrijker dan meisjes.

Ik ben heel moeilijk geweest als puber. Ik was stikjaloers op mijn broers, ik voelde me waardeloos, en ik miste liefde. Gewoon als ik me een keer somber voelde, dat iemand een arm om me heen sloeg.

Dochter is nu 9, maar al een paar maanden merk ik dat zij aan de rand van haar puberteit staat. Ze is zich aan het ontwikkelen, ze probeert zich los te maken. Ik probeer haar daarin zoveel mogelijk ruimte te geven, maar ze is nog jong.

Ik blijf met dochter praten. En haar knuffelen. En vaak als ze even somber is komt ze zelf een knuffel halen. Mijn 'plek' in de opvoeding is altijd naast dochter geweest. Als het nodig was kon ik een stap achteruit of vooruit doen. Die plek naast dochter heb ik nog steeds, als ze te snel vooruit gaat roep ik haar terug. Door te blijven praten accepteerd ze dat ook nog.

We staan aan het begin van haar puberteit. Ik ben heel benieuwd hoe zij wordt als ze er vol in zit. Ze blijft hoe dan ook mijn lieve kind.

maandag 10 augustus 2015

Uitgaven vakantie

Voordat ik woensdag op vakantie ging, had ik vijf enveloppen gemaakt, mijn 'potjes' voor elke dag vakantie. Zo kon ik niet ongemerkt meer geld uitgeven, en de laatste dagen niks meer hebben. Ik had 300 euro, het geld voor de benzine en de dagen samen.
Ik had 50 euro per envelop gedaan, en in de envelop op dochters verjaardag 50 euro extra.

De eerste dag heb ik toen we bijna op de plaats van bestemming waren de tank weer volgegooid, dat was 20 euro. In het park hebben we 1 euro in de snoepautomaat en 1 euro in een grijpautomaat gegooid. In het hotel hebben we 5 euro uitgegeven.

De tweede dag hebben we 10 euro aan zwemmen besteed. Later in de supermarkt hebben we drinken en taart gekocht voor dochters verjaardag, bij elkaar 12 euro. En in het hotel 3 euro.

De grootste 'klapper' hebben we op dochters verjaardag gemaakt. De kaartjes voor slag.haren had ik al. We hebben daar wat gegeten en gedronken voor 16 euro (ik schrok me te pletter, dit was voor drie personen een tussendoortje. Later voor de toegang van het zwembad was het 20 euro. Daar hebben we ook avondeten genomen, 10 euro. Ook heb ik mijn broertje 10 euro gegeven voor de extra verbruikte brandstof.

De vierde dag zijn we weer wezen zwemmen, op zaterdag is dat duurder, €17,50. We hebben ook zwembandjes voor dochter gekocht voor €3,50. Later tijdens het verdwalen kwamen we langs een goed uitziende eettent. Daar hebben we allebei wat drinken genomen en een stuk appeltaart (helaas niet te eten), bij elkaar 12 euro.

Gister zijn we op de terugweg pauze wezen houden bij de mac, voor 8 euro, en bijna thuis de tank weer volgegooid voor 25 euro.

Zo de bedragen bij elkaar valt het me mee wat we uit hebben gegeven, ik heb mezelf goed in de hand weten te houden. Vandaag gaan we naar duin.rell, daar heb ik gister ook al boodschappen voor gedaan. Voor ieder is er anderhalve liter.

In totaal heb ik 110 euro overgehouden. Het eten in duin.rell schijnt erg duur te zijn, dat halen we op de terugweg wel ergens. Voor tussendoor nemen we broodjes en wat lekkere koekjes mee. Wel willen we ook naar het tikibad. Mijn doel is van die 110 euro 50 euro over te houden (benzine meegerekend). Dat kunnen we dan gebruiken voor de apen.heul volgende week

zondag 9 augustus 2015

Weer thuis

De vijf dagen vakantie zitten er weer op. Dochter en ik hebben ontzettend leuke dagen gehad.

De eerste dag hadden we het slimme idee meteen de auto bij het hotel neer te zetten, en daarna pas naar de receptie te lopen. Bij het naderen van het hotel zagen we al dat het mega druk moest zijn, overal stonden auto's. Gelukkig was er bij het hotel nog genoeg plek. Toen we uitstapten kwam er meteen iemand op ons af lopen, het was niet de bedoeling dat we daar parkeerde, dat was alleen voor de hotelgasten. Ik heb de man uitgelegd dat het onze eerste dag in het hotel was. Vervolgens begon de man vriendelijk uit te leggen hoe we bij de receptie moesten komen, en gaf meteen de waarschuwing dat het heel druk was in het park.
Dat bleek niet overdreven. We hebben ons ingecheckt, en hebben tijdens het wachten op de sleutel wat gegeten en gedronken. Daarna hebben we lekker rustig in het hotel doorgebracht.

De tweede dag zijn we naar een buiten zwembad in exloo gereden. Ook dat was erg leuk, er waren twee waterglijbanen, en met de hitte van die dag was zwemmen heerlijk.

De derde dag was dochter jarig. De dag begon voor haar heel leuk. Ze helpt 's ochtends in het hotel mee met het ontbijt klaarzetten, de meeste medewerkers kennen haar al goed, ze doet het al jaren. De medewerkster van vrijdag had een cadeautje aan dochter gegeven, een knuffel waar dochter al dikke vrienden mee is.
Om 9 uur kwam mijn broertje ons ophalen voor slag.haren. Ik had thuis al gelezen dat daar ontzettend veel wespen zaten. In plaats van zoet drinken had ik flesjes water meegenomen.
De verhalen op internet waren niet overdreven. Wat ongelofelijk veel wespen waren daar. Samen met de drukte, de warmte en het feit dat er alleen water gedronken mocht worden van mij (buiten), maakte dat dochter er geen klap aan vond. Toen we langs het nieuwe zwemgedeelte kwamen, had ze er genoeg van. Ze wou zwemmen.
Thuis had ik al naar alternatieven gekeken voor slag.haren, voor het geval het echt zo erg was. Mijn broertje wou ook wel zwemmen. Nadat we in het hotel de zwemkleren hadden opgehaald, zijn we doorgereden naar een zwembad in assen. Dat leek me thuis al erg leuk, drinken was er gratis. In het echt is het nog een veel mooier zwembad. Ondanks dat slag.haren door de omstandigheden erg tegen viel, heeft dochter een superdag gehad.

Zaterdag zijn dochter en ik teruggeweest naar het zwembad, en hebben ons erg vermaakt. 'S middags zijn we bewust 'verdwaald', en hebben we de omgeving verkent, Drenthe is een mooie provincie.
Vandaag zijn we om 11 uur in de auto gestapt, en  nu zijn we weer lekker thuis. Het was een vakantie om op terug te kijken :-)

woensdag 5 augustus 2015

Op vakantie

De koffers zijn gepakt, de cadeautjes staan klaar om meegenomen te worden, de auto staat voor de deur...wij zijn klaar voor onze vakantie. Vijf dagen lekker genieten, en weer opladen voor de komende periode.

Om ongeveer 11 uur gaan we rijden, dan zijn we volgens de navigatie om kwart over één op plaats van bestemming. Ik trek er langer voor uit, we hebben geen haast. Halverwege de rit hou ik hoe dan ook een pauze, en ik rij lekker op mijn eigen tempo (90 tot 100 kilometer per uur).

Vandaag blijven we in drouwen, morgen gaan we in de omgeving kijken en boodschappen doen. Vrijdag gaan we naar slag.haren, voor zaterdag kijken we wat we gaan doen.

Het gaan vijf ontzettend leuke dagen worden.

dinsdag 4 augustus 2015

Betalen voor het buurmeisje

Regelmatig gaat het buurmeisje mee met dochter en mij. Zrg maar gerust bijna altijd. Ontbijten bij de I.kea, zwemmen, naar de bioscoop, deze vakantie gaan beide buurkinderen mee naar duin.rel en de apen.heul.

Met de kleinere uitjes, zoals ontbijten, betaal ik voor het buurmeisje. Dochter mag ook mee met de uitjes van de buren, en zij hebben er ook nooit geld voor gevraagd. Bovendien vind ik het erg leuk dat buurmeisje ook mee gaat. Dochter geniet er erg van, en buurmeisje is een leuk kind.

Gisteravond kwam de buurvrouw bij me. We waren gister wezen zwemmen, en dat had ik betaald. De buurvrouw voelt zich daar erg bezwaard om. Ik vind het niet erg om een paar euro extra te betalen. De buurvrouw vind het wel erg.

Het is niet mijn bedoeling om de buren te kwetsen. Ik heb nu met de buurvrouw afgesproken dat ik het buurmeisje ga stimuleren zelf te betalen. Als ze het geld niet heeft, moet ze het later terugbetalen.

Met die euro voor het ontbijt maakt het me niet echt uit of ik het terugkrijg. Met de grotere uitjes is het wel fijn dat de buren meebetalen. Ze vinden het nooit erg als de kinderen mee gaan, ik probeer het altijd zo goedkoop mogelijk te doen.

maandag 3 augustus 2015

Navigatie

Voordat ik mijn rijbewijs had, heb ik iets van 73 rijlessen gehad. Niet omdat ik het niet kon, maar ik voelde me niet veilig genoeg achter het stuur.
Dat had een paar oorzaken, ik had heel veel moeite met snelheid. Van 30 kilometer per uur naar 50 kilometer voelde als een rit in de achtbaan. Na heel veel oefenen verdween dat. Dat was voor mij een teken dat ik met oefenden ook aan hogere snelheden kon wennen.

Een tweede punt was het feit dat ik hele slechte dagen kan hebben. Ik zat tijdens mijn rijlessen ook in het psychische traject bij de ggz. Daardoor had ik ook hele slechte dagen. Ik heb de rijlessen tijdens de slechte dagen door laten gaan. Tot hoever kan ik op zo'n dag gaan? Ik kwam erachter dat ik op die dagen beter de auto kan laten staan, ik zag stoplichten en voetgangers op zebrapaden over het hoofd. Gelukkig had de instructeur ook een rem.
Het derde punt was (en is nog steeds) omgevingsgeluid. Ik kan niet met de radio aan rijden, ik kan me dan alleen op de radio concentreren. Ik heb ook heel wat rijlessen mogen oefenen met de navigatie, maar het is niet mijn ding. Ik rij liever aan de hand van borden.

Omdat we woensdag voor de eerste keer met de auto naar Drenthe gaan, had ik bedacht dat een navigatie nu wel handig zou zijn. Op de telefoon kan het niet, ik heb eentje voor bellen en smsen. Bij de media markt had ik ze gezien voor 100 euro.
Onverwachts zag ik er eentje bij de ac.tuin, voor 50 euro. Die heb ik genomen.
Zaterdag heb ik daar mee geoefend. Behalve dat ik het een irritant ding vind (ga rechtdoor, op een lange brug waar rechtdoor de enige mogelijkheid was), werkt hij goed. Wel gaat hij pas in de buurt van Drenthe aan, voor de rest rij ik via de borden op de weg.

zondag 2 augustus 2015

Financiële opvoeding

Op mijn blog van vanmorgen kwamen een hoop reacties. Zoveel mensen, zoveel meningen.
Een aantal mensen vind dochter te jong voor de financiële opvoeding die ze van mij krijgt. Dat is een mening die ze mogen hebben.
Een vraag die wel bij mij op kwam, op welke leeftijd vinden deze mensen kinderen wel oud genoeg? En hoe pakken zij het dan aan?

Mijn ouders deden niet aan financiële opvoeding. Toen ik daar een paar jaar terug met mijn moeder over sprak was ze verbaasd. We hadden als kind toch altijd gezien dat ze met geldzaken bezig was? Nou mam, we zagen een geheim schrift waar we niet aan mochten komen vol met niet te plaatsen getallen, en twee keer in de week zagen we jouw aan de telefoon en strepen zetten in het schrift.
Mijn moeder bepaalde hoe het gekregen zakgeld uit werd gegeven.
Eenmaal op mezelf wonend moest ik het zelf gaan doen. Dat heeft veel problemen gegeven, tot het moment dat de maand nog drie weken had en ik nog 10 euro. Dat was voor mij een belangrijk punt, het besef dat het op die manier niet goed was voor mijn dochter.

Voor dochter wil ik het anders. Ze krijgt haar zakgeld, dat ze mag uitgeven zoals zij wil. Maar op is op.
Als we een weekend weg gaan of een paar dagen op vakantie, krijgt ze 20 euro. Alles wat ze wil kopen, moet ze daarvan doen. Wat ze over houdt, is van haar. Zo leert ze ook keuzes maken, in slag.haren is 20 euro niet veel.

Dochter heeft discalculie (cijferblind). Haar vader heeft dat ook. Bij hem heb ik gezien hoe moeilijk het dagelijkse leven kan zijn. Klokkijken kon hij niet, maar boodschappen doen of kleren kopen kon hij eigenlijk ook niet zonder hulp. Want als cijfers geen betekenis voor je hebben, net of je naar Chinese tekens staart, is dat lastig. Toen hij jong was werd hij bestempeld als dom. Aan hem was niets te leren, dus werd er ook geen tijd aan verspild.

Voor dochter wil ik dat anders. Misschien is 8 jaar jong. Ik vind persoonlijk van niet. Maar dochter leert in het sociale, in de praktijk. Laat haar maar erachter komen door een keer (of meerdere keren) blut te zijn, wat geld waard is. Hoe meer ze opsteekt in haar jeugd, hoe minder afhankelijk ze is als volwassene.


Blut

Dochter kwam intens verdrietig naar me toe. Ze had haar geld in haar portemonnee geteld, en ze had nog maar 65 cent. En dat terwijl ze wou gaan shoppen bij de kringloop.

We zijn samen gaan zitten en hebben het erover gehad. Drie weken geleden had ze nog 10 euro. Dochter nam zich voor zuiniger te zijn.

Dat het gebrek aan geld haar hoog zat bleek de rest van de dag. Ik dacht in haar beleving alleen aan mezelf, ik kocht alleen dingen voor mezelf (brood, melk en fruit). Ze reageerde heel jaloers.
Later toen ze oma aan de telefoon had, kreeg die ook haar probleem te horen. Tja, bedacht oma, mama heeft nog 10 euro van jouw voor de vakantie, die je van mij hebt gekregen.

Soms kan ik oma achter het behang plakken. Want ik had met dochter al de afspraak gemaakt dat ze die 10 euro samen met de 20 euro die ze van mij krijgt zou krijgen. Dan had ze in één klap 30 euro. Alleen daar moet ze nog 4 dagen op wachten. Oma wist van die afspraak, maar was het daar niet mee eens.

Gelukkig is er met dochter nog wel te praten. Ik heb haar ook verteld dat ik uit ervaring weet hoe ze zich voelde, maar dat we ons allebei aan de gemaakte afspraak houden.

Morgen krijgt ze haar zakgeld weer, dan heeft ze weer 2 euro in haar portemonnee.

zaterdag 1 augustus 2015

Goedkope boeken

Ik doe het niet veel meer, maar ik hou van lezen. Vaste momenten om te lezen zijn voor mij de zwemles van dochter, ik heb altijd een boek in de tas zitten, en als we weekendjes weg of op vakantie zijn.

Schrijvers zullen van mij niet rijk worden, ik vind boeken bij de boekenhandel te duur. Ik koop vrijwel altijd afgeschreven boeken van de bieb. Die zijn niet zo duur, kinderboeken kosten een euro, volwassen boeken €1,50.

Gister toen we klaar waren bij de he.ma moest dochter naar de wc. Dat kost daar 50 cent. Ook al kun je dat bedraagt als korting op de volgende aankoop in het restaurant krijgen, ik vind het zonde van het geld.
We besloten naar de bieb te lopen, daar is de wc gratis.
Er stond een grote tafel in de bieb, vol met afgeschreven boeken. En alles voor 50 cent. Hebberig en gierig als ik ben, begon ik te neuzen. Al snel had ik vijf boeken gevonden die ik graag lees, waargebeurde verhalen en verhalen over culturen/geloven.

Toen dochter doorkreeg waarom ik zoveel boeken meenam, wou zij ook nog even snuffelen. Ze vond een paar boeken die ze ook op school hebben, en drie boeken van paul van loon. Daar was ze heel enthousiast over, die boeken zijn altijd stoer.
Grappig om te zien, toen ik haar leeftijd had was ik ook gek op de boeken van paul van loon.

Al met al zijn we goed geslaagd. Onze boeken voorraad is weer goed aangevuld, in totaal tien boeken voor 5 euro.