zaterdag 15 augustus 2015

Het uitje met mijn ouders

Eerder schreef ik over de trouwdag van mijn ouders, ze zijn over twee weken 35 jaar getrouwd en mijn moeder wilden dat vieren met een boottocht in de Biesbosch.

Omdat er tien personen voor nodig waren, en ik roet in het eten gooide, door te moeten werken, had mijn moeder twee banen geregeld in een bowlingcentrum. Dat uitje was vandaag.

Ik heb met mijn zusje en de kinderen één baan genomen, en mijn broers met mijn ouders de andere baan. Door niet in hetzelfde team te gaan, ging het bowlen goed, de sfeer was leuk, en de kinderen hebben alle drie genoten.

Daarna gingen we met de hele club naar de mac. Daar werd de sfeer minder. Mijn moeder wil controle over alles houden, hoe minder het lukt, hoe strakker zij de touwtjes in handen wil houden.
Ik had haar gewezen op de zelfbedieningsgroothandel computers. Daar kon ze de bestelling in haar eigen tempo doen, zonder dat ze de druk van het personeel had. Met wat hulp is het haar gelukt.
Toen we met het eten bij de tafel kwamen, hoorde ik mijn moeder tegen mijn broers zeggen, "als er iets mis is, dan is het Nieuw Begins schuld".

Dat gaf mij een heel naar gevoel. Waarom ziet ze niet dat ik haar probeer te helpen? Waarom ben ik in haar ogen niet evenveel als mijn broers? Mijn oudste broer had haar ook geholpen.
Ik heb de opmerking genegeerd, de kinderen hoefden geen ruzie mee te maken, ze hadden het zo naar hun zin.

Ik weet dat ik mijn moeder niet kan veranderen. Ze is zoals ze is. Leuk is het niet. Ze ziet mij niet als volwaardig mens. Gelukkig heb ik mijn eigen leven met mijn dochter.

10 opmerkingen:

  1. Wat vreselijk naar voor je. Ik kan totaal niet begrijpen dat ouders hun kinderen zo kunnen behandelen. Wederzijds mag en kan je zo af en toe best zeggen wat jouw zienswijze is maar zo de "schuld" geven, neeeeee!!!!!! dat mag niet.

    Gelukkig neem je dat gedrag niet mee in jouw opvoeding, heel knap dat je daar boven staat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wil mijn dochter anders behandelen. Toen ik zwanger van dochter was durfde ik het tegen niemand te zeggen, uit angst op straat te komen staan.
      Dat wil ik anders voor mijn dochter. Ze moet zich bij mij altijd welkom kunnen voelen, ongeacht wat voor problemen ze heeft. De basis daarvan ligt in het nu.

      Verwijderen
  2. WAT EEN NAAR MENS IS DIE MOEDER VAN JOUW ZEG !
    KNAP, DAT JE NIET REAGEERT OP DAT MOMENT !
    JE VERPEST DAN DE SFEER VOOR ALLEMAAL !
    WAT ZOU HIER BIJ JE MOEDER ACHTERZITTEN ?
    WORDT HET NIET EENS TIJD , OM HAAR NAAR EEN PSYCHOLOOG TE STUREN ..
    MAAR HET ZAL WEL ZO ZIJN , DAT IEDEREEN GEK IS , BEHALVE ZIJZELF !
    IK WENS JE HEEL VEEL STERKTE TOE , OM DAAR MEE OM TE GAAN !
    HELAAS ZIE IK OOK HEEL VEEL DEZELDE DINGEN BIJ ONS ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je hebt je best gedaan de sfeer goed te houden, heel erg als ik het zo lees. Heel erg verdrietig voor je dat je moeder dat niet inziet. Ik hoop dat de reacties hier een klein beetje troost voor je zijn.
    Zo'n moeder hebben(ik heb er ook zo een) is niet altijd leuk. Je loopt meestal op eieren om haar niet uit te laten halen naar je.
    Fijn dat jij zo anders bent! Daar heb ik veel respect voor.

    Groet,Greet

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel flink van je, dat je die rare opmerking genegeerd hebt. Je moeder ilijkt een moeilijk mens, je kunt maar weinig positiefs van haar verwachten denk ik. Maar zo te lezen kun je daar mee omgaan, goed hoor .

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel wijs van dat je de opmerking langs je heen kon laten gaan! Maar wel een vreselijke opmerking. Gelukkig kan je het hier van je afschrijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een herkenbaar verhaal, je moet het voor jezelf accepteren dan ben je al een heel eind. mijn moeder is redelijk onverwachts op 66 jarige leeftijd overleden, ik dacht dat er dan misschien nog een gesprek zou komen oid,.... nee, maar ik was wel degene die er als enige echt voor haar was op het laatste moment. Acepteer het zoals het is en als het echt te ver gaat voor je eigen gevoel, zeg het gewoon.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat rot zeg dat ze zo'n opmerking maakt op een verder toch redelijk leuke dag zoals ik het begrijp. Misschien toch eens een momentje nemen, als jullie samen zijn, om eens te zeggen hoeveel pijn dat voor jou doet, of heb je dat al eens geprobeerd? Ik heb het bij mijn moeder wel eens gedaan, die had niet eens door hoe bepaalde opmerkingen van haar kant bij mij aankwamen. Ik heb het niet lelijk gezegd maar ze schrok er zichbaar van. Daarna (bijna) geen vervelende opmerkingen meer.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Helaas ken ik het. Ik heb ook een moeder die me keer op keer kwetst, beledigd of negeert. Zelfs onze kinderen worden achtergesteld. Momenteel is er al ruim een jaar geen contact, wil ze niet. Tegen anderen vertelt ze dan dat wij niet komen. Tja, ik denk dat ze ernstige hulp nodig heeft. Maar ze schuift alles af op anderen. Nu denk ik: laat maar. Ze kost me veel te veel energie. Wel jammer, het kan zo leuk zijn samen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Je mag trots zijn op jezelf.....en dat je je dochter laat zien dat het ook anders kan.
    Groet jenneke

    BeantwoordenVerwijderen