zaterdag 19 september 2015

Als ik dat had geweten...

Door het chronische personeelstekort wordt er op mijn werk regelmatig gebruik gemaakt van uitzendkrachten. Een paar 'vaste' uitzendkrachten, maar af en toe zijn er ook 'vreemden', of die in plaats van in de zorg in de huishouding komen werken.

Vrijdag was ik naar de meerzorg verplaatst, en mijn dienst werd opgevuld door een uitzendkracht. Niet wetend wat ze kon verwachten kwam ze binnen. Zorgassistenten, wat doen die?
Toen ze doorkreeg dat het grootste gedeelte van haar werkzaamheden uit schoonmaakwerk bestond, werden haar ogen groot en viel haar mond open van afschuw. "Maar dat is niveau 1", kwam het eruit. "Als ik dat had geweten was ik niet gekomen". Mijn collega pakte dat op en ik ben toen naar mijn werkplek gegaan, verbaasd dat mensen zo verafschuwd kunnen zijn. Ze is niet de eerste, we hebben er al meer gehad die er zo over dachten.
Mijn gedachte is simpel, werk is werk.

Tussen de middag sprak ik met mijn collega over dat voorval. Ze heeft tegen die vrouw gezegd dat ze nu kon zien wat ons werk inhoud, dat het er van de buitenkant makkelijker uit ziet dan het is.

Daar ben ik het wel mee eens. Door zelf in elk team gewerkt te hebben, heb ik veel meer respect gekregen voor het werk van andere collega's. Aan de buitenkant kan het er heel rustig en relaxt uitzien, maar in elk team wordt hard gewerkt.

Zelf was ik erg blij dat ik vrijdag in de meerzorg liep. In elk team waren er zieken, en overal was er chaos. Maar met de collega waar ik mee samen mocht werken heb ik een hoop lol gehad, en de samenwerking was heel goed. Ik ging met een goed gevoel naar huis.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen