vrijdag 23 oktober 2015

Presteren

Gister had ging het in de pauze op mijn werk over de prestaties van onze kinderen. Dat soort gesprekken irriteren mij al snel, daarom meng ik me er zo min mogelijk in.

Tot de vraag kwam, "zeg Nieuw Begin, heeft jouw dochter nu al haar A-dipoma? Ze is er al zo lang mee bezig."
Die vraag schoot bij mij een beetje verkeerd. Alsof alleen de prestaties belangrijk zijn. Ik leg bewust geen druk op de schouders van dochter, ze gaat vooruit, en ze heeft plezier. Ze weet dat ik het belangrijk vind dat ze haar best doet, en dat doet ze ook. Ze weet waarvoor ze haar zwemdiploma wil halen (dan hoeft ze de volgende zomervakantie geen bandjes meer om op vakantie).

Toen ik gisteravond het laatste kwartier van de zwemles stond te kijken, en zag hoe blij dochter is, en met hoeveel enthousiasme ze mij dingen laat zien, wist ik ook dat dit voor dochter ook de goede aanpak is.
Ze kan lekker zichzelf zijn, wat ook goed is voor haar zelfvertrouwen. Ook al gaat het wat langzamer, dochter komt er ook wel. Maar wel in haar eigen tempo!

8 opmerkingen:

  1. Ik kan er ook niet zoveel mee: pochen over de prestaties van kinderen. Ik kom het gelukkig ook niet zo vaak tegen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ja , ik ken er ook wel in mijn omgeving ...
    opscheppen over wat hun kinders allemaal al zo goed kunnen , maar dan gebeurt het ook weleens dat een van onze kinderen ergens toch net wat beter in is , en daar wordt dan niet op gereageert als ze dat merken ...
    ik zeg dan niets , maar geniet in stilte ...;}

    BeantwoordenVerwijderen
  3. elk kind ontwikkelt zich op zijn eigen tempo. ze kunnen niet alles tegelijker tijd.zo liep mijn dochte ze pas met 23 maanden, fietste ze met 8 jaar, haalde ze pas na 3 jaar haar A diploma, maar leert ze nu wel zelf japans.
    Zo te lezen uit jouw verhalen is jouw dochter juist erg sociaal.Dat lijkt me heerlijk ! geniet van je meisje! en dat doe je ook zo te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Je hebt altijd ouders die hun eigen ego oppoetsen met de verhalen over hun kinderen. Heel irritant als je als ongewenst kinderloos ouder op een verjaardag zit met zo'n ouder in de groep die de hele avond praat over de vorderingen van haar kind.
    Later toch zelf nog kinderen gekregen. Ook een dochter waarbij o.a. de motoriek zich niet vloeiend ontwikkelde.
    Dan van ouders aan te horen dat bijv. hun kind met 1,5 jaar zindelijk was is vervelend. Alleen wat ze er niet bij vertellen is dat bijv. een jaar later dit kind een terugslag heeft gehad en dus even niet meer zindelijk is.
    Zulke verhalen kun je maar beter langs je heen laten gaan.
    Ik denk dan aan ouders die soms wel 2 ernstig gehandicapte kinderen hebben en zoals vroeger elke verjaardag moeten aanhoren hoe de kinderen van andere vrouwen zich ontwikkelen. Zeker in een tijd dat moeder weinig contacten buiten huis had lijkt me dit ontzettend zwaar geweest te zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Irritant is dat wanneer mensen lopen te pochen over bepaalde dingen. Mijn dochter heeft in 7 maanden tijd haar A en B zwemdiploma gehaald. Ik dacht, dat gaat vlotjes. Mn zoon heeft het fijn op zn dooie gemakje gedaan en heeft er 2 jaar en 2 maanden over gedaan. Het interesseerde me niet dat mensen zeiden tegen me: goh, zit hij nog steeds op zwemles? Maar hij zwemt als de beste en het ene kind is het andere niet. Laat een ieder in hun waarde denk ik dan.....Trots zijn op je kind, ongeacht wat hij of zij doet das toch het allerbelangrijkste?

    Gr. Boukje

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Als ik naar mijn volwassen dochters kijk, heb ik alle reden om lekker te pochen! Dat doe ik dan ook; in mijn hoofd en naar hen toe! De één is super goed in leren, maar was pas zindelijk op haar vijfde en liep pas na 1,5 jaar. De ander leert veel moeilijker, maar was met 2 al zindelijk en is erg zelfstandig, altijd geweest al. Ik heb met beide een goede band en zie dat ze gelukkig zijn. Op hun eigen manier en hun eigen tempo. Fijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Elk kind heeft iets waar hij goed in is.. Mijn jongste van 3 kan fietsen zonder zijwielen, legt. Een puzzel van max 12 stukjes.. Oudste word over 2 weken 5 en kan niet fietsen maar wel een puzzel maken van 1000 stukjes. Dit is niet om te vertellen hoe goed ze het kunnen maar om aan te geven dat er veel verschil is in kinderen en er geen gemiddeld kind is. Zo Lang de kinderen genieten van wat ze doen is het goed.

    Ik ben nogal allergisch voor het in hokjes denken. En dat hebben ze inmiddels op de school van zoontje ook door. Een gesprekje met juf, ging in de trant van, zoon heeft een bepaalde ( in hun ogen ,te lage) score op een Cito. Hun beeld van zoontje is dat hij beter kan. Dus mag hij extra jaar kleuteren. Ik: OK prima. juf: Vind u dat niet erg dan? Ik, nee tuurlijk niet. Juf: O? Ik: Heeft hij plezier op school? Juf: Ja hij speelt met de kinderen en heeft het naar zijn zin, ik: ok nou waar hebben we het dan over? Het gaat er om dat hij het naar zijn zin heeft. Juf: ja daar heeft u gelijk in, ik wou dat meer ouders zo reageerde.

    Ik vind jou samen met dochter een leuk en sterk team daar mag je trots op zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wij woonden vroeger naast de huisarts.hij was een praktijk begonnen en hij vond dat er iets niet goed was met mijn jongste zusje. Volgens het boekje liep ze dik achter. Mijn moeder was het niet met hem eens, het was haar 5e kind en zij wist beter. De huisarts kreeg zijn eerste kind en op een morgen vertelde zijn vrouw: "Buurvrouw, u weet nooit waar de baby vannacht heeft geslapen. In de studeerkamer! Hij had de "hele nacht" gehuild en volgens het boekje hoorde dit niet zo. Haha.
    Eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat elk kind het kind mag zijn dat ie is, want elk kind is goed!
    Yasr.

    BeantwoordenVerwijderen