maandag 12 oktober 2015

Verjaardagsfeest

Ik heb er eerder over geschreven, mijn afkeer over 'verplichte gezelligheid'. Als kind voelde zo de feest- en verjaardagen die gevierd werden. Iedereen moest gezellig doen, vooral tegenover de buitenwereld, maar binnen groeide de frustratie, en bijna altijd was er wel knallende ruzie op het eind.

Kerstdagen vier ik niet meer met mijn familie, ik maak het zelf gezellig met dochter. Een paar jaar geleden werd ik door iemand van de kerk uitgenodigd voor het kerstdiner, iedereen die kwam nam wat te eten mee, en de gastvrouw (een dame op leeftijd) zorgde voor het toetje. Ik heb me laten overhalen om toch te gaan. Het was zo ontzettend gezellig. Echte gezelligheid, zonder stress, geruzie of frustratie. Dat kende ik niet.
Later had ik het daar met een vriendin in de kerk over. Zij hoopte dat ik verjaardagen ook zo kon ervaren, die vier ik niet meer voor mijn familie.

Voor zaterdag waren we uitgenodigd op haar verjaardagsfeest. Dochter wou erg graag gaan, in de hoop dat haar vriendinnetje uit de kerk ook zou komen.
Daar naartoe was al een heerlijke fietstocht, het was goed weer en een mooi gebied.
Eenmaal aangekomen waren we de eerste, maar langzaamaan werd het drukker. Familie, en ook mensen uit de kerk. Met de drukte werd het ook steeds gezelliger. Ook dochter vermaakte zich prima met de andere kinderen die er waren.

Ik ben dankbaar voor de ervaring, zo kan verjaardag vieren dus ook.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten