dinsdag 3 november 2015

27000 euro

In 2009, twee jaar nadat ik mijn slechte periode achter me had gelaten (dacht ik), kwam ik in contact met een andere vrouw die daar ook was. Ze wou aangifte doen, en ze vroeg mijn advies, ik kende de situatie zelf ook. Ik had nog nooit aan aangifte gedacht.

Een week later belde ze me, er waren minimaal twee aangiftes nodig voor een zaak. Of ze mijn nummer mocht doorgeven. Gewoonte trouw zei ik ja.
Direct had ik daar spijt van. Ik wou dat niet. Stel dat ze jeugdzorg zouden inlichten. En dat ik mijn kind zou kwijtraken. In die slechte periode had ik tenslotte dochter al.

Ik negeerde alle telefoontjes van de recherche. Zo makkelijk gaven zij het niet op. De wijkagent werd op mijn dak gestuurd, ik zou iemand hebben bedreigd, en moest de dag daarna om twee uur op het bureau komen. Toen hij zich liet ontvallen dat hij misschien ook wel bij dat gesprek zou zijn, geloofde ik het niet meer. Ik heb de wijkagent gemaild dat ik niet zou komen, ik hoef niet mee te werken aan een onderzoek naar mezelf.

Toen is de recherche naar mijn ouders gegaan. Misschien dat zij mij konden bewegen tot een aangifte. Toen mijn ouders hoorden wat voor schadevergoeding ik zou kunnen krijgen (er werd gesproken over 10 tot 15000 euro) waren ze overstag. Ik moest naar het bureau, de afspraak was al gemaakt.

In 2010 was de veroordeling rond, en er werd aan mij een schadevergoeding van 22000 euro toegewezen en betaald. Verschrikkelijk voelde dat. Mijn familie was dolenthousiast, ik heb ze allemaal een paar honderd euro gegeven. Ze begrepen niet waarom het voor mij zo slecht voelde. Voor hun was het een bak met geld, voor mij verwoorde dat geld mijn pijn, ellende en verdriet van 2007.

Voor de advocaat had ik formulieren ingevuld zodat zij kosten kon declareren die nog niet vergoed waren. Die commissie oordeelde dat mijn immateriƫle schade (3000 euro van het bedrag) hoger had moeten zijn. Ik kreeg nog eens 5000 euro. Dat was een grote klap. Waar ik voor mezelf koppig beweerde dat het allemaal wel was meegevallen, haalde die commissie dat keihard onderuit.

Dat geld heb ik tot de laatste euro de deur uitgewerkt. Ik heb veel aan goede doelen gegeven, we zijn gigantisch vaak (lees elk vrij weekend) weekendjes weg geweest. Ook mijn broer, die heel veel schulden bleek te hebben, heeft nog heel veel 'geleend'. Als verjaardagscadeau voor zijn dertigste verjaardag, heb ik hem verteld dat ik dat geld niet meer terug wil.

Mijn familie begrijpt nog steeds niet waarom ik alles er doorheen heb gejaagd.
Voor mij voelde het als een opluchting toen alles weg was. Het geld is verleden tijd, een gesloten boek. Net zoals 2007 ook verleden is.


8 opmerkingen:

  1. Het is jouw geld en als het op deze manier voor jou beter voelt is het goed toch? Je hoeft niemand verantwoording af te leggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Als dat geld je aan een vervelende gebeurtenis herinnerde dan kan ik me voorstellen dat je het kwijt wilde. Maar dat was jouw beslissing en daar hoef je aan niemand verantwoording over af te leggen, Gedane zaken nemen geen keer.


    BeantwoordenVerwijderen
  3. ik heb een erfenis gehad van mijn vader, toen het geld op was.. ook veel weggegeven, was ik opgelucht, kon ik weer normaal gaan leven, nooit spijt van gehad dat het zo is gegaan.. zijn geld was mijn geld niet, ik had er niks voor gedaan, het werd me niet gegund toen ik op mijn 20e vroeg of hij een klein deel wilde bijdragen aan mijn opleiding, toen ik 35 werd en hij stierf had ik het niet meer nodig en wilde ik het eigenlijk ook niet meer..

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik snap het wel maar betrap me er ook op dat ik denk : had maar iets weggezet voor je dochters opleiding.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat ben ik er vergeten bij te zetten. Ik heb 3000 euro op een spaarrekening voor mijn dochter gezet, maar daar kan ze pas bij als ze 18 jaar is.

      Verwijderen
  5. Wat een bijzonder leven heb je al achter de rug en goed gedaan naar je gevoel te luisteren.
    .

    BeantwoordenVerwijderen
  6. top!
    en toen kon je verder....succes hoor met alles
    ik wens je van harte Gods zegen toe in je leven.
    groet Tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je weet pas hoe je zult reageren als het jezelf overkomt. Dat dit voor jou de manier was, is het goed.

    BeantwoordenVerwijderen