woensdag 28 december 2016

Handwerkbeurs

Toen ik zwanger was van dochter had ik de laatste paar weken enorm veel lichamelijke klachten. Ik had me de hele zwangerschap gedragen alsof ik niet zwanger was, en dat heeft denk ik niet meegeholpen.
Mijn moeder had haar hele leven een grote borduur voorraad opgebouwd: patronen, stof, garen, naalden. Omdat ze niet goed meer kon zien, wou ze haar voorraad weggeven. Mij leek het wel wat, door het vocht in mijn handen waren ze twee keer zo dik geworden, en was breien moeilijk. Misschien dat borduren wel lukte.

Nadat dochter was geboren zag ik in de handwerkwinkel een borduurpakket voor een geboortetegel. Het kindje op de afbeelding leek op dochter, en ik heb de tegel gemaakt. Mijn nieuwe hobby was ook geboren.
Toen dochter nog in de buggy zat, ben ik naar de handwerkbeurs in Zwolle geweest. Wat hadden ze daar een hoop mooie pakketten! Ik heb veel te veel gekocht toen.

Toen ik laatst nieuwe garenwikkels kocht op internet, zat er in de envelop een kortingsbon voor de komende beurs. Mijn eerste reactie was: daar wil ik heen, ik wil kijken voor twee nieuwe pakketten! Maar na een paar dagen begon ik te twijfelen. Borduurpakketten zijn duur, ik koop ze nu tweedehands op mp, vaak nog nieuw, soms alleen het patroon met restjes garen. Dat scheelt minimaal de helft.
Zelfs al koop ik een dagkaart uit een actie, dan ben ik nog 25 euro kwijt alleen aan het ov en de toegangsprijs.

Ik heb besloten niet naar die beurs te gaan. In plaats daarvan heb ik twee nieuwe pakketten gevonden op mp, samen voor €17,50.

De tegel waar ik nu mee bezig ben.

zondag 25 december 2016

Het kerstfeest

Kerstmis is meer dan een boom vol met ballen,
liedjes en slingers en sfeer overal.
Kerstmis is het verhaal van een kindje,
ergens ver weg in en simpele stal.

Kerstmis is meer dan die kransjes met spikkels,
slagroom, kalkoen en een kerstbrood met spijs
Kerstmis is ook een kind in een voerbak.
Stro en wat doeken; een kindje op reis.

Dit waren de eerste twee coupletten van een kerstlied tijdens de kindernachtmis gisteren. Ik vond het een mooi liedje,  en het sprak me ook aan. De hele dienst trouwens, het was zoals ik kerst dit jaar het liefst zou vieren, lekker simpel. Met de gedachte waar het echt om gaat.

Vanmorgen hebben we eerst lekker uitgeslapen. Om 9 uur was het tijd om uit bed te komen, en hebben we de cadeautjes uitgepakt van mijn ouders. Dat waren eigenlijk de cadeautjes voor sinterklaas, maar we hadden ze bewaard. Voor dochter had oma een trui gebreid, en een mooie omslagdoek gehaakt. De omslagdoek heeft dochter de hele dag gedragen, ze vind hem prachtig.
Ik heb een mooie plaid gekregen, douchegel, en een spiegel. De spiegel heb ik aan dochter beloofd, ik moet geen spiegel in huis hebben hangen (behalve in de douche), ik schrik elke keer als ik mezelf langs zie lopen (in mijn verbeelding zie ik iemand anders).

Om 10 uur zijn we naar de kerk gegaan, waar we een mooie dienst hadden. Dochter was na afloop ook heel blij, zij was uitgekozen om de rest van deze maand en januari de kerk kerkbeer bij zich te hebben.
Daarna hebben we een paar gezellige uren bij mijn ouders gehad. Het gaat elke keer beter tussen mij en mijn moeder, waar ik heel dankbaar voor ben.

Thuis hebben we het verder lekker rustig gehouden. Als kerstdiner hadden we pannenkoeken, met als toetje vla met saus.
Dochter en ik hebben samen genoten van het kerstcircus op televisie.
Toen ik net dochter in bed stopte, vertelde ze dat ze dit een hele leuke kerst heeft gevonden. Dat gevoel deel ik, ik heb er zelf ook van genoten.
Morgen mag ik de kerst doorbrengen met de andere mensen waar ik van hou: de bewoners van mijn werk. Ook daar heb ik zin in.

vrijdag 23 december 2016

Gevonden telefoon

Al vaker hebben dochter en ik telefoons gevonden. En tot nu toe zijn ze allemaal weer bij de eigenaar terug gekomen.
Toen ik dochter vanmorgen naar school bracht, zag dochter op straat een telefoon in een beschermhoesje liggen. Toen we het ding oppakte, zagen we dat het een oud model is, hij lijkt op mijn eigen telefoon.
Van de contacten werd ik niks wijzer over de eigenaar, en ik besloot af te wachten tot er iemand zou bellen.

Vanavond werd er eindelijk gebeld, en een verbaasde man vertelde me dat de telefoon van een ouder echtpaar is die nu op vakantie zijn. Toen minuten werd er door de vrouw zelf gebeld, en bleek dat we de telefoon tegenover haar huis hadden gevonden. De vrouw klonk ontzettend dankbaar, en ik heb beloofd haar telefoon morgen in haar brievenbus te doen.
Het geeft een fijn gevoel dat ook deze telefoon weer terug gaat naar zijn eigenaar :-)

donderdag 22 december 2016

Eindejaarsuitkering

Ik was enorm benieuwd naar mijn salarisstrook van deze maand, de eindejaarsuitkering zou er bij staan. En voor het eerst sinds jaren hoef ik die niet te geven aan achterstanden of schulden.
Ik had al een voorschot op het extra geld genomen, en in de tweede week van de kerstvakantie twee nachten weg te boeken. En mijn kleding van gisteren heb ik ook met dat extra geld in mijn achterhoofd gekocht.

In mijn begroting was ik uitgegaan van 1500 euro (salaris + extra geld). Dat was het bedrag wat ik vorig jaar kreeg, en met al het extra werk van afgelopen jaar kon het niet minder zijn geworden.
Ik moet mijn respect uitspreken voor de salarisadministratie, om kwart over acht vanavond kreeg ik mijn salarisstrook. En ik krijg 300 euro meer dan begroot :-D, in totaal 1800 euro. Ik ga nog één buitensporige uitgave doen: morgen ga ik een airfryer halen!

woensdag 21 december 2016

Opruiming

Nadat het bericht in de zomer kwam dat mijn kledingwinkel failliet was, had ik nog snel wat kleding ingeslagen. Ik koop alles daar, zelfs met mijn aparte figuur kan ik daar slagen zonder dat ik raar wordt aangekeken. Stel dat ze echt zouden verdwijnen, dan had ik nog even om een nieuwe winkel te vinden.

Toen ik met mijn ouders in oktober in Arnhem was, had die winkel daar uitverkoop. Ook daar vond ik een aantal kledingstukken, en wat ik goed vond staan heb ik gekocht. Want toen was nog niet duidelijk welke winkels er open zouden blijven.

Vandaag was ik met dochter naar de grote stad, haar voeten zijn zo hard gegroeid dat ze alleen haar bergschoenen nog paste, en die stonden (logisch) niet onder haar kerstoutfit. In de stad zag ik tot mijn grote vreugde dat 'mijn' klerenwinkel open was, en er hing groot op de ramen dat alles met 60% was afgeprijsd. Ondanks mijn voornemen dat ik niks ging kopen, ik heb al genoeg kleren, wierp ik een blik naar binnen. En zag ik warme truien hangen. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een warme trui heb gekocht, en dus liep ik de winkel in. En daar zag ik nog veel meer mooie, warme kleren.

Ik ben weer enorm hard gevallen voor de opruiming. Ook al was ik nu 83 euro kwijt, ik heb er geen spijt van. Ik heb voor dat geld twee witte shirts, een warme trui, een bijpassend lekker dik vest, een mooie zwarte rok, een broek, en twee warme jurken gekocht. Genoeg om deze en volgende winter door te komen :-)

dinsdag 20 december 2016

Botsing

Vanmorgen net voordat we naar school gingen, zat dochter op haar fiets op mij te wachten op de stoep. Toen ik aan haar vroeg op ze haar rugzak bij zich had, maakte ze een beweging en verloor haar evenwicht. Ze kon zichzelf gelukkig opvangen, maar haar fiets raakte de auto van mijn net-niet buren lichtjes. En daarbij was er een klein krasje op de bumper van de auto gekomen.
Dochter was enorm geschrokken, ze had een auto beschadigd. Omdat de eigenaars niks hadden gezien, heb ik ervoor gekozen om dochter eerst naar school te brengen, dan zou zij in ieder geval op tijd komen, en dat krasje zat er een half uur later ook nog wel.

Toen ik weer thuis was heb ik bij de mensen aangebeld. Aan de zoon heb ik uitgelegd wat er gebeurd was en de beschadiging laten zien. Hij vond het meevallen, het zit niet op een hele zichtbare plek. Ik heb gezegd dat als zijn ouders het willen laten herstellen ze maar even langs moeten komen. Maar de zoon denkt dat ze het niet heel erg vinden. Ik merk het wel.

maandag 19 december 2016

Jaardoelen bedenken

Al een paar dagen spoken de jaardoelen van komend jaar door mijn hoofd. Wat zal ik als doel gaan stellen? Want als ik dat niet doe ken ik mezelf goed genoeg om te weten dat er niks gaat gebeuren.

Mijn werk blijft in ieder geval nog heel 2017 bestaan. Daarna is het weer onzeker. Of mijn functie ook blijft bestaan weet ik niet, maar omdat mijn zorgmanager vind dat de functie die ik heb onmisbaar is, heb ik goede hoop. In mijn jaardoelen ga ik ervan uit dat ik nog het hele jaar werk heb.

Ik had eerst bedacht dat ik ging sparen om het eigen risico te verhogen. Tot ik met mijn broertje sprak (Nieuw Begin, je bent een zorgmijder, als jij eenmaal hulp zoekt is het geen kleinigheidje meer). Zo had ik er zelf nooit naar gekeken, maar hij heeft wel gelijk. Ik ben een kei in het ontkennen van problemen, vooral voor mezelf.

Daarna was ik van plan om te gaan sparen voor kapotte apparaten. Maar ja, ik heb nu 2000 euro spaargeld, en behalve mijn wasmachine en koelkast heb ik geen onmisbare apparaten. Meer spaargeld kan natuurlijk nooit kwaad, maar ik kan er nu niet echt gestimuleerd van raken.

Maar na al het gepieker ben ik eruit. Ik ga het huis opknappen. Dat roep ik al een paar jaar, en elke keer stel ik het uit. Ik ga kleinere doelen maken om voor te sparen (muur verven, vloer leggen, een andere tafel, enzovoort). In de kerstvakantie ga ik met dochter bekijken wat we willen en hoeveel we aan elk onderdeel maximaal willen uitgeven. Ik heb er zin in!

zondag 18 december 2016

Kerstmarkt

Gister en vandaag werd er in mijn woonplaats in het centrum een kerstmarkt gehouden. Door de winkelstraat stonden her en der wat kraampjes. Omdat ik morgen echt (voor mezelf: echt echt echt) een nieuwe id moet gaan aanvragen, moest ik vandaag even kijken of ik ergens foto's kon laten maken.

Dochter en buurmeisje zijn me op komen halen van mijn werk, en daarna zijn we naar het centrum doorgereden. Dochter zag al snel een kraampje staan waar gratis chocomelk werd uitgedeeld. Nadat ik de foto's heb laten maken, hebben we een beker gehaald. Bij een andere kraam verkochten ze grote warme stroopwafels voor een euro, waar een extra dikke laag stroop tussen zat. Zo lekker :-) Die hebben we er bij genomen. Terwijl we aan het genieten waren van het lekkers, hoorden we een koor heel mooi zingen.
Zo was het een heel mooi uitje.

vrijdag 16 december 2016

Kerstpakket

De kerkgemeenschap waar ik lid van ben is opgedeeld in verschillende kleinere groepen, zo blijft het kleinschalig, en je kan zelf kiezen in welke groep je je het prettigst voelt. Eén keer in de maand is er een grote dienst, met de hele gemeente bij elkaar.
In de groep waar ik bij zit is het een gewoonte geworden om elk jaar kerstpakketten te maken voor mensen/gezinnen die we in het jaar geholpen hebben. Dat vind ik een mooi iets, het zijn mensen die het echt kunnen gebruiken.

Omdat mijn ouders het dit jaar niet breed hebben (en ik vermoed dat het erger is dan mijn moeder verteld), heb ik met dochter ook zelf een kerstpakket voor hun gemaakt. Een doos vol met spullen die ze kunnen gebruiken en/of lekker zijn. Dochters hulp was heel fijn, omdat zij van een aantal dingen wist welke merken mijn moeder in huis heeft (ze kan niet tegen elke zeep/shampoo). Ik vind het altijd lastig om een cadeau te bedenken waar mijn ouders allebei blij mee zijn, maar ik heb het gevoel dat het nu wel aardig is gelukt. Er zitten voor allebei dingen in die ze lekker vinden :-)

donderdag 15 december 2016

De tweede keer kaakchirurg

Vandaag moest ik voor de tweede (en laatste) keer naar de kaakchirurg. Een moment om tegen op te zien en naar uit te kijken. De vorige keer vond ik de chirurg geen fijn persoon. Ik had ervoor kunnen kiezen om een andere chirurg te vragen, maar ach, het was nog maar één keer. En ik weet van mezelf dat ik dingen in mijn hoofd snel groter maak dan dat het is, vooral onder spanning. Ik keek er ook naar uit, deze vier kiezen laten verwijderen was het laatste dat moest gebeuren aan mijn gebit.

Mijn vader ging vandaag weer mee, dat had hij de vorige keer spontaan aangeboden. Vooraf had ik hem al gevraagd of hij bij de apotheek voor mij wou vragen of ik pillen kon krijgen in plaats van bruispoeder. De vorige keer kon ik niet verstaanbaar praten na de verdoving. Gelukkig was dat geen probleem, of ik die pillen zelf moet betalen merk ik wel.

De chirurg had vandaag gelukkig een veel beter humeur, en liet het gemopper vandaag achterwege. Ook de verdoving was minder hardhandig.
Onderin heb ik een hechting gekregen, bovenin was het niet nodig. Ook hoef ik nu gelukkig niet de wond uit te spuiten, de chirurg zei dat de wond niet diep is en ik er met de borstel goed bij kan.

Ik ben blij dat ik nu alles aan mijn gebit gehad heb. Ik heb er als een berg tegen op gezien, maar het is me echt heel erg meegevallen. Ook de kosten, de kaakchirurg wordt door de verzekering betaald omdat dit als operatie telt. Dat is echt heel fijn :-)

maandag 12 december 2016

Vrijwilligerswerk

Al een tijdje denk ik na om ergens vrijwilligerswerk te gaan doen. Iets belangeloos doen voor een ander kan ook heel leuk zijn. Alleen wat precies wist ik nog niet. Ik ben een tijdje leesmoeder geweest op school, en voor de schoolbieb werd er ook nog hulp gezocht. Maar jammer genoeg niet op de dag dat ik kan.
Ik heb ook informatie aangevraagd bij het ziekenhuis om daar vrijwilliger te worden. Maar dat was niet handig met de tijden, en het feit dat ik periodes heb dat ik een flink energietekort heb. Daar heb ik mijn zoektocht even laten rusten, ik zou vast wel iets tegen komen.

Op mijn werk hoorde ik bewoners klagen hoe ze op vrijdagavond hun kopje koffie missen. Toen ik bij de collega die verantwoordelijk is voor de vrijwilligers vroeg hoe de bezetting was op vrijdag, vertelde ze dat die er niet meer waren.
En zo heb ik mijn vrijwilligerswerk gevonden. Wel lekker dicht bij huis en op bekend terrein, maar wel iets wat ik heel erg leuk vind: koffie schenken. Samen met dochter ga ik vanaf vrijdag een uurtje werken. Voor ons een kleine moeite, voor de bewoners een (groot) plezier.


vrijdag 9 december 2016

Het gevoel van kerstmis

Vandaag had ik zomaar een hele dag vrij, ik had een dag met een collega geruild. Behalve wat kleine huishoudelijke dingetjes had ik niks groots op het programma staan. Een ideaal moment om de kerstboom van zolder te halen.
Ik ben nog steeds geen fan van de boom, en al helemaal niet van het versieren. Dat klusje is echt voor dochter.

Voordat ik dochter ging ophalen van de bso, had ik een cake gebakken. En na dat de frietjes op waren, was de cake nog een beetje warm. Ik ging voor allebei een plak afsnijden, en dochter zette de televisie aan, en deed de lamp uit, alleen de kerstboom was nog aan. Toen ik ook zat kroop ze lekker tegen me aan, en verzuchtte heel gelukkig: dit voelt als de kerst mam. En daar sluit ik me helemaal bij aan!

dinsdag 6 december 2016

Wel of geen tv?

Een aantal jaar hadden dochter en ik geen tv abonnement, ik werd in mijn hoofd heel onrustig ervan, en dochter kijkt bijna geen televisie. Tot februari hadden we alleen de drie nederlandse zenders, en dat was prima. Omdat ik wel graag radio luister had ik een dab radio aangeschaft.

In februari kreeg ik na de griep bronchitis, en in een poging me (psychisch) wat beter te voelen, heb ik toch weer een abonnement genomen. In eerste instantie genoten dochter en ik er beide van.
Maar de laatste tijd had ik toch weer mijn twijfels over dat abonnement. Als dochter tv kijkt is het vrijwel alleen npo3, en ik ben gestopt met tv kijken omdat ik weer te onrustig in mijn hoofd werd en minimaal vier keer per nacht nachtmerries had.

Vanavond hebben we samen besloten het abonnement weer op te zeggen. Het is zonde van de 14 euro per maand.

maandag 5 december 2016

Het sinterklaas uitje

Voor dochter en mij is het een traditie geworden, het weekend voor of van sinterklaas naar slagharen. Dit jaar gingen ook mijn vader en broer mee.

Vrijdag direct na de school van dochter gingen we op weg, en zo rond half 6 waren we er. Ik was goed voorbereid, eten en drinken had ik zelf meegenomen. Van de 100 euro die ik had meegenomen, heb ik er 40 uitgegeven (aan het warme eten en tussendoor een keer warme chocomelk).
Gisterochtend zijn dochter en ik samen het park ingegaan, ik miste het gevoel wat ik anders wel altijd heb als ik eropuit ben met haar. Ook dochter bleek dat gevoel te missen, terwijl we in de kabelbaan hingen vroeg ze me of we volgend jaar weer gewoon samen gaan. En dat vind ik een heel goed idee, met meerdere mensen is het toch heel anders.

Vanmorgen heb ik met het geld wat over is gebleven nog wat laatste dingen gehaald voor pakjesavond. Warme sloffen, een warme pyjama voor dochter, handschoenen voor mezelf (ik ben ze verloren in slagharen), en nieuwe handvatten voor dochters fiets. Al met al is het toch nog een mooie stapel geworden :-) 



donderdag 1 december 2016

De adventskalender

Ergens in het begin van het voorjaar zat hier nog een prijs.mepper. Dochter en ik liepen er allebei heel graag doorheen, soms konden we echt leuke dingen vinden.
De teleurstelling was er bij ons allebei toen hij ging sluiten. Alles wat er nog was werd bijna voor niks meegegeven. De laatste week dat de winkel open was, zag ik op de bovenste plank iets van barbie liggen. Toen ik het pakte bleek het een adventskalender te zijn, afgeprijsd voor 2 euro. Bij de kassa bleken ze er 25 cent voor te vragen.

Sinds die tijd stond de kalender in de kelder. Dochter wist dat hij echt voor de advent was, maar meermalen heeft ze verlangend op de achterkant gekeken wat er allemaal in zat. Als het maar een keer 1 december zou worden...

Toen ik vanochtend tegen haar zei dat het 1 december is, wist ze niet hoe snel ze de kalender moest pakken. Eindelijk mag hij open :-)
Het eerste cadeautje was een tasje voor de barbie. Ze heeft hem weer voorzichtig teruggestopt in de kalender, tot ze vanmiddag terug komt uit school, dan kan ze er mee spelen.
Dit is weer eens wat anders dan elke dag een chocolaatje :-)



dinsdag 29 november 2016

Voorbereiden

Al een aantal weken (sinds ik mijn rooster voor deze periode heb) verheugde ik me heel erg op deze week. Ik heb namelijk zes dagen achter elkaar vrij. Gewoon een extra week vakantie, zonder een vakantie aangevraagd te hebben. Op woensdag heb ik altijd vrij, en de donderdag en vrijdag deze keer omdat ik eigenlijk het weekend moest werken. Maar dan is ons slagharen-weekend. En de roosteraar wist zeker dat ik maandag ook nog vrij nodig had, want we waren het weekend immers weg.

En zo heb ik rustig de tijd om mezelf voor te bereiden op het weekend. De lijstjes met wat we moeten/willen meenemen liggen klaar, en een paar van de boodschappen heb ik al gedaan. Voor de rest heb ik deze keer tijd genoeg. Dat voelt als een enorme luxe. Geen gehaast en gevlieg.

Waar ik ook erg naar uit kijk (waar ik zelf verbaasd over ben), morgen worden de gaatjes gevuld die ik heb. In slagharen hoef ik me als het goed is geen zorgen te maken dat er nog een kies afbreekt. Pijn heb ik niet van die gaatjes, maar één gaatje is zo groot dat het risico op afbreken wel groot is. Maar na morgen hopelijk niet meer :-)

vrijdag 25 november 2016

Goed doen?

Na afgelopen zomer zijn mijn net-niet-buren en ik niet de beste vrienden. Als ze me zien negeren ze me, en ik vind het prima zo. Zolang ze 's nachts maar stil zijn! 

Toen dochter en ik vanavond thuis kwamen, zagen we dat de lichten van de bedrijfswagen van de man nog aan waren. En na tien minuten waren ze nog steeds aan. Verdorie, hij is ze vergeten. Ook al mag ik ze niet, een lege accu gun ik ze ook niet. Dus toch maar even daar langs.

Dochter wou graag mee, ze was heel benieuwd hoe die man zou reageren. Nadat we hadden aangebeld begon hij vrijwel gelijk te roepen, hoe haalde ik het in mijn hoofd om te gaan klagen terwijl ze nu geen muziek aan hadden? Toen ik zei dat zijn lichten nog aan stonden, bleef zijn mond open hangen. 
Toen we weer naar huis liepen zei dochter net iets te hard dat hij niet bedankt had. Nee dat klopt, maar de blik op zijn gezicht vond ik veel meer waard 😁

We hebben onze goede daad vandaag in ieder geval weer gedaan!

donderdag 24 november 2016

Mijn trots

Vandaag was het afzwemmen van dochter. En wat deed ze het ontzettend goed. Ze heeft haar diploma C ook op zak. Volgende week gaat ze starten met zwemvaardigheid, nu is het nog even genieten van deze overwinning :-D



dinsdag 22 november 2016

De nieuwe bril

Gister was het eindelijk zover voor dochter, we konden haar bril gaan ophalen. Eigenlijk was hij donderdag al klaar, maar gister kwam beter uit omdat de toeslagen er weer waren.
Na school wist dochter niet hoe snel ze naar buiten moest komen, om meteen naar de brillenzaak te gaan. Wat was ze blij toen ze hem eenmaal op had. Ze heeft er een goede etui bijgekregen, op een later tijdstip krijgt ze er nog één, dan kan ze er één op school laten.

Op de vorige blog over de bril kwam de tip om haar ogen op te laten meten door een optometrist. Degene die haar ogen had opgemeten is een optometrist. Een paar jaar geleden zijn we voor dochters ogen naar de oogarts geweest, daar kwam toen (met druppels) niks uit.

Ik ben blij dat dochter zo gelukkig is met haar bril.


vrijdag 18 november 2016

De kosten van de kaakchirurg

Toen ik gisteren inlogde op de site van mijn zorgverzekering, zag ik dat bij de declaraties de kaakchirurg ook al stond. In totaal waren de kosten 402 euro. Een hoop geld, maar niet zoveel als waar ik bang voor was. Er stond nog niet bij wat ik zelf moest betalen en wat de verzekering vergoed. In mijn vorige blogspot kwamen er reacties dat de kaakchirurg in het basispakket zaten, dat heb ik toen opgezocht. Niet alle behandelingen worden vergoed, en de zorgverlener moest toestemming vragen volgens de voorwaarden.

Toen ik net weer keek, zag ik tot mijn blijdschap dat inderdaad deze behandeling helemaal in het basispakket zit. Ik moet nu 370 euro betalen van het eigen risico, maar als half december mijn andere kant wordt gedaan, zal het wel vergoed worden. Dat is echt een enorme meevaller.

Ik ben zo blij dat aan de linkerkant mijn slechte kiezen er nu uit zijn. Ik kan nu gewoon eten zonder pijn te krijgen. Het weekend heb ik voor het eerst sinds jaren weer kokoscake gegeten, iets wat niet meer kon omdat de kokos onder de kiezen schoot en ontstekingen veroorzaakte.

maandag 14 november 2016

Het proefzwemmen

Vanavond mocht dochter proefzwemmen voor haar C-diploma, een generale repetitie voor het echte diploma, en waarbij wordt gekeken of kinderen echt alle vaardigheden beheersen. Een spannend moment voor dochter, want het was al een enorme verrassing dat ze mee mocht doen.

We waren op tijd bij het zwembad, en hebben voor de verandering daar gegeten. Na lang wachten was het eindelijk tijd voor dochters beruchte onderdeel: het gat. Ze deed het zo goed, ze zwom er doorheen. Ook de sprong die ze goed moest doen lukte! Vol trots kwam dochter terug met haar papier, ze mag volgende week meedoen met het diploma zwemmen. Een enorme booster voor haar zelfvertrouwen.

vrijdag 11 november 2016

Cadeautjes

Toen dochter nog klein was en het geheim van sinterklaas nog niet kende, zag ze allemaal mooie spullen op tv voorbij komen die ze allemaal aan sinterklaas wou vragen. In die tijd was mijn financiële situatie slecht, ik had niet eens genoeg geld om kleren te kopen voor haar. Laat staan alle dure dingen van televisie.
Om dochters verwachtingen een beetje te temperen heb ik haar verteld dat sinterklaas niet alleen maar grote cadeaus kan geven, dan zouden niet alle kinderen iets kunnen krijgen (hoezo ouders liegen nooit tegen hun kinderen). Dochter vond dat zielig voor andere kinderen, en liet het aan sinterklaas over wat hij haar zou geven.

Toen ze eenmaal het geheim wel kende, en besefte dat ik degene was die voor een cadeaus zorgde, bedacht ze zich ook dat ze nu geen rekening hoefde te houden met andere kinderen. We hebben toen de afspraak gemaakt dat ze maximaal één groot cadeau mag vragen voor niet meer dan 30 euro. Meestal blijft het er wel onder.

Dit jaar heb ik dochter al vantevoren uitgelegd dat ze niet heel veel cadeautjes kan krijgen, de tandartskosten en haar bril moeten ook betaald worden. Dochter reageerde vol begrip, ze snapte het prima. 
Tussendoor heb ik al wat kleine dingen gehaald, en wat van het boodschappenbudget overbleef heb ik apart gelegd. Ook krijgt dochter wat zelfgemaakte poppenkleding, en nieuwe handschoenen. Ze moet alleen nog beslissen welke barbie ze wil. En het slagharen weekend is al een heel groot cadeau op zich :-D

donderdag 10 november 2016

Een grote verrassing

Dochter heeft deze periode zwemles een aantal lessen gemist. Een aantal onderdelen van C lukte haar nog niet zo goed, zoals het gat halen en een bepaalde sprong. Ze was er zelf van overtuigd dat ze deze periode niet mee mocht doen met het proefzwemmen, iets wat ze helemaal niet erg vond, ze vermaakte zich prima tijdens de zwemlessen. Ik verwachtte zelf ook dat ze nog een keer in badje C moest lessen.

Vandaag was de beoordeling. Ik had tegen dochter het gebruikelijke gezegd, doe je best en heb plezier, dan maakt het niet uit wat het wordt.
Toen dochter na de les weer terugkwam vertelde ze vrolijk dat ze niet mee mocht doen, ze had het gat net niet gehaald. Maar toen ik op haar beoordelingsformulier keek zag ik een kruisje bij het vak dat ze wel mee mag doen. Wel stond er bij geschreven dat ze het gat moet halen en de sprong goed moet doen. Maar ze mag meedoen. Dat was toch wel even een hele grote verrassing. En een nog grotere verrassing voor dochter.

Maandag mag ze op voor het proefzwemmen, en weten we of ze mee mag doen met het diploma zwemmen. Ik ben heel erg trots op mijn meisje!

Pakjesavond

Sinterklaas moet nog in het land komen, maar mijn moeder is al weer druk aan het regelen om bijna iedereen (behalve mijn zusje) met pakjesavond daar te krijgen. Ondanks dat het contact al beter is dan de afgelopen jaren, ben ik nog steeds niet van de verplichte gezelligheid. En ik ben het er niet mee eens dat mijn zusje niet welkom is.

Toen mijn moeder gister nog net niet eiste dat dochter en ik daar komen met pakjesavond, heb ik haar verteld dat ik dat niet ga doen. Dochter en ik maken onze eigen pakjesavond, op de manier hoe we het zelf erg leuk vinden: de film van bennie stout kijken, samen met speculaas, pepernoten en chocolademelk. En daarna ergens een keer de cadeautjes. Dochter haalt de laatste jaren voor mij cadeautjes, en ik voor haar.

Het weekend voor sinterklaas gaan we weer een weekend naar slagharen, wat ook altijd geweldig is. Geen verplichte gezelligheid, maar echt gezellig.
Mijn moeder bedoeld het goed, maar ik vind het zoals dochter en ik het doen fijn.

woensdag 9 november 2016

De tandartskosten

Vandaag had ik weer een afspraak met de tandarts om de andere helft van mijn gebit goed schoon te maken. Dit keer zag ik er niet zo erg tegenop als vorige week, het is me toen echt meegevallen.

De tandarts vertelde wat er nu nog moet gebeuren. Dat valt op zich wel mee. De kaakchirurg haalt er in december nog vier kiezen/wortels uit (dat wist ik), er moeten nog vier gaatjes gevuld worden, en als het tandvlees weer gezond is krijg ik nog een keer een reinigingsbeurt.
Omdat ik benieuwd was naar de kosten, heb ik dat meteen nagevraagd. De reinigingsbeurt kost ongeveer 100 euro per keer (dat komt door de verdoving, waar ik zelf heel blij mee ben). Het vullen van de gaatjes (ook met verdoving) kost ongeveer 300 euro. Op zich een hoop geld, maar veel minder dan waar ik bang voor was.

Ik heb mijn gebit veel te lang verwaarloosd, maar 2017 begin ik met mijn gebit weer op orde! :-D

dinsdag 8 november 2016

Een bril

Al sinds dochter een klein meisje was, wil ze ontzettend graag een bril. En niet zo'n nepperd die ik weleens voor haar kocht. Maar een echte.
In groep 3 dacht de juf dat dochter niet goed kon zien, en daardoor niet goed mee kon komen. We zijn toen naar de oogarts in het ziekenhuis geweest, maar tot dochters grote teleurstelling had ze geen bril nodig.

Vorige week vertelde de juf dat ze twijfelde of dochter wel goed zag. De ene keer lijkt ze prima te zien, de andere keer zegt ze het niet te zien. Ik ben met dochter langs de opticien geweest (die nu ook kinderogen mag opmeten) om een afspraak te maken.
De opticien heeft dochters ogen nagekeken, en dochter heeft (nog) geen slechte ogen. Maar haar ogen werken niet goed samen en zijn erg wisselvallig.
En dus krijgt dochter haar bril. Volgend jaar moeten haar ogen weer worden opgemeten, het kan zijn dat haar ogen dan beter samenwerken.

Dit is zo'n moment dat ik heel blij ben met mijn buffer. De bril in totaal kost 134 euro, ik hoef me nu gelukkig geen zorgen te maken daarover. Dochter heeft een knalrode bril uitgekozen, haar eerste keus, en hij staat haar ontzettend leuk. Over twee weken mogen we hem ophalen.

maandag 7 november 2016

Het slakken mysterie

Al sinds ik in dit huis woon (en waarschijnlijk al heel veel langer) vinden de dieren buiten het hier binnen prima. Mieren, pissebedden, oorwurmen,  lieveheersbeestjes, slakken. Na de renovatie van vorig jaar was mijn hoop dat de beesten iets minder makkelijk binnen kwamen.

Voor de mieren maakte het weinig verschil, ze waren moeilijk te overtuigen dat dit mijn huis is. Gelukkig deden de lokdoosjes hun werk goed. Van de pissebedden heb ik minder last gekregen, ze lopen niet meer in optocht door mijn gang, en ook de oorwurmen heb ik niet meer gezien.

Maar die slakken. Ze bleven binnen komen, ondanks dat ik langs de deuren en ramen zout heb gestrooid. Het was echt een groot raadsel voor me hoe ze steeds binnen kwamen.
Tot vanavond. Ik zag op de plint een dikke naaktslak kruipen. Toen ik van dichtbij wat beter keek, zag ik dat hij naar binnen aan het kruipen was. Net boven de plint en de afwerking van de buitendeur zit een spleetje. Dat spleetje was mij nog nooit opgevallen, maar de slakken duidelijk wel. Ik heb in een glas veel zout gedaan en met wat water een drabje gemaakt en dat in de spleet gestopt, en er even een stuk karton in gestopt. Morgen ga ik vulmiddel halen om het te dichten, maar hopelijk helpt dit om de slakken vannacht even buiten te houden.

Leren breien

Als klein meisje zag ik mijn moeder en tante altijd breien. Mijn moeder breidde voor het hele gezin truien, en ook mijn tante was altijd bezig met een trui. Toen ik een jaar of 6 was leerde ik van mijn tante breien (mijn moeder kreeg het niet voor elkaar om het mij te leren).
Vanaf die tijd is breien een hobby geworden en gebleven. Truien breien is niks voor mij, maar poppenkleding maken vind ik erg leuk.

Vandaag kwam dochter heel enthousiast uit school met een paar klasgenootjes, ze hadden leren breien van een overblijfmoeder en daar wilden ze verder mee gaan.
Thuis heb ik dochter een stel breinaalden gegeven en een bol wol. Vol enthousiasme is ze begonnen aan een sjaal voor haar knuffels.

Net zoals mijn moeder het niet voor elkaar kreeg om mij breien te leren, lukte het mij ook niet bij mijn dochter. Dat vind ik niet erg. Ik vind het heel leuk dat ze nu zo enthousiast is, en wie weet wordt breien ook haar hobby :-)


donderdag 3 november 2016

De kaakchirurg

Vandaag was de grote dag, ik moest naar de kaakchirurg. Na gister bij de tandarts had ik er wel meer vertrouwen in, en het nerveuze gevoel had ik vooraf niet.
Omdat er iemand bij moest zijn als ik weg ging, had ik mijn vader gevraagd.

Eenmaal bij de polikliniek ging het vrij snel. Nog een keer foto''s maken, daarna werd meteen de verdoving gegeven door de chirurg die zijn mening over mijn gebit niet verborg. Mijn tandarts is van mening dat mijn tanden nog te redden zijn, de kaakchirurg zou ze er ook uitgetrokken hebben.
Ik mocht zelf kiezen aan welke kant ze deze keer de kiezen gingen verwijderen. Ik heb mijn linkerkant gekozen, daar had ik het meeste last van. In totaal waren het nu zes kiezen.

Ik ben zo blij dat het voor nu voorbij is. De verdoving is uitgewerkt, en ik denk dat de pijnstillers die ik heb gekregen erg goed werken, ik heb helemaal nog geen pijn aan de wonden. Morgen moet ik beginnen met het uitspoelen van de wondjes aan de onderkant, tot ze dicht gaan. En half december zijn mijn andere kiezen aan de beurt. Mijn vader heeft spontaan aangeboden om dan weer mee te gaan, dat is heel erg lief :-)

woensdag 2 november 2016

De eerste echte behandeling

Vanmorgen had ik weer een afspraak bij de tandarts, mijn tanden hadden een goede reinigingsbeurt nodig. Ik zag er heel erg tegenop.
Ik heb nu dezelfde tandarts als dochter. Ze legde heel duidelijk en rustig uit wat ze ging doen, en vertelde dat de behandeling veel prettiger was met een verdoving. Tegen die verdoving zag ik nog veel meer op. Dat bleek nergens voor nodig, ik voelde het amper. En inderdaad was de behandeling nu niet vervelend.

Ik weet nu ook een beetje hoe het verdoven morgen bij de kaakchirurg aanvoelt. Ik voel me nu veel rustiger van binnen, ik ga dit kunnen.

Nu is de ene helft van mijn gebit weer goed schoon, volgende week wordt de andere helft gedaan.
Gelukkig is de verdoving nu bijna uitgewerkt :-)

zaterdag 29 oktober 2016

De eerste tandartsrekening

Vandaag lag de eerste tandartsrekening in de bus. Ik was benieuwd hoe duur het was. Ik had al wel 300 euro op mijn tandarts spaarrekening gezet.
De kosten van het eerste bezoek waren 133 euro. Het duurste waren de foto's, dat had ik ook wel verwacht.

Woensdag heb ik een grondige reinigingsbeurt van mijn gebit bij de tandarts, donderdag de kaakchirurg. Ik zie daar heel erg tegenop, niet alleen de behandeling zelf, maar ook voor wat dat zal gaan kosten.

Voor de 133 euro hoefde ik nu maar 20 euro van de spaarrekening te halen, de rest stond nog op mijn rekening.

vrijdag 28 oktober 2016

Halloween

Gisteren vertelde mijn zusje dat mijn neefje vandaag naar een halloweenfeest ging. De kinderen die waren opgegeven werden in groepjes ingedeeld om langs de huizen te gaan om snoep te vragen. Dat herinnerde me eraan dat ik moest kijken wanneer het halloweenfeest was in het wijkcentrum waar dochter en buurmeisje graag heen gaan. Ook dat feest bleek vanavond te zijn.

Dochter en buurmeisje hadden allebei hun feestjurk aangetrokken, klaar om een avondje te gaan griezelen. Dochter had op internet al gelezen wat voor 'kamers' er waren (een griezelkamer, een danskamer, een filmkamer en een knutselkamer), ze had er ontzettend veel zin in.  De toegang was 50 cent, en ik had haar nog €3,50 gegeven om daar wat te kunnen kopen als ze wou.

Toen ik de meisjes om 9 uur ging ophalen waren ze allebei aan het stralen,  ze hadden een leuke avond gehad. Ze hadden een jampotje beschilderd, een cakeje versierd, ze zijn drie keer in de griezelkamer geweest, ze hebben cola gedronken, en dochter had wat snoepjes voor allebei gekocht. In totaal had ze 70 cent uitgegeven.

Ik blijf het leuk vinden dat het wijkcentrum dit soort activiteiten organiseerd. De meiden hebben er weer een hele leuke herinnering bij :-)

donderdag 27 oktober 2016

49 euro extra

Gisteren kreeg ik in mijn mail bericht dat de belastingdienst iets had gestuurd. Toen ik keek, zag ik dat het de definitieve berekening van de toeslagen was. En dat ik 49 euro te weinig huurtoeslag had gehad. Vandaag stond dat geld al op mijn rekening, echt heel snel.

Het geld kwam me heel goed uit. Ik moest een warm/koud kompres halen voor na de kaakchirurg volgende week en nieuw spoelmiddel. Ook heb ik 20 euro op de ov-chipkaart gezet, zowel het ziekenhuis als de tandarts liggen in een andere woonplaats, en volgende week moet ik twee keer naar de tandarts (één keer met dochter en één keer voor mezelf), en een keer naar het ziekenhuis.

Nadat we alles hadden gedaan, hebben dochter en ik nog een hotdog gehaald, en samen gedeeld. Zo hebben we dit geld goed besteed vind ik zelf :-)

woensdag 26 oktober 2016

De bso

Als kinderen 10 jaar worden, gaan ze naar de 'grote' bso. Omdat dochter geestelijk wat jonger is dan haar leeftijdsgenootjes, had de bso voor de zomervakantie voorgesteld dat dochter wat langer op deze bso zou blijven. In ieder geval tot de kerstvakantie, en daarna werd er verder gekeken. Dochter was dolblij met dat voorstel, en ik ook.

Vanmorgen had dochter haar ogen nog niet open, en ze vroeg of ze nu nog maar 9 weken naar de bso mag. Dat vond ik een goede vraag van haar, en ik beloofde dat als ik haar vaste begeleider zou zien het zou vragen.
Gelukkig was hij er vandaag ook. Hij gaf aan dat dochter het nog prima naar haar zin heeft op deze bso. Hij wil het aan dochter zelf overlaten wanneer ze over gaat naar de grotere bso, zolang ze het leuk blijft vinden is ze welkom.

Dochter was heel opgelucht met het nieuws dat ze ook na de kerstvakantie nog steeds naar haar bso mag.
Het is fijn dat dochter een plek heeft waar ze het zo naar haar zin heeft :-)

vrijdag 21 oktober 2016

Het boodschappen budget

Toen ik van mijn schulden af was, heb ik mijn boodschappen budget verdubbeld : van 150 euro naar 300 euro per maand. Dat voelde als een enorme luxe, veel vaker nam ik fruit en verse groenten mee, en dat beviel prima.

Toen ik bedacht dat ik een nieuw spaardoel ging maken, twijfelde ik over het budget. Moet ik dat weer verlagen? Of juist niet.
Ik heb bedacht dat ik nog steeds 300 euro elke maand ga opnemen. Daarvan gaat 50 euro in een aparte spaarpot voor uitjes, zoals het budget voor bijvoorbeeld slagharen. 50 euro hou ik apart voor nood. En dan de 200 euro is voor de rest van de maand, ongeveer 50 euro per week. Dat moet meer dan genoeg zijn.

Toch kwam ik erachter dat ik voor deze week al door mijn budget heen ben. Oeps. Toen ik ging bedenken waar ik geld aan uit heb gegeven, snapte ik het wel. Ik had een cadeaukaart voor de verjaardag van mijn zusje gehaald van 10 euro. Ook had de tandarts een elektrische tandenborstel aangeraden, die ik meteen ben gaan halen (hij was in de aanbieding). Die tandenborstel heb ik gepind, en is niet van mijn budget afgegaan. Maar de dag daarna zijn we aparte opzetstukjes gaan halen zodat dochter ook van de tandenborstel gebruik kan maken. En dat heb ik wel van het budget afgehaald (15 euro).

Al met al heb ik het voor mijn gevoel niet slecht gedaan. De voorraad is nog groot genoeg voor het weekend, ik hoef geen boodschappen meer te doen. Ik vind het prima :-)

donderdag 20 oktober 2016

Nieuw spaardoel

Aan het begin van het jaar had ik mezelf het doel 2000 euro te sparen gegeven. Want wie weet hoe de toekomst eruit gaat zien? En toekomst van mijn werkplek wordt één deze dagen bekend, maar op dit moment is het nog onduidelijk. 
Dat doel had ik al vrij snel bij elkaar, ook dankzij het vele extra werken.

De laatste tijd is het sparen een beetje verwaterd. De boodschappen werden iets luxer, ik heb nieuwe kleren voor mezelf gekocht, en ook dochters klerenkast is weer vol. 
Nu met mijn gebit in het achterhoofd, heb ik weer een nieuw spaardoel: elke maand minimaal 300 euro sparen voor de kosten daarvan, te beginnen met nu. Zo kan ik de rekeningen die van dinsdag komt en de aankomende behandeling in ieder geval betalen zonder dat er direct een gat in mijn buffer wordt geslagen. 
Ook mijn voornemen om even niet meer extra te werken laat ik varen, als het mogelijk is plan ik mezelf weer in. Al zal het niet meer zo vaak voorkomen als afgelopen jaar.


dinsdag 18 oktober 2016

Naar de tandarts

Vandaag was het moment waar ik al de hele week met buikpijn naartoe leefde: ik moest naar de tandarts. Ik wist al dat er niet veel ging gebeuren, vandaag zouden er foto's gemaakt worden en zou de tandarts kijken wat er moest gebeuren.

Gezien de staat van mijn gebit ging ik van het ergste uit. Dat blijkt heel erg mee te vallen, ik 'verlies' negen kiezen. Dat zijn de kiezen die zijn afgebroken. De kaakchirurg gaat die kiezen eruit halen. De rest van mijn gebit kan ik houden! Dat is echt een flinke meevaller, waarschijnlijk ook financieel.
Voor de kiezen die eruit gaan wordt later gekeken of er iets voor terug moet komen.

Het viel me vandaag heel erg mee. De mensen daar zijn heel vriendelijk en rustig. Over twee weken heb ik weer een afspraak, voor een grondige reinigingsbeurt. Dat is bij de tandarts die dochter heeft.
Het begin is er :-)

vrijdag 14 oktober 2016

Een vrij weekend

Op mijn werk mogen we drie keer per vier weken vrij aanvragen. Ik maak daar niet heel veel gebruik van. Behalve voor het sinterklaas weekend. In maart heb ik al een huisje gereserveerd, hetzelfde huisje als vorig jaar. Meteen nadat ik heb gereserveerd heb ik ook vrij aangevraagd voor dat weekend.

Vandaag was het rooster voor die periode er, en tot mijn verbazing stond ik erop om dat weekend te werken. Hoe kan dat nou, ik had er nog bijgezet dat ik een weekendje weg heb.
Toen ik naar mijn teamleider ging, vroeg hij zich af waar de fout was gemaakt. De roosteraar wist zeker dat het mijn eigen fout was, ik had vast en zeker mijn aanvraag bij een verkeerde maand gedaan. Ze had een foto van de aanvraaglijst, en nee, ik stond er niet tussen.
Hoe hard zij bleef volhouden dat het mijn eigen fout was, hoe overtuigd ik was dat ik het wel goed had gedaan. Ik had het minimaal acht keer daarna nagekeken of ik echt vrij had gevraagd, en er niet door een ander doorheen was gekalkt.

'S middags kwam de roosteraar naar me toe, de teamleider had de foto ook bekeken en hij had mijn naam er wel bij zien staan. En dus heb ik het sinterklaas weekend wel vrij :-)
En daar ben ik heel blij om, dochter en ik kijken al heel lang uit naar dat weekend.

donderdag 13 oktober 2016

Toch krentenbaard

Vanmorgen had ik dochter meegenomen naar de dokter, dat ook zij even kon kijken. Het plekje in het gezicht en op haar pols overtuigde de arts niet, tot ze dochters been zag. Overduidelijk krentenbaard, wat ik zelf ook al dacht. Ze heeft er zalf voor gekregen.

Dochter vond het in eerste instantie goed nieuws: twee dagen eerder vakantie krijgen. Tot ze hoorde dat ze ook niet naar de bso en naar zwemles mag deze week. Dat was toch wel een tegenvaller.
De school was minder blij met het nieuws, vooral omdat ik vermoed dat ze het op kamp heeft gekregen. De incubatietijd is één tot drie dagen, en op dag vier kreeg dochter de eerste plek.
Niet dat ik daar erg mee zit, maar het kan zijn dat er meer kinderen besmet zijn. Het is niet anders.

Voor nu heeft dochter twee dagen extra vrij. Het is ook wel een lekker idee dat we morgen pas een uur later de wekker hoeven te zetten :-)

woensdag 12 oktober 2016

Oeps

Toen dochter vrijdag van kamp terug kwam, had ze een raar plekje op haar bovenbeen. Toen ik wou kijken, schrok dochter. De juf had al geprobeerd om het plekje uit te knijpen, en dat had zeer gedaan. Omdat ik dacht dat het gewoon een wondje met een korstje was, heb ik er verder niet echt veel aandacht aan besteed.

Vanmorgen had dochter iets bij haar neus wat er uit zag als een grote puist. Vertederd merkte ik op dat ze groot werd, de puistjes-periode ging beginnen. Toen ik haar ophaalde van de bso was de 'puist' nog groter, en zag er ook niet meer uit als een puist. En toen ik dochter vroeg waarom ze een pleister op haar pols had, liet ze nog zo'n plek zien.
Ik vermoed dat dochter krentenbaard mee heeft teruggenomen van kamp. Morgen heb ik zelf al een afspraak bij de dokter staan, ik neem dochter wel mee.

Ik bedacht me net dat als dochter inderdaad krentenbaard heeft, ik de juf extra moet attenderen. Zij heeft tenslotte eraan gezeten...oeps.

dinsdag 11 oktober 2016

De eerste stap

Ik heb al vaker geschreven over mijn angst voor de tandarts. Ik heb al jaren een heel slecht gebit, met name mijn kiezen, die bijna allemaal afgebroken zijn.
Toen mijn dochter eenmaal naar de angst tandarts ging, ben ik bewust elke afspraak mee gegaan. Maar zelf gaan, dat was nog een drempel te ver.

Tot afgelopen zondag, ik voelde een bobbeltje boven mijn tandvlees, en gister zag ik pus in mijn tandvlees. Verdorie.
Ik moest toch een afspraak voor mijn dochter maken, en ik heb me met moeite over mijn angst heen gezet en mezelf ook ingeschreven als patiënt. Wel op een ander moment dan mijn dochter, ik wil niet dat ze mijn angst mee krijgt en misschien overneemt. 

Volgende week kan ik terecht. Het voelt als een enorme stap. Maar ik heb hem gezet. Ik weet dat er een hoop moet gebeuren aan mijn gebit, al betwijfel ik of ik hem kan houden.

Voor nu hoop ik dat de ontsteking niet verder trekt, ik heb gister tandgel en spoelmiddel met chloorhexidine gehaald. 

zaterdag 8 oktober 2016

Weer thuis

Gistermiddag was het eindelijk zover: ik mocht dochter weer ophalen. Tussen half 5 en 5 uur zou ze weer op school zijn, en om 5 uur precies kwamen ze inderdaad aan rijden.

Meteen toen ze me zag begonnen de verhalen. Welke plek ze mooi vond, waar ze niets aan vond, het eten wat ze wel en niet lekker vond, wie er irritant was, en mama, één jongen blijft maar naar me kijken.
Eenmaal thuis bleek ze erg moe te zijn, en na nog heel veel verhalen viel ze al snel in slaap. Vooral het verhaal van de watersnoodramp heeft heel veel indruk op haar gemaakt.

Vandaag gaan we de wegwerp camera's wegbrengen, ik had haar drie meegegeven, en ze heeft ze alle drie volgeschoten. Dit was een kamp waar ze waarschijnlijk nog heel lang met veel plezier aan terug denkt.
Ik ben erg blij dat ze weer terug is, ik heb haar ontzettend gemist.

vrijdag 7 oktober 2016

Dekenboog

Mijn moeder gaat steeds meer last van haar been krijgen. Op de foto's die zijn gemaakt is geen slijtage (zoals er eerst werd gedacht) te zien. Daarom is mijn moeder nu doorgestuurd, over anderhalve week heeft ze die afspraak.

Toen ik haar gisteren aan de telefoon had vertelde ze dat de deken op haar been onhoudbaar is, dat doet heel veel zeer. Maar mijn vader was met het frame van een oud kweekkastje iets aan het bouwen om de deken omhoog te houden.
Toen ik het idee opperde voor een dekenboog (die worden op mijn werk weleens gebruikt), gaf mijn moeder aan daar het geld niet voor te hebben.

Op internet zag ik dat de prijzen voor die bogen tussen de 30 en 50 euro liggen. Ik besloot dat ik er dan één ging halen voor mijn moeder.
Bij de thuiszorgwinkel gaven ze aan dat ik die ook kon lenen voor bijna een half jaar, dat zit in de basisverzekering. Ook het feit dat ik geen verzekeringsnummer van mijn moeder had gaf niet, met andere gegevens kon ze die ook vinden. Ik kon mijn ouders niet bereiken, dus ik heb het gewoon maar gedaan.

Toen ik de boog naar mijn moeder ging brengen was ze erg blij. Het ding van mijn vader werkte niet, ze stootte haar been er tegen aan, en om uit bed te kunnen komen moest ze haar been buigen, wat niet gaat.
Ik heb laten zien hoe de dekenboog gebruikt moet worden, en hoe ze het bed kan opmaken zodat het niet te koud bij de benen is.

Ik vind het heel fijn om te weten dat hulpmiddelen makkelijk geleend kunnen worden. Vooral met de achteruitgaande gezondheid van mijn moeder.

dinsdag 4 oktober 2016

Nieuwe kleren

In een poging me een beetje af te leiden, had mijn moeder gevraagd of ik mee ging naar de grote stad. Ondanks dat de dagen niet voorbij vliegen zoals anders, vermaak ik mezelf prima. Afleiding heb ik dus op dit moment niet zo nodig.
Maar toen ze het vanmorgen voor de vierde keer vroeg (ze wordt/is vergeetachtig), heb ik toch maar ja gezegd. Door de telefoon kon ik haar vreugde horen :-)

Tot mijn grote vreugde zag ik dat 'mijn' klerenwinkel daar nog open was. In mijn woonplaats is hij al gesloten. Niet dat ik echt kleren nodig heb...
Ik vond voor het najaar toch nog twee shirts met lange mouwen, een mooie blouse voor de feestdagen die leuk staat bij de rok die ik al had, en een nieuwe jurk. Met die jurk ben ik heel erg blij, het begint toch wel te wennen om jurken en rokken te dragen.

Ik was precies op tijd terug voor een vergadering op het werk. Deze maand wordt de toekomst van mijn werkplek zeker. Zodra dat bekend is, wordt iedereen dezelfde dag nog bij elkaar geroepen, werd verteld.
Het is fijn dat er duidelijkheid komt, al voelt het ook dubbel.
Maar wat het ook wordt, het is goed. Als mijn werk blijft bestaan is het fijn, als het niet zo is, is het een kans voor wat nieuws. Ik ben benieuwd!

maandag 3 oktober 2016

Uitzwaaien

Vanmorgen was het moment waarop ik als een berg tegen op zag: het afscheid nemen van dochter.
Gisteravond heb ik ontelbaar veel keer haar tassen gecontroleerd. Toen ik mezelf had overtuigd dat echt alles er in zat heb ik ze alvast in de gang gezet, dat scheelde in de ochtend alweer een stressmoment.
Toen mijn broertje ons kwam halen met de auto, konden we meteen mee. Toen het zover was vloog dochter (na nog een aantal knuffels) de bus in.

En nu heb ik de rest van de week voor mezelf. Op zich ook wel erg lekker. Voor het avondeten heb ik al besloten dat ik dingen maak die dochter niet lust, zoals spinazie of wok.
Het zal best wel goed komen :-)

vrijdag 30 september 2016

Een grote berg...

Maandag is het al zover, dan gaat dochter op kamp. Vijf dagen lang naar zeeland. Ik gun dochter deze ervaring, maar toch blijf ik er ook tegen hikken. Ook dochter voelt het dubbel. Vijf dagen klinkt erg lang, zonder moeder, beste vriendin en haar knuffeldieren. Maar als we het erover hebben wat ze allemaal gaan doen en zien, straalt haar gezicht.

Alles wat in de tas van dochter moet ligt al klaar of hangt op de lijn. Het inpakken doen we morgen samen, dan kunnen we meteen alles goed aftekenen op de lijst. Zondag moet ik nog een cake bakken die ze maandag mee kan nemen, en dan is het al bijna zover. Onze les loslaten gaat weer beginnen

Ik zal blij zijn als het volgende week vrijdag is. Dan heb ik mijn kind weer terug! Ik kijk er nu al naar uit.

woensdag 28 september 2016

Een afspraak met mijn moeder

Mijn nieuwe voornemen was om mijn ouders wat vaker te bezoeken. Ik weet dat mijn vader op woensdagmiddag vrijwilligerswerk doet, daarom ging ik vandaag op bezoek bij mijn moeder. Gewoon alleen wij twee, zonder prikkels en inmenging van anderen.

Mijn moeder leek blij verrast dat ik voor de deur stond. Het lopen gaat zichtbaar slechter, maar ze is er weer mee naar de dokter geweest. En onderzoek heeft uitgewezen dat ze een versleten kniegewricht heeft. Geen wonder dat ze zoveel pijn heeft. Ze krijgt een nieuw gewricht, en ze is vol goede moed dat het lopen op den duur weer beter gaat.

Ik heb haar meteen uitgenodigd dat als het lopen weer beter gaat, dat ze met ons mee (en natuurlijk mijn vader) mee naar Assen gaat. Ze heeft het aanbod niet afgewezen, dus dat vind ik al heel positief.
Ook liet ze vol trots haar nieuwe rollator voor buiten zien, en hoe die werkte. Ik ben blij dat ze zo'n ding heeft, ze is al een paar keer lelijk gevallen omdat ze buiten te weinig steun heeft.

Al met al was het vandaag een erg leuk en gezellig bezoek, ik ben ruim twee uur gebleven. Wie weet is een wat betere band met mijn moeder toch mogelijk :-)

dinsdag 27 september 2016

Inenting

Een paar maanden geleden kreeg ik een brief van mijn werkgever, ik kon ingeënt worden voor hepatitis b, iedereen binnen de organisatie kreeg die mogelijkheid. Aan de ene kant heel fijn, maar ik zag er ook tegen op.

Vandaag was de eerste inenting. Een aantal collega's uit de zorg vroegen zich hardop af waarom ik, terwijl ik niks met naalden te maken heb ingeënt moet worden. Toen ik ze erop wees dat ik het in april ook voor elkaar heb gekregen om me te prikken aan rondzwervende naalden, waren ze stil. Een ongeluk zit in een klein hoekje, dan maakt het niet uit of je in de huishouding werkt of in de verpleging.

Ik moet nu nog twee keer een inenting halen, en daarna nog een keer een bloedonderzoek.

maandag 26 september 2016

Wandelschoenen

Volgende week gaat dochter op kamp. Vier dagen lang gaat er flink gewandeld worden, en de laatste dag bezoeken ze een zwemparadijs.

Vorige week hebben de kinderen geoefend met het lopen. Met een bus gingen ze naar een aantal dorpen verderop, en vandaar uit liepen ze weer terug naar school, ongeveer 15 kilometer.
Dochter had het niet leuk gevonden, maar veel vertelde ze er niet over.

Vandaag kwam dochter uit school met een ander paar schoenen aan: echte stevige wandelschoenen. Verbaasd vroeg ik waar ze die vandaan had. Trots gaf ze een briefje van de juf aan mij.
Vorige week had dochter erg zere voeten van het lopen, daarom had de juf andere schoenen georganiseerd die ze mag lenen. Hopelijk was ik het daar mee eens.

Ik vind het ontzettend lief dat ze dat heeft gedaan, zulke schoenen gebruiken we niet. Ik had dochter wel haar stevige schoenen aan laten trekken, maar dus niet geschikt voor die wandeltochten.

Dochter is erg rijk met haar leenschoenen. Het is fijn dat dit kon!

zaterdag 24 september 2016

Gesneden

Vanmorgen bij het maken van de ontbijten op mijn werk schoot ik per ongeluk uit met een schilmesje en kwam hard tegen mijn andere wijsvinger aan. Het begon gelijk flink te bloeden. Dat ding was veel scherper dan ik had verwacht.

Ik heb een paar velletjes keukenrol gepakt en tegen de snee aangedrukt, en ik heb een verzorgende om een pleister gevraagd. Ze vond dat ik de snee eerst aan de verpleegkundige moest laten zien, wie weet moest het gehecht worden.

De ene verpleegkundige vond dat het gehecht moest worden, de andere verpleegkundige vond het genoeg om de vinger goed te verbinden. Ik ben niet van de naalden, en ik heb het advies opgevolgd van de tweede. Tijdens het werken heb ik een handschoen gedragen, als het weer ging bloeden kwam het niet direct op het eten/drinken van de bewoners.
Thuis heb ik het verbandje verschoond en gunde ik mezelf ook de tijd om de snee te bekijken. Het is echt een flinke, over de hele lengte van de vingertop.

Of het echt gehecht moet worden, ik denk het niet. Het doet geen pijn op het moment, en ik moet het goed schoonhouden. De volgende keer pas ik wel veel beter op met messen, dat is een ding wat zeker is.

donderdag 22 september 2016

Stoofperen

Iets waar ik gek op ben zijn stoofperen. Vroeger maakte mijn moeder ze altijd voor de kerst. Omdat we met zeven personen thuis waren, moest er heel veel worden geschild en gesneden. Dat vond ik altijd een gezellig klusje. Samen naast mijn moeder de peren schillen.

Nog steeds kijk ik elk jaar verlangend uit naar het moment dat de peren weer in de winkel komen. Maandag zag ik ze al liggen bij de supermarkt. Ik heb 3 kilo gehaald. Zaterdag hebben we een gezamenlijke avondmaaltijd in de kerk, en mijn bijdrage daaraan worden de stoofperen.

Omdat ik morgen twee diensten op het werk heb ingevuld, en zaterdag ook moet werken, maak ik nu al de peren klaar. Het ruikt heerlijk in huis, zelfs dochter staat de peren uit de pannen te kijken en te bedenken of ik nu al saus voor haar kan maken van het vocht.

Morgenavond eten we in ieder geval wat van de peertjes, lekker met gebakken aardappels. Het is nog lang geen kerst, maar we hebben nu al een feestmaal :-D

woensdag 21 september 2016

Briefjescommunicatie

Dochter heeft les van twee vaste juffen: vier dagen de ene juf, en op vrijdag de andere juf. Vorige week vond ik in dochters tas wat briefjes met uitleg van het rekenwerk. Achter die briefjes zat een ander briefje met een hoekje vast. Toen ik het las, was ik toch iets minder blij met de juffen.
Op het briefje stond wat er de vrijdag was gebeurd dat dochter overstuur was door haar rekenwerk. Met daaronder groot dat de juf het idee had dat dochter lui was: want de ene keer lijkt ze het te snappen, en het volgende moment niet.

Ik snap dat de juffen iets van communicatie moeten hebben, ook al zien ze elkaar niet. Maar dat dit soort communicatie ook bij dochter terecht komt, dat vind ik niet kunnen. Haar zelfvertrouwen is al niet groot, en om dan te lezen dat je lui wordt gevonden terwijl je het wel wil, dat lijkt me niet bevorderend.

Ik heb de juf er op aangesproken en het bewuste briefje laten zien. De juf die er vier dagen is had dat briefje nog niet gezien, en had gedacht dat het gewoon uitleg voor dochter was die ze mee naar huis kon nemen. De juf herkende dochter niet in het woord lui, dat ze de ene keer iets wel snapt, en het volgende moment niet is bekend. Door heel veel te oefenen en te herhalen gaat het beter.

Gelukkig had dochter het briefje ook niet gelezen, dat zou ik heel erg hebben gevonden.


maandag 19 september 2016

Kind kwijt

Een heel aantal jaar geleden mocht dochter 'alleen' buiten spelen. Ze was een stukje jonger, en het loslaten dat ze zonder mij mocht buiten spelen was een grote stap. Ze mocht alleen op het veldje achter het huis spelen, die ik vanuit mijn huis kon zien.

Na een tijdje viel het me op dat ik haar al 10 minuten niet meer had zien langs rennen. Overbezorgd als ik was ging ik kijken, maar ik zag haar niet. Na drie rondjes te hebben gelopen begon ik me echt goed zorgen te maken. Waar kon ze zijn? De navraag die ik deed bij jongens die aan het spelen waren hielp ook niet echt goed mee: "Misschien is ze wel ontvoerd mevrouw". 
Net voordat ik in paniek raakte kwam ze weer tevoorschijn, ze was met een ander meisje naar huis gelopen zonder het tegen mij te zeggen. 

Vandaag in de supermarkt zagen we een vrouw die in paniek leek te zijn. Toen ik vroeg of we ergens mee konden helpen, gaf ze aan dat ze haar dochter niet kon vinden. Dochter is op het bankje bij de uitgang gaan zitten, en samen met de moeder heb ik een paar rondjes binnen gemaakt, en nog een rondje om de parkeerplaats. Maar nergens was het kind te vinden. De paniek in de ogen van de vrouw werd steeds groter. Ze vroeg of ik in de winkel wou blijven, stel dat het kind opdook. Dan kon zij de route naar huis kijken of ze daar ergens was. Een kwartier later kwam de vrouw weer terug met een meisje op de arm, haar dochter. Ik was heel blij voor de vrouw, ik snapte haar opluchting helemaal. Maar ook de angst die ze had.


zondag 18 september 2016

Naar Amsterdam

Na het uitje naar Haarlem met mijn vader, spraken we af dat we ook een keer naar Amsterdam zouden gaan, zijn geboortestad. Dat uitje was gister.

Vrijdag was ik aan het twijfelen of ik het uitje zou uitstellen, ik voelde me steeds grieperiger worden. Maar ja, mijn vader keek er zo naar uit. Ik ben vroeg naar bed gegaan, en gister ben ik op paracetamols de dag door gekomen.

Mijn vader had een aantal plekken in Amsterdam die hij heel graag wou laten zien, zoals zijn geboortehuis en de rommelmarkt op het waterlooplein. Dochter wou heel graag een vaartocht maken, maar van die prijzen schrokken we toch wel. Gelukkig wist mijn vader een leuk alternatief, de veerboot. Die was gratis, en het duurde ook niet zo heel erg lang.

We gaan nog een keer terug naar Amsterdam. Doordat ik me niet zo lekker voelde, kon ik er niet zo van genieten als ik had gewild. En zo hebben we een goede reden om nog een keer te gaan :-)


woensdag 14 september 2016

Museum jaarkaart

Een aantal jaar hadden dochter en ik allebei een museum jaarkaart. Vooral het openluchtmuseum in Arnhem was een favoriet, met name met de winteropening. Broodjes bakken boven het vuur, sleetje rijden, de schaatsbaan, en als we aan het einde goed koud waren gingen we poffertjes eten.

Toen ik serieus aan de gang ging met mijn financiën heb ik de keus gemaakt die kaarten niet te verlengen. Dochter deed daar niet moeilijk over, het was prima zo.

Vandaag had dochter een studiedag. Vorige week vroeg ik aan haar hoe ze het zou vinden om weer een keer naar het openluchtmuseum te gaan. Ze was meteen enthousiast, vooral bij het idee van sleetje rijden. Toen ik haar uitlegde dat dat pas in de winter was, betrok haar gezicht een beetje. Maar toch wou ze heel graag mee.
We waren al vroeg op pad, en ondanks de hitte hebben we een erg leuke dag in het museum gehad. Ik heb meteen weer jaarkaarten voor ons gekocht. Want in de winter willen we ook weer gaan, en het zuiderzee museum staat bij mij hoog op het lijstje van de te bezoeken musea.

Het is fijn dat dit financieel weer kon :-)

maandag 12 september 2016

Financieel moeilijk

Vandaag was ik weer eens een keer langs mijn ouders gegaan. Ik had bij de supermarkt een goede aanbieding van mijn moeders wasmiddel ingeslagen, en dat kon ik meteen voor haar meenemen.

Mijn ouders reageerde heel blij dat ik langs kwam, en mijn moeder reageerde ook heel gelukkig op het wasmiddel. Het was bijna op, en ze hadden nog geen geld om nieuw te kopen. Daar schrok ik toch wel van. Mijn moeder is één van de spaarzaamste mensen die ik ken. Toen vertelde mijn moeder over aardappels, die mijn broertje goedkoop had gehaald. Ze kon er maar twee euro aan uitgeven, ze was zo blij dat mijn broertje de andere twee euro had betaald (4 euro voor 15 kilo).

Ik snapte het echt niet. Mijn moeder was altijd zo zuinig. Hoe kan het dat ze bijna niks meer hebben? Mijn vader legde uit dat het door het pensioengat komt. Toen viel bij mij het kwartje.
Mijn moeder is het 20 jaar geleden gaan sparen voor hun pensioengat. Tussen mijn ouders zit een jaar verschil. En mijn moeders redenatie was: je weet nooit wat er gebeurd. Daar had ze helemaal gelijk in, een aantal jaar daarna kreeg ze een hersenbloeding, waarvan de gevolgen steeds duidelijker worden naarmate ze ouder wordt. Mijn moeder werkte destijds niet, maar het zou er ook niet meer inzitten.

Een aantal jaar geleden bleek mijn broer financieel een puinhoop te hebben gemaakt. Toen mijn ouders daarachter kwamen, hebben ze de schulden van mijn broer betaald. Van het potje voor hun pensioengat. Ik vermoed dat mijn broer daar weinig van heeft terugbetaald, gezien de situatie van mijn ouders nu.

Inwendig kan ik daar kwaad om worden. Maar het heeft geen zin, het zijn allemaal volwassen mensen, die hun eigen beslissingen maken. En toch...
Ik heb mezelf voorgenomen wat vaker op bezoek te gaan. En ze af en toe één van mijn opgespaarde cadeaukaarten te geven. Volgend jaar krijgt mijn moeder ook haar pensioen, dan wordt hun situatie vast anders.

vrijdag 9 september 2016

Dochter

Vorige week schreef ik over het spellingswerk van dochter. Dat ging niet goed, en dochter had het verschrikkelijk gevonden. Vorig jaar had ik al twijfels of het verstandig was om dochter op groep 6-niveau mee te laten doen, ze heeft al zoveel achterstand, en haar leertempo is al te laag om het bij te houden, laat staan in te halen.

Van de kinderwerkers uit de kerk kreeg ik ook signalen dat ze zich zorgen maakten, dochter weigerde om over school te praten, behalve dan dat ze het moeilijk vond. Andere jaren raakte ze niet uitgepraat over school.

Vanmorgen keken we samen naar haar persoonlijke planning op school. Met grote koeienletters stond daarin dat dochter vandaag dubbel zoveel moet af hebben, plus haar verbeterwerk.
De wanhoop was in dochters ogen te zien. Ze doet zo haar best, maar het is niet genoeg. Toen we samen naar het verbeterwerk keken barstte de bom. Ze snapt het niet, en dan moet ze vandaag nog meer doen. Samen zijn we naar de juf gegaan (een andere dan die van de planning). De juf schrok, dat een kind zo overstuur raakt van haar schoolwerk, dat had ze nog niet veel meegemaakt.

De juf gaat er samen met dochter naar kijken, en volgende week heb ik samen met beide juffen een gesprek. Ik wil dat dochter weer haar maatwerk krijgt. Dan maar wat meer achterstand, maar op deze manier wordt dochters plezier in school snel minder en haar zelfvertrouwen zit op een dieptepunt.



zondag 4 september 2016

Boos

Een tijdje terug schreef ik over mensen hier in de straat, en over het lawaai wat 's nachts werd gemaakt. Hoe spannend en eng ik het toen vond om naar ze toe te gaan om te vragen of de radio uit kon, hoe normaal het ondertussen is geworden.
Elke zaterdag is het raak, met als hoogtepunt vorige week.

Ik had de buurvrouw al een paar keer horen vragen of het wat zachter mocht, waarna het alleen maar harder ging. Om half 2 ben ik naar ze toegegaan met dezelfde vraag, maar ze waren zo dronken dat normale communicatie niet mogelijk was. Balend dat ik geen beltegoed had om de politie te bellen, nam ik me voor het maandag meteen te halen en de woonconsulent om advies te vragen. Want dit werkt niet, het wordt alleen maar erger.

De woonconsulent zou een gesprek met de mensen aangaan, hij had al meerdere klachten gehad. Prima, want ik ga daar niet meer naar de deur.
Ik nam me wel voor ervoor te zorgen dat ik genoeg beltegoed op mijn telefoon heb staan, dan kan ik de volgende keer wel de politie bellen.

Gisteravond bleef het verdacht rustig. Om elf uur brulde de man in de achtertuin dat hij ging slapen, en dat was dat.
Vanmorgen toen dochter en ik op weg gingen naar de kerk, kwamen we de vrouw tegen. Als blikken het konden, had ik doormidden gelegen. Wat keek die vrouw boos naar me. Het viel zelfs dochter op.

Van mij mogen ze best boos op me zijn, als ze 's nachts maar rustig zijn. Ik ben nogal een grote fan van mijn nachtrust.

zaterdag 3 september 2016

Eten geven

Vandaag ging ik samen met dochter, het buurmeisje en mijn broertje naar Den Bosch. Ik vind het een hele mooie stad, en behalve winkelen en bosche bollen eten hebben we ook een rondvaart gemaakt.

Zowel op de heenweg naar de stad als op de terugweg naar de parkeergarage zat een vrouw, met een bakje en een daklozenkrantje. Op de heenweg werd ik al geraakt door haar blik. Zo vol van verdriet.
Op de terugweg zat de vrouw er nog. Tegenover zat een ah to go, daar zijn we even naar binnen gelopen om wat eten te halen. Mijn broertje was boos, en werd er alleen maar bozer om. Dat soort mensen moet je negeren Nieuw Begin, anders maak je het alleen maar erger.

Mensen negeren, dat lijkt me vreselijk. Is het aan mij om te oordelen of ze deugt of niet?
Ik heb wat eten voor de vrouw gekocht, en samen met dochter en het buurmeisje aan haar gegeven. Het is niet veel, maar beter dan negeren, in mijn ogen dan.


vrijdag 2 september 2016

Echt of nep?

In mijn mailbox vond ik een mailtje van een incassobureau: er zou nog €539,02 openstaan, en door op de link in het mailtje te drukken kon ik 50 euro afbetalen. Mijn eerste reactie was een schok, ik dacht dat ik alles had afbetaald.

Na even diep adem halen las ik de mail opnieuw. En de link. Het is een bestaan incassobureau, maar er zit in de link een rare toevoeging van het webadres. Dat vond ik raar. Het mailtje beter lezend staat er ook niet bij waarom het zou gaan, alleen inzake dossiernummer en dan een paar cijfers.

De verleiding om op de link te drukken is heel groot, maar waarschijnlijk niet heel erg verstandig. Als er echt nog zo'n hoog bedrag open zou staan, bellen ze, sturen ze wel een brief, of desnoods een deurwaarder om het bedrag te innen.

Voor nu leg ik het mailtje naast me neer. Maandag bel ik het incassobureau om te vragen hoe en wat, dan kom ik er vanzelf achter. Maar ik betwijfel of ik echt zo'n bedrag open heb staan. Dat had ik moeten weten.

woensdag 31 augustus 2016

Leren lezen/schrijven

Toen mijn neefje drie jaar was, mocht ik hem van mijn zusje meenemen naar de kermis. Ontzettend leuk om zo'n kleintje te zien genieten. Hij mocht ook een keer blikken gooien, en koos als prijs een puzzel van 80 stukjes uit van zijn grote helden.
Ach, daar is hij vanzelf wel een keer aan toe, dacht ik bij mezelf. Toen ik hem weer bij mijn zusje afleverde, ging hij direct aan de slag met zijn puzzel, en alsof het de makkelijkste zaak van de wereld was zette hij de puzzel in elkaar. Ik stond versteld.

Vorig jaar liet mijn neefje me weer versteld staan. Met zijn 4 jaar las hij mij een boek voor. En niet alleen een boek, maar alles wat hij aan letters ziet wil hij voorlezen. En dat in groep 1. Van dochter was ik dat niet gewend.
Nu zit neefje in groep 2, en het is duidelijk dat het een heel intelligent kind is.

Dochter ziet zijn vooruitgang stilletjes aan. Zij zit al in groep 6, en vooral het schrijven gaat haar moeilijk af. Ze wil het heel graag, maar het gaat moeizaam, zoals alle schoolvakken.
Vandaag toen ik haar uit de bso haalde kwamen de tranen. Ze had huiswerk meegekregen, 50 woorden om te verbeteren. Ze was overstuur, waarom kan neefje al zo goed schrijven, en zij nog niet?

Dat soort momenten vind ik als moeder lastig. Ik voel met dochter mee. Ik heb haar thuis haar schoolwerk van twee jaar geleden laten zien, om haar te laten zien hoeveel ze al vooruit is gegaan. Ik heb wat kaarsjes aangestoken, en ik ben met mijn handwerk aan tafel bij dochter gaan zitten. Ze zag direct wat ze fout had gedaan (bijvoorbeeld speelen). Ze was in een half uur klaar met haar verbeterwerk.

Dochter snapt nog niet zo goed waarom ze nu zoveel met spelling bezig moet zijn. De juf wil haar laten meedoen op groep 6 niveau. Of dat nu al haalbaar is, ik weet het niet, ze heeft een grote leerachterstand. Van dit dictee had ze precies één antwoord goed.

zondag 28 augustus 2016

Het zwemabonnement

Voor de zomervakantie had ik voor dochter en mij een zwemabonnement gekocht: in de vakantie onbeperkt zwemmen voor 85 euro. Ik was erop gebrand dat we dat geld eruit zouden halen, elke maandag- en woensdagavond lagen we in het zwembad (in totaal 9 keer), en een aantal keer gewoon als ik vrij had overdag. In totaal zijn we 16 keer wezen zwemmen. Daarmee waren we nu met het abonnement goedkoper uit, we moesten minimaal tien keer zwemmen om er voordeel van te hebben.

Vandaag zijn we weer wezen zwemmen, dit keer gewoon van de meerbadenkaart. De meiden vinden het zwemmen erg leuk, en ik vond het zelf ook heerlijk met die warmte om lekker in het water te liggen. Het is fijn dat het kan.

zaterdag 27 augustus 2016

Nieuwe kleren

Toen een paar weken geleden het bericht kwam dat MS failliet was, schrok ik. Dat is mijn kledingwinkel, echt alles wat ik heb komt van hun. Waar moet ik nu naartoe? Ik baalde stevig.

Toen de maandag erop de winkel weer tijdelijk open ging, ging ik er gelijk heen. Ik heb een paar shirts voor onder mijn uniformen erbij gekocht, en twee broeken. Want stel dat ze echt verdwijnen. Dan heb ik nog even de tijd om een nieuwe winkel te vinden.

Met die gedachte loop ik een laatste paar weken toch even hun winkel in. Even kijken of er nog wat leuks is. Vandaag vond ik een zomerjas voor volgend jaar (de zomerjas die ik nu draag is echt op), en ik vond twee hele mooie lange rokken, waar ik me heel prettig in voel.

Ik voel mee met het winkelpersoneel. Wetend dat je ontslagen bent, de onzekerheid wanneer je het achterstallige salaris krijgt, en toch elke dag met een glimlach daar staan. Ga er maar aan staan.
Ik hoop dat die winkel toch door kan blijven bestaan.

vrijdag 26 augustus 2016

Vrije dagen

Door al het overwerk van het laatste jaar was ik haast vergeten hoe fijn het was: vrije dagen hebben. Gewoon drie dagen achter elkaar vrij hebben en tijd voor mezelf hebben. Wauw! Dat bied kansen.

Doordat er twee nieuwe personeelsleden zijn, zijn er in mijn team tot oktober geen gaten in het rooster. In de nieuwsbrief van de school van dochter las ik dat ze een tekort aan bieb-ouders hebben. Dat lijkt me wel wat. Eén keer in de twee weken een paar uur op school zijn om de boeken te registreren. Dochter begon te glunderen bij het idee dat haar moeder ook een bieb-ouder zou worden. Maandag ga ik even langs om te informeren, het lijkt me erg leuk om te doen.

Nu ga ik lekker genieten van een echt vrij weekend. Geen werk, en ook geen schuldgevoel dat ik mijn collega's en bewoners in de steek laat. Een heel fijn gevoel is dat.

maandag 22 augustus 2016

De eerste schooldag

Voor mij was de vakantie gisteren al voorbij, en vandaag moest ook dochter er weer aan geloven: de eerste schooldag.
De afgelopen week hebben we weer nieuwe spullen gehaald. Nieuwe trommels (die van vorig jaar miste de hoekjes), een nieuwe schooltas, haar oude tas kan nog prima als gymtas, grotere gymspullen. Dochter had zelf nieuwe stiften, pennen, potloden en gummen voor in haar etui gehaald. Ze keek er naar uit.

Vanmorgen was dochter om 6 uur al in de keuken aan het rommelen. Ze had alvast haar trommels klaargemaakt, en ontbijt voor zichzelf. Om half 8 zat ze al klaar om naar school te gaan. Aan motivatie was er geen gebrek.
Ze kwam vol verhalen weer uit school. Ik vind het fijn dat ze met zoveel plezier naar school gaat.

Ik had gister al mijn eerste dag, ik had geruild met een collega. Ik werd door de bewoners met open armen ontvangen, en ook vandaag leken ze allemaal weer blij te zijn met te zien. Nu ik ben uitgerust kan ik ook weer genieten van mijn werk. Dat had ik gemist, de laatste weken begon mijn werk me tegen te staan. Voorlopig werk ik alleen mijn eigen uren, en dat vind ik prima.

Het is een fijn gevoel om onze normale structuur weer terug te hebben.

zaterdag 20 augustus 2016

Nieuwe hobby

Toen we donderdag in Haarlem waren, gingen we ook bij een hobbyzaak naar binnen. Ik hou van handwerken, en ook al vind ik het te duur in die zaak, het heeft wel iets.
Terwijl we rondliepen, zagen dochter en ik iets wat op het ministeck-idee leek. Dochter heeft een gruwelijke hekel aan ministeck, ze snapt er het nut niet van.
Van dit spul hadden ze ook doosjes met materiaal, een boekje met voorbeelden en een sleutelhanger die gemaakt kon worden.

Dochters interesse was gewekt. Ze houdt van sleutelhangers, en er dan zelf één maken. We namen een doosje mee, zodat ze het kon uitproberen. Thuis ging ze er meteen mee aan de slag, en ze maakte voor het buurmeisje een sleutelhanger met 'i love you'. Voor zichzelf maakte ze er één met een uiltje. De andere kale hanger gaf ze aan het buurmeisje, dan kon zij er ook eentje maken.

Zowel dochter als buurmeisje zijn helemaal gek van dat spul. Omdat de winkel hier niet in de buurt zit, besloten we om volgende zaterdag naar Den Bosch te gaan.
Vandaag hadden ze echter geluk, mijn broertje belde om te vragen of we mee wilden rijden naar een andere grote stad, dat was gezelliger. In die stad is de desbetreffende winkel ook. We kochten een paar losse hangers, en wat kaartjes met die blokjes. De meiden zijn er de hele middag mee bezig geweest, en ook na het avondeten gingen ze weer verder.
Voor zolang het duurt hebben ze allebei een nieuwe leuke hobby gevonden :-)


donderdag 18 augustus 2016

Het uitje met mijn vader

Na het orgelconcert van mijn vader vertelde hij over het mooiste orgel waar hij ooit op heeft gespeeld, het orgel in Haarlem,  in de bavo kerk. Volgens mijn vader is het ook een hele mooie kerk.
Toen spraken we af dat we deze vakantie een keer zouden gaan, met ons drieën. En vandaag was die dag.

Mijn vader keek er echt naar uit, dat was de afgelopen week goed merkbaar. Om 9 uur zaten we in de bus, en om 11 uur kwamen we daar aan. Onderweg vertelde mijn vader honderduit over de plek waar hij is geboren, en daarna naartoe is verhuisd, en de trein bijna langs kwam. Het was geen saaie rit, mijn vader blijkt een hele goede verteller.

In Haarlem zelf heeft hij eerst het centrum laten zien, waarna we naar die kerk zijn gegaan. Het is echt een hele grote, mooie kerk. En wat een orgel, dat ding is 25 meter hoog, en heel erg mooi. Mijn vader had een zelfgemaakte speurtocht voor dochter meegenomen, die hij ooit aan zijn leerlingen had gegeven. Hij leidde haar rond, en heeft haar heel veel laten zien. Het mooiste van alles vond dochter een vleermuis die rondvloog, en later twee hele kleine vleermuisjes die er gewoon lagen. En eerlijk gezegd had ik ook nog nooit zoiets gezien. Echt heel gaaf.

Het was een hele leuke, interessante en mooie dag. Mijn vader en ik hebben er weer een uitje bij gepland. Ik heb hem gevraagd ook een keer mee te gaan naar zijn geboortestad. Vanuit de trein kon hij er al heel mooi en beeldend over vertellen, ik zou er graag een keer heen gaan.

Dit is een kant die ik nooit achter mijn vader heb gezocht of gezien. Ik ben zo blij dat ik deze kant nu ook kan leren kennen. En mijn dochter die kans ook krijgt.

dinsdag 16 augustus 2016

Verhuizen?

Afgelopen weekend vertelde mijn zusje me dat ze aan het kijken is of ze in Groningen kan gaan wonen. Ik was op zijn zachts gezegd stom verbaasd. In Groningen? Wat moet je daar helemaal? Niet dat ik Groningen niet mooi vind, en provincie staat in mijn top 3 van mooiste provincies. Maar het is niet dichtbij. Met het openbaar vervoer is het 4 uur reizen. En familie hebben we daar niet.

Mijn zusje vertelde dat een vriendin daar heen was verhuisd, en de huurhuizen waren een stuk goedkoper dan hier. Terwijl we weer naar binnen gingen ging het gesprek verder. Ze vroeg me wat ik zou doen, als ik niet aan een baan gebonden was. Ik vertelde haar dat ik die keuze niet alleen zou kunnen maken. De mening van mijn kind is daarin heel belangrijk, ook zij heeft hier haar leven. Bovendien, ik heb hier alles. Mijn werk, mijn kerkgemeenschap, een plek waar ik me veilig voel, hulpverleners die me kennen mocht het nodig zijn, een goede school voor dochter waar ze haar goed kunnen begeleiden.
Mijn zusje was niet helemaal overtuigd: ach, als ik gelukkig kan worden kunnen mijn kinderen dat ook.

Vanavond was ik bij de buren op visite, en de buurvrouw was me aan het overtuigen om niet te gaan verhuizen. De meisjes hebben elkaar nodig, ook de buurvrouw geniet van de bezoekjes over en weer. En de grote tuin vind ze zo heerlijk. En ondanks de muziek van hun buren is het een rustige buurt. De buurman mengde zich ook in het gesprek, en vertelde dat zo'n goed opgeknapt huis voor deze huurprijs niet meer te krijgen is.

Ik besefte dat de buren waarschijnlijk gedeeltelijk het gesprek tussen mij en mijn zusje hadden gehoord. Ik heb ze verteld dat ik geen verhuisplannen heb. Ik sta niet eens ingeschreven als woningzoekende. Ik vind het prima waar ik nu zit. Ik moet er niet aan denken om te verhuizen. Zelfs niet als ik minder huur zou hoeven betalen. En wat de buurvrouw ook zei, de meisjes kunnen niet zonder elkaar. Dat alleen al is voor mij een belangrijke reden om te blijven.

zondag 14 augustus 2016

De grasmaaier

Een aantal jaar terug was ik samen met mijn begeleidster aan het bedenken wat ik met mijn tuin moest. De achtertuin liep heel ver door, en omdat ik een hoekhuis heb is de tuin ook breder dan de tuinen van de tussenwoningen. En het was al minimaal 10 jaar niet goed onderhouden, het was echt een overwoekerde tuin.

De kerk zag in mijn tuin een hele mooie missie: met zijn alle twee dagdelen door de tuin heen. Alle onkruid weg, en daarna meteen gras inzaaien. Want gras maaien is minder werk dan onkruid plukken, ook als ik had besloten wat ik met mijn tuin wou gaan doen.
Van mijn ouders kreeg ik hun oude handmaaier. Heel lief, maar ontzettend vermoeiend. In die tijd zat ik nog vol in de behandeling voor mijn ptss, en daar ging vrijwel alle energie naartoe, naast het werken.

Ik bedacht me dat ik van het verdiende koningsdag geld een elektrische maaier kon kopen. Dat scheelde een hele hoop. De handmaaier is naar iemand anders gegaan.
Toen ik mijn halve achtertuin aan de buren gaf, boden zij aan als dank mijn gras te maaien. Echt heel fijn en lief.
Mijn buren hadden geen grasmaaier, dus elke week 'leent' de buurman mijn grasmaaier. Prima, want waarom dubbel aanschaffen terwijl ik een goeie heb staan? Al die tijd werkt het prima.

Helaas brak vandaag het mes af van mijn maaier. De buurman stond er benauwd naar te kijken. Een nieuwe grasmaaier zit er aan beide kanten nog niet in.
Ik bedacht dat ik beter eerst op internet kon kijken of ik een nieuw mes kon krijgen. Dat zal goedkoper zijn dan een nieuwe maaier. En ja hoor, bij een onderdelenwinkel, ook voor mijn model grasmaaier. Met verzendkosten erbij was het mes 16 euro. Dat viel me heel erg mee.
Als het goed is komt hij dinsdag binnen. En dan kan de maaier hopelijk weer even mee :-)

zaterdag 13 augustus 2016

Verjaardagsfeest

Omdat we met dochters verjaardag op vakantie waren, hadoen we net als voorgaande jaren besloten haar verjaardag voor de familie op een andere dag te vieren. En die dag was vandaag.

Samen hebben we het huis van tevoren lekker opgeruimd en schoongemaakt, dat vind ik zelf altijd beter aanvoelen. Gisteren hebben we voor de verandering losse gebakjes bij de bakker gehaald. Ze mocht ze zelf uitzoeken, en we hadden er wat extra genomen. Zo had iedereen genoeg keus, wat hij of zij zelf lekker vond.
Om 11 uur was de hele familie aanwezig. Anders dan andere jaren was het vandaag echt gezellig. Geen venijnige opmerkingen of steken onder water. Iedereen wist zich goed te gedragen.

Nadat iedereen weg was, hebben we gekeken wat er nog aan gebak over was. We hebben een paar eruit gehaald die we erg lekker vinden, en de rest hebben we op de weggeefhoek gezet. Zo kan er nog een gezin lekker van genieten. De vrouw die ze kwam ophalen was er erg blij mee.

Om het af te sluiten kwam mijn zusje vanavond friet eten met haar kinderen. En zo is een dag waar ik best tegenop zag erg leuk geworden :-)

woensdag 10 augustus 2016

Waterstand doorgeven

Gisteren lag er weer een brief van vitens op de mat, ik moest mijn waterstand gaan doorgeven. Ik ben meteen de kelder ingedoken, dan kan ik het ook niet vergeten.

Op de meter stond een stand van 30. Dat vind ik netjes. Maar ja, ik heb natuurlijk ook nog die andere meter gehad. Hoeveel stond daar op?
Ik ben gaan teruglezen op mijn blog. Ik weet dat ik vorig jaar over de watermeter had geschreven. Ik had geluk, bij het vervangen van de watermeter had ik 7 kuub gebruikt. In totaal heb ik dus 37 kuub gebruikt. Dat is 13 minder dan het jaar ervoor.

Die vermindering snap ik wel. Eerst waste ik af onder een lopende kraan. Heel erg slecht, ik weet het, maar dat was mijn manier. Met de komst van de afwasmachine (die 6 liter per keer verbruikt), staat de kraan niet meer zolang open.
Ook heb ik voor mijn werk twee uniformen meer gekregen (drie in plaats van één). Dat scheelt een hoop extra wasjes omdat ik een schoon uniform aan moet hebben. Dat ik maar één uniform had was trouwens mijn eigen schuld, ik heb te lang gewacht om nieuwe te vragen.

Ik ben benieuwd naar de afrekening dit jaar. Ik verwacht niet dat ik iets bij moet betalen.

dinsdag 9 augustus 2016

Weer thuis

Toen mijn broertje en vader in het hotel aankwamen, keken ze hun ogen uit. Ze genoten van het middageten, het bowlen daarna, het zwemmen. Ook de kamers vonden ze heel mooi, vooral mijn vader genoot zichtbaar. Hij had een kamer vlakbij dochter en mij, dat was heel erg leuk.

Met mijn vader heb ik hele goede gesprekken gehad, ook over mijn moeder.  Ik heb mijn vader gevraagd met zijn zorgen naar hun huisarts te gaan. Het bespreekbaar te maken.
Hij genoot van de rust die hij had. Even zomaar een uurtje kunnen rusten voor het eten, en vervolgens zo aan kunnen schuiven bij een lekkere maaltijd. Het was fijn om te zien.

Mijn broertje heeft heel veel lol gehad met dochter. Ze hebben samen gezwommen, gesjoeld, videospelletjes gespeeld, tv gekeken.
Vandaag waren we er allemaal weer aan toe om naar huis te gaan. Het waren hele fijne dagen, we hebben er allemaal heel erg van genoten. En het leuke is dat mijn vader volgend jaar weer mee wil. En ook mijn moeder wil proberen te overtuigen om ook mee te gaan :-) Dat vind ik een heel goed teken. Voor mijn moeder zou het ook goed zijn om er eens uit te gaan.

zondag 7 augustus 2016

Tien jaar geleden...

Tien jaar geleden was het eindelijk zover, na een redelijk makkelijke zwangerschap en een moeilijke bevalling werd dochter geboren. Een  prachtig meisje, maar omdat ik eerst geopereerd moest worden mocht ik haar nog niet vasthouden (er was haast bij, ik was aan het leegbloeden).

Nu tien jaar later ben ik nog steeds heel gelukkig met dochter. Ze is een geweldig lief kind, ze is lekker ondeugend, maar ook heel goed en lief voor iedereen die ze tegenkomt.

Gister hadden we op verzoek van dochter een samen-zijn-dag. Het was immers de laatste dag dat ze 9 jaar was. We hebben samen genoten van de dag. Het lekkere eten, zo vaak zwemmen als we wilden, in heel veel kruidenbadjes liggen, twee keer bowlen, spelletjes spelen, televisie kijken...
Moe en tevreden ging dochter slapen, zich verheugend op vandaag. Want vandaag mag ze haar verjaardagsjurk aan. En de bijpassende schoenen. En opa en oom komen vandaag. En twee keer een toetjesbuffet. En vandaag mogen we alweer bowlen.

Ik ben blij, gelukkig en dankbaar dat dochter in mijn leven is. Ze heeft zich tot nu toe ontwikkeld als een heel mooi meisje, en nu gaat ze een jonge vrouw worden 💜

donderdag 4 augustus 2016

Koffers inpakken

Ik blijf er een hekel aan houden: koffers inpakken. Ik ben twee weken geleden met de lijst begonnen met alles wat in de koffers moet. Elke dag schreven we er wat bij. Maandag heb ik de koffers beneden neergezet, en zijn we ze gaan vullen. Dochter vond dat ze een grotere koffer nodig had, ze had haar kleren voor vijf dagen er zo ingedaan dat de koffer vol leek. Nadat we het samen netjes hebben opgevouwen, had ze een hoop ruimte over :-)

Vandaag zijn we samen met buurmeisje naar de bios geweest, naar de huisdieren film. Ze hebben er allebei zichtbaar van genoten. Daarna zijn we bij de mac gaan eten, en kregen ze bij hun happy meal een knuffeltje van die film. Hun dag kon niet meer stuk.

De koffers zijn nu helemaal klaar, de rugzakken (met vermaak voor in de trein, en de zwemspullen voor daar) zijn ook gepakt. Mochten we onderweg dorst krijgen, halen we halverwege iets op het station. En anders hebben we veel zin in iets als we daar zijn :-)

We gaan op vakantie!!! Ik kan haast niet wachten.

dinsdag 2 augustus 2016

Reserve sleutel

Toen ik net op mezelf ging, gaf ik een setje sleutels aan mijn moeder. Want zoals ze zelf zei, stel dat er iets is.

Het eerste jaar waren er een paar dingen waar ik toen de kriebels van kreeg. Ik had een koelkast waar de deur niet goed van sloot, die moest op een aparte manier dicht gedaan worden. Ik controleerde altijd of de deur goed dichtzat als ik weg ging. Toen ik 's middags een keer thuiskwam, was de koelkastdeur open. Ik heb me suf gepiekerd over hoe dat kon. De gedachte dat er iemand binnen was geweest, ik wou er niet aan denken.

Niet heel lang daarna had ik me verslapen. In mijn haast om toch nog op tijd te zijn, viel mijn dekbed op de grond. Dat kan vanmiddag allemaal, bedacht ik, en ik ging verder met dochter verzorgen. 'S middags was mijn bed keurig opgemaakt toen ik thuiskwam. Ik flipte nog net niet, maar nu wist ik het zeker. Er was iemand in mijn huis geweest. Er waren twee mensen met een sleutel van mijn huis. Een collega/vriendin die vlakbij woont, en mijn moeder. Omdat ik samen met mijn collega had gewerkt, viel zij af. Mijn moeder ontkende dat zij binnen was geweest, en weigerde om mijn sleutel terug te geven.

Ik was in die tijd al ptss aan het ontwikkelen, en dit hielp ook niet echt. Ik werd bang om thuis te zijn. Of om thuis te komen.
Het slot vervangen was te duur. Het kwam toen niet in me op om de woningbouw om advies te vragen.
Ik bedacht me dat ik ook nog een bovenslot had. Bij navraag in de winkel bleek die 40 euro te kosten. Die middag heb ik meteen het slot vervangen. De keukendeur kon op de haak. Daarna heb ik nooit meer het gevoel gehad dat er iemand in huis was geweest.
Met de renovatie zijn alle sloten opnieuw vervangen, op elke deur past nu dezelfde sleutel.

Gisteravond heb ik een reserve sleutel aan mijn jongste broertje gegeven. Ik vertrouw hem genoeg om te weten dat hij niet zonder reden zomaar in mijn huis komt. Ik vind het een fijner gevoel om te weten dat als ik mezelf buiten sluit, ik zonder hoge kosten ook weer naar binnen kan.

maandag 1 augustus 2016

Recensies lezen

Op de reclame zag dochter een bubbelbal. Het leek haar een geweldig iets, een hele grote bal die op een luchtbel lijkt. Toen ik de reclame zag, had ik er een beetje mijn twijfels bij. Het zag er niet uit als een heel stevig iets.

Dochter wou toch weten wat het ding kostte, misschien kon ze hem van haar zakgeld kopen. Op internet zagen we dat hij 15 euro was. Dochter zat te stralen, dat kon ze betalen.
Een stukje naar beneden stonden de recensies. Ze waren allemaal negatief, de bubbel was al heel snel kapot.

Dochter bedacht zich dat de beter een zakje ballonnen kon kopen.
Ik ben blij dat er zoveel meningen worden gegeven. Het scheelt een hele dure miskoop.

zondag 31 juli 2016

Eindelijk

Het is twee dagen later dan gepland, maar eindelijk heb ik vakantie!!! Twee dagen later, omdat er dit weekend niemand uit mijn team was, en er ook echt niemand kon (of wilde) werken.
Ik had mezelf beloofd om niet meer extra te gaan werken, maar ik heb mezelf toch maar ingevuld op het rooster. Want ach, die twee dagen maken ook niet uit.
Vanmiddag kwam de verzorging me spontaan meehelpen, dan kon ik eerder vakantie gaan houden. Dat vond ik heel erg lief, ik mocht een half uur eerder weg.

Nu hoef ik twintig dagen niet aan werk te denken, gewoon lekker uitslapen, leuke dingen doen, en over vijf dagen zitten we heerlijk in Assen. Daar kijk ik nog het meeste naar uit. Echt niks hoeven, alleen maar genieten!

Ik heb echt vakantie :-)

vrijdag 29 juli 2016

Trots op mezelf!

Al heel lang vormt een gezin een hele hoop ergenis bij mij: buiten muziek opzetten. En dan niet gewoon overdag, dat maakt me niet uit, maar het liefst na middernacht.
Er naartoe gaan leverde voor mij ook een hoop problemen op. Het is donker (ik ben heel bang in het donker), die man klinkt aardig dronken, en over iemand klagen...

Toen ik het er met een collega over had, gaf ze het advies toch naar die mensen te gaan. Dan weten ze dat er iemand is die er last van heeft. En de eerste keer is moeilijk,  de tweede keer ook, en daarna wordt het makkelijker.

Me over mijn angst heen zettend ben ik net naar die mensen toegelopen. Eerst heb ik in het achterpad gecontroleerd of het wel echt daar vandaan kwam. Stel je voor dat je iemand ten onrechte wakker belt om 1 uur 's nachts. Ik hoorde de man en vrouw samen praten dat de muziek wel wat harder kon. In mezelf mopperend stapte ik over mijn laatste drempel heen en ben gaan aanbellen. En het heeft geholpen, de muziek is uit :-)

Ik ben trots op mezelf. Alle spoken die ik vooraf zag bleken er niet te zijn. En het is nu zo heerlijk rustig :-)

donderdag 28 juli 2016

Facebook vrienden

Al jaren heb ik facebook. Eerst alleen omdat het kon. Ik snapte er niks van, en gebruikte het ook verder niet. Totdat ik me aansloot bij de kerkgemeenschap waar ik nu bij zit. Er werd veel via facebook gedeeld, en zo was ik ook op de hoogte van alle activiteiten.

Toen ik erachter kwam dat je via facebook ook spelletjes kan spelen, was ik helemaal verkocht. Ik sloot me aan bij groepen van een bepaald spel, en binnen de kortste keren had ik meer dan 1000 'vrienden'. Waarvan ik er acht van kende. Iets delen doe ik amper via facebook,  maar met heel veel mensen die hetzelfde spel ook spelen kwam ik sneller vooruit.

De laatste paar weken krijg ik steeds vaker vriendschapsverzoeken van collega's. Een aantal waar ik goed mee op kan schieten heb ik geaccepteerd, zo kan ik hun dingen af en toe bekijken. Maar de rest, daar doe ik niks mee. Ik heb er geen behoefte aan.

zondag 24 juli 2016

Nieuwe tablet

Drie jaar geleden, toen ik overstapte van energiemaatschappij, kreeg ik een bol.com kaart van 100 euro cadeau. Van die kaart kocht ik een tablet. Mijn eerste echte tablet. Een onding vond ik het, het werkte echt heel anders dan mijn laptop.
Drie dagen later ging mijn laptop kapot. En toen was ik heel erg blij met een tablet. Want geld voor een nieuwe laptop had ik niet.
Na een week was ook de tablet kapot, zelfs met de stekker erin liep de accu in een hoog tempo leeg, en kwam niet meer boven de 3% stroom.

Nadat de tablet was gerepareerd deed hij het ontzettend goed. En eerlijk is eerlijk, nadat ik goed aan mijn tablet gewend was vond ik hem veel fijner dan de laptop.
Helaas, al een tijdje merk ik dat de tablet slecht wordt. Zonder  stroomtoevoer springt hij uit. Ik ben naar een reparatiewinkel geweest, en daar was de conclusie dat repareren duurder was dan een nieuwe.

Omdat deze maand mijn salaris 500 euro meer was, besloot ik dat het nu een mooi moment was om te kijken voor een nieuwe.
Dit keer heb ik voor een samsung gekozen, wel een dure (160 euro). Ook aan deze tablet moet ik weer heel erg wennen. Maar dat komt wel. En de komende jaren kan ik weer vooruit :-)

vrijdag 22 juli 2016

Concert

Aan het begin van de week vertelde mijn vader dat hij een mini orgelconcert mocht geven. Hij had er heel veel zin in.

Op een orgel spelen is een grote passie van mijn vader. Een passie die hij thuis weinig deelde, mijn moeder was (en waarschijnlijk is) er heel erg op tegen. Als kind namen we haar mening over: orgels, verschrikkelijk!

Nadat ik met mijn vader had gesproken, bedacht ik me dat mijn moeders mening niet mijn mening hoeft te zijn. Bovendien, ik luister zelf erg graag naar kerkliederen, ook waar een orgel in voorkomt.
En dus besloot ik om naar het concert van mijn vader toe te gaan. Toen dochter er van hoorde, wou ook zij heel graag mee, ze had opa nog nooit orgel horen spelen.

Toen mijn vader ons zag, was hij blij verrast. Dochter had het dichtste plaatsje bij het orgel gezocht, zodat ze opa goed kon zien. Na afloop was ze enthousiast, ze wist niet dat opa zo goed kon spelen. Ik vond het ook heel erg mooi.
Na afloop vroeg hij of we zin hadden om een keer mee te gaan naar zijn favoriete orgel. We hebben meteen een datum geprikt.

Het was leuk om mijn vader zo blij te zien,  en zo vol passie te horen vertellen over de muziek die hij had gekozen. Jammer dat ik niet eerder daar aandacht voor heb gehad.
Deze vakantie en in de herfstvakantie gaan dochter en ik een paar keer met mijn vader op stap. En daar ben ik heel blij mee ☺

woensdag 20 juli 2016

De 7 zekerheden

Toen de jum.bo hier net kwam, vond ik die zeven zekerheden heel mooi klinken. In de praktijk wordt er heel goed op gelet dat zo min mogelijk mensen daar gebruik van kunnen maken, en logisch ook.

Gisteravond was ik bij mijn vaste supermarkt, en zag ik dat de kleine mona toetjes 20 cent goedkoper waren geworden. Dochter en ik vinden die allebei lekker, en ik nam een verpakking mee.

Vandaag na het zwemmen zijn we meteen boodschappen gaan halen bij de jum.bo, dat scheelt weer een fietstocht door de hitte. Daar waren dezelfde toetjes nog steeds 20 cent duurder. Ik heb in mijn rugzak gekeken of ik de kassabon van gisteren nog had, en ja hoor :-)

Met de kassabon en de toetjes in mijn hand ging ik op zoek naar een medewerker. Die was overduidelijk niet erg  happig om mij het product gratis mee te geven. Het prijsverschil was erg groot, die waren bij mijn supermarkt in de aanbieding, was zijn redenatie. Met de kassabon kon ik laten zien dat dat niet zo was, hij stond niet bij de aanbiedingen vermeld. Bovendien stond het in mijn supermarkt ook als vaste prijs, anders had ik het niet eens in mijn hoofd gehaald.

Met veel tegenzin heeft de medewerker een sticker op de toetjes geplakt. En blij dat ik was. Niet alleen met het feit dat ik die toetjes gratis heb, maar ik heb gebruik kunnen maken van die zeven zekerheden :-D

dinsdag 19 juli 2016

Zwem abonnement

Sinds een aantal jaar bieden ze bij het zwembad hier een zomerabonnement aan: voor één bedrag onbeperkt zwemmen. Tot nu toe heb ik daar nooit gebruik van gemaakt, om het eruit te halen moet er minimaal tien keer gezwommen worden.

Gisteravond hadden dochter en ik het allebei erg warm. Toen ik op de site van het zwembad naar de openingstijden keek, zag ik dat ze die avond anderhalf uur open waren. Dochter begon gelijk de zwemtassen in te pakken. Mezelf afvragend of ik het 10 euro waard vind om anderhalf uur te zwemmen, keek ik wat het abonnement kostte.
Dit jaar is het goedkoper dan andere jaren, voor ons samen 85 euro.

Dat gaan we er deze vakantie wel uithalen, vooral omdat ze ook een aantal avonden open zijn.
Deze zomervakantie weet ik zeker dat we vaak in het zwembad zijn. En met zulk weer heb ik daar niks op tegen :-)

maandag 18 juli 2016

Vluchten

Bijna twee weken geleden in de supermarkt had ik het idee dat ik gevolgd werd. In elk pad waar ik ging werd ik gevolgd door een man. Hij kwam me wel ergens bekend voor. Maar waarvan?

Na mijn derde rondje langs de bakkersafdeling (ik moest me van mezelf wel zeker weten) besloot ik om hem rustig te observeren. Ineens schoot het binnen. Het is/wae een vriend van mijn grootste nachtmerrie. Het fijne van verdrukking is dat alle nare en vervelende dingen even weg blijven. Maar daar in de winkel overspoelde de herinneringen aan hem me een beetje.
De ontmoeting zelf was puur toeval, ik heb die man niet meer gezien toen ik mijn slechte leven achter me liet.

Na zo'n ervaring weet ik dat ik er een paar dagen last van mag hebben. Lief zijn voor mezelf en rustig aan doen. En onder de mensen blijven, afleiding zoeken.
Helaas (of misschien ook wel goed) is het niet rustiger geworden. Overdag ben ik overgevoelig geworden, ik schrik me al kapot van een langslopende mier. 'S nachts ben ik in mijn dromen aan het vluchten. En elke keer kom ik er in mijn droom dan achter dat het niet helpt.

Vandaag heb ik bij de huisarts een verwijsbrief gehaald voor psychische hulp bij mijn psycholoog. Ik mocht altijd weer terug komen als het nodig was, en ik herken nu zoveel klachten van de PTSS, dat het mij nodig lijkt. Helemaal zelf hieruit komen lukt niet. Volgende week woensdag heb ik een afspraak bij de psycholoog.