donderdag 21 januari 2016

Schuldig voelen

Maandagavond voelde ik me niet heel lekker. Ik was erg moe, om half 8 lag ik al in bed, en ik had een goede hoofdpijn.
Dinsdagochtend heb ik me ziek gemeld op mijn werk, ik had griep.

Dinsdag is dochter ook thuis gebleven van school, maar gister moest ze van mij weer naar school. Omdat ze het verkeer nog niet goed overziet, en er twee gevaarlijke kruispunten zonder verkeerslichten op de route naar school liggen, mag ze niet alleen.

Ondanks dat ik ziek ben, moet ik wel de straat over. Op de terugweg ben ik nog snel de appie ingeschoten voor brood, melk en bananen. Ik kom langs die winkel onderweg naar huis, en het scheelt weer een rit.
Toch voel ik me schuldig over het feit dat ik naar buiten ga. Ik heb het al vaker tegen collega's uitgesproken, en de meeste  begrijpen het wel. Als alleenstaande ouder moet je wel, is het antwoord.

Zo is er niet altijd over gedacht. Een heel aantal jaar geleden had ik een beginnende longontsteking. Ik was naar de huisarts geweest, en meteen daarna ben ik naar de apotheek gegaan om de antibiotica op te halen. Nog geen uur daarna kreeg ik een boos telefoontje van de teamleider toen. Ik was buiten gezien, en ik werd de volgende dag op het werk verwacht. Verbaasd en geschokt als ik was, kon ik geen weerwoord geven.
De collega die me had gezien, vond het goed dat ik moest komen werken, als zij ziek was mocht ze van haar zoon het bed niet uit, hij deed dan alles, ook de medicijnen halen bij de apotheek.
 Dat haar zoon toen 25 was, en mijn dochter 2, was een klein detail. Dochter was graag alleen over straat gegaan, maar daar vond ik haar toch echt veel te klein voor.
Lang heb ik het die dag niet volgehouden, ik was echt ziek. Na een half uur ben ik door collega's uit de zorg weer naar huis gestuurd, ze vonden het onverantwoord.

11 opmerkingen:

  1. Absurt, kort door de bocht. Ik snap je 'angst 'wel om gezien te worden. Dat is het nadeel als je vlak in de buurt woont van je werkt.
    Mensen die enige km ver weg wonen hebben hier veel minder last van. De onvrijheid die je ervaart kan ik snappen maar ik denk dat je ook moet wapenen tegen zulke oordelen. Je hebt een heel goed argument.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een tip, bij ziekte kan de apotheek ook thuisbezorgen...en volgens mij is het gewoon geoorloofd om even een boodschapje te doen "mits je het verloop van je ziekte niet belemmerd" lees je CAO er eens op na, of om je zekerder te voelen, bespreek het eens met je leidinggevende.
    Beterschap!

    Groet,Greet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als ik van de huisarts naar huis rij, kom ik langs de apotheek.
      Dank je voor de tip van het cao :-)

      Verwijderen
  3. Kom op zeg, je hoeft je niet schuldig te voelen als je een boodschap moet doen als je ziek thuis bent. Dat weet je zelf ook wel.Je laat je toch niet intimideren door een ervaring van jaaren terug ? Pfff.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet ook dat ik me niet schuldig moet voelen. Alleen mijn gevoel zegt wat anders. Ik ben opgegroeid met het idee dat als je naar buiten kunt, je ook kunt werken, anders ben je een profiteur. Mijn verstand weet dat dat niet altijd waar is, nu mijn gevoel nog even mee krijgen.

      Verwijderen
  4. Ah ja, ik heb het ook een keer meegemaakt. Ik werkte toen nog in een supermarkt, bijbaantje als vakkenvuller, en op een dag was ik ziek en ging toch boodschappen doen, in diezelfde supermarkt. Dom, misschien, want toen belde de bedrijfsleider ook, dat als ik boodschappen kon doen, dat ik dan ook 's avonds kon komen werken. Dat waren een paar zuurverdiende guldens, zeg, die dag!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De teamcoach die er tot twee jaar geleden was dacht er ook zo over. Ze belde rustig elke dag om te informeren of je al in staat was om boodschappen te doen, want dan kon je ook wel een kamer schoonmaken of thee rondbrengen.

      Verwijderen
  5. heb het ook zo meegemaakt , werkte toen bij een schoonmaakbedrijf , moest een flinke kaakoperatie ondergaan , week in ziekenhuis erna , net thuis en daar was de baas ....
    ja , maandag kun je wel weer beginnen he ....
    zat 6 weken met de tanden opelkaar , maar daar geven ze niks om ! kreeg nog gigantisch bloedarmoede , moest 6 weken bijkomen ...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Belachelijk hoe sommige manager met hun mensen omgaan. Ze krijgen toch veel betere en loyale medewerkers als ze meedenken en empathischer zijn?

    Ik heb toen ik 61 was een meniscusoperatie gehad en had l jaren problemen met gewrichten. Een andere collega -sportieve jonge vent - had met voetballen een gescheurde meniscus opgelopen en werd maandje eerder eraan geopereerd. Ik "kreeg" 2 dagen extra ivm leeftijd toen vonden ze dat ik wel weer kon komen. Glukkig had ik de bedrijfsarts mee en kon ik weer gaan werken toen het ook echt kon.

    Het gevolg was wat ik bij latere ziekmeldingen een dagje extra ziek was. Misschien kinderachtig maar dan moeten ze je maar normaal behandelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een gezeur als je toch naar buiten gaat omdat je wel moet. Er zou meer begrip moeten zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een vreselijke collega was dat zeg! Bah, wat een nare manier van doen.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen