woensdag 23 maart 2016

Gaatjes

Vandaag moest dochter naar de tandarts, een spannend moment voor beide. Ik heb een enorme angst voor tandartsen, en dochter heeft die overgenomen. Twee jaar terug heb ik een gespecialiseerde angst tandarts gevonden. Dat was nodig, dochter had gebitsproblemen die niet meer te negeren waren.

Nadat ze onder narcose in het ziekenhuis is geholpen aan haar gebit, ging het goed. Dochter vertrouwd haar tandarts, en laat steeds meer toe. Vandaag konden er zelfs foto's genomen worden, een enorme stap vooruit.

Helaas waren er op die foto's twee gaatjes te zien in de melk kiezen, en nog niet met het oog zichtbaar. Nog geen ernstige waar ze nu al last van heeft, maar voordat ze die kiezen gewisseld heeft, krijgt ze er wel last van als er niks aan gedaan wordt.

Dochter werd meteen angstig. Gelukkig kon ze aan de tandarts ook uitleggen waar ze zo bang voor is: de verdoving. De tandarts heeft de tijd genomen om haar gerust te stellen, alles laat ze zien, en ze verteld eerlijk aan dochter wat ze gaat doen. 

Op het moment zie ik er meer tegenop dan dochter. Ik volg het advies van de tandarts op: heb het er niet teveel over, en laat het maar gewoon gebeuren. Dat is het beste, de tijd van negeren is voorbij, het lost niks op en het maakt de klachten alleen maar erger.
Volgende week is de afspraak. 

1 opmerking:

  1. Goh, ik wou dat jij mijn moeder was geweest.
    Ik heb zelf een enorme angst voor de tandarts (en voor mijn moeder) ontwikkeld toen ik als kind onverdoofd geboord moest worden. Gevolg is dat ik nu bij een hele lieve angst-tandarts ben en al jaren geen contact meer heb met mijn moeder. Er zijn nog veel meer redenen waarom ik geen contact meer met haar wil, maar dat voert voor nu te ver om te vertellen. Conclusie: je komt op mij over als een hele lieve en ook bewuste moeder.
    Groetjes, Astrid C.

    BeantwoordenVerwijderen