maandag 21 maart 2016

Herbelevingen

Zaterdag was ik met dochter en buurmeisje in het zwembad, om te vieren dat dochter haar zwemdiploma had gehaald en dus ook zonder mij mocht zwemmen. Ik had een boek meegenomen om te lezen als ik het zwemmen zat was.

Toen ik na een uur het boek uit het kluisje ging halen zag ik een man. Hij bleef de rest van de middag in mijn buurt hangen en glimlachen mijn kant op. Bijna eng, ik kende hem niet, dacht ik.

Vandaag kreeg ik op mijn werk weer een kijkje in mijn verleden. Ik kende die man wel, het is één van de spoken uit mijn foute periode.
Ik baal toch wel flink van deze herinnering. Het is een hele tijd geleden dat ik een nieuwe vergeten (verdrongen) herinnering had. Ik weet dat er heel veel van dit soort spoken uit het verleden rond lopen. Veel herinneringen heb ik daar niet aan, en dat vind ik prima. De herinneringen die ik wel terug gekregen heb, hebben meer dan genoeg tijd, energie, verdriet en zelfverwijt gekost om te verwerken.

Helemaal uit mijn gedachten krijg ik die beelden van vandaag niet. Ik weet dat het drie dagen kan en mag duren. En anders kan ik de psycholoog om hulp vragen. Stom verleden ook!

7 opmerkingen:

  1. Het zou mooi zijn als je de deur voor de niet leuke dingen van het verleden dicht zou kunnen doen. Gekke is dat dat "stomme" verleden je ook gebracht heeft waar je nu bent, samen met je dochter. Zonder dat verleden zou ook het heden anders zijn... En wie zegt beter....
    Misschien een mooie gedachte om de spoken te doen verdwijnen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat een fijne en zinnige reactie, dat is iets wat ik ook altijd graag opmerk. Het nu is een som van het verleden.

      Verwijderen
    2. Herbelevingen en verdrongen herinneringen die bovenkomen drijven uit de diepe poel van vergeten dingen hebben aandacht en liefde nodig.

      Of zoals ik het ooit in een vertwijfelde brief aan mijn psycholoog schreef. Ik wil al die nare herinneringen niet opdiepen. Ik heb niet voor niets een laag cement over de put met narigheid gestort. In de hoop dat het een definitief afsluiten en vergeten van het verleden zou zijn. Het werkt meer als een filter. Zo af en toe plopt er iets vreselijks doorheen, altijd net alsmik denk dat het niet meer gebeuren zal. Waarom? Is het omdat mijn verleden, hoe moeilijk ook mij heeft gevormd en misvormd? Wil mijn ziel al die narigheid die diep onder het oppervlak begraven ligt nou naar boven halen om mijn verstand te hinderen? Of is het de pijn die mijn gedrag van uur tot uur beïnvloedt, waar ik me zelden van bewust ben. Komen deze dingen stuk voor stuk boven omdat mijn ziel heel wil worden en genezing, aanvaarding en heelheid zoekt door de herinnering, de pijn, de gevoelens en gedachtes stuk voor stuk door te gaan?

      Nu jaren later kijk ik terug, naar mijn gebrokenheid. Hoe meer zooi ik onder de cementlaag stopte, hoe depressiever ik was. Ik had het nodig om te functiineren dat ik de meeste dingen parkeerde, maar parkeren is geen verwerken.

      Leef in het heden, met een welwillende houding voor jezelf in het verleden.

      En om even perspectief te bieden wat mijn draken zijn verwaarlozing, mishandeling, seksueel misbruik, pesten. Mijn hele kindertijd en tienertijd zijn gevuld met gebroken botten, honger, bloed, afwijzing, buitensluiten opsluiten en uitbuiten. Ccptss met dissociaties.

      Petra

      Verwijderen
    3. Dank je voor je openhartige reactie Petra.

      Verwijderen
  2. Mooie opmerking Anoniem.! Die hou ik ook even bij me....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat vervelend dat je zo geconfronteerd wordt met je verleden zeg. Wel fijn dat je hulp hebt van een psycholoog.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  4. dag dame ja ook ik worstel nog met een verleden en voor mij is het vooral lastig als er iets fout gaat (ik werd na 10j ontslagen) dan denk je direct van had die dan toch gelijk toen ze vroeger vertelde dat ik niet goedgenoeg was/ben ?
    tuurlijk ken ik je niet goed maar voor wat ik hier zie lees ben jij een super goed mens en een fantastische mama
    en jij doet dat zonder levensgezel echt petje af voor jou ! voor mij is het erg confronterend nu mijn dochter in de leeftijd is toen ik het zo moeilijk had thuis géén warmte zich nooit geliefd voelen en dat ouders zo duidelijk tonen zeggen dat je niet voldoet als hun kind ! nu mijn oudste zover is kan ik dat echt niet plaatsen ! onbegrijpelijk als wij als ouder niet geloven in onze kinderen en ze geen warme thuis geven en ze laten groeien en bloeien met veel zelfvertrouwen wie o wie zal het dan wel doen ! en man o man jij doet wel met jouw meid he! veel sterkte met de oude spoken !! en ik las ooit een mooie spreuk ! GEEN LOTUSBLOEM ZONDER MODDER !lieve groet en dikke knuffel Jezebelle

    BeantwoordenVerwijderen