vrijdag 30 september 2016

Een grote berg...

Maandag is het al zover, dan gaat dochter op kamp. Vijf dagen lang naar zeeland. Ik gun dochter deze ervaring, maar toch blijf ik er ook tegen hikken. Ook dochter voelt het dubbel. Vijf dagen klinkt erg lang, zonder moeder, beste vriendin en haar knuffeldieren. Maar als we het erover hebben wat ze allemaal gaan doen en zien, straalt haar gezicht.

Alles wat in de tas van dochter moet ligt al klaar of hangt op de lijn. Het inpakken doen we morgen samen, dan kunnen we meteen alles goed aftekenen op de lijst. Zondag moet ik nog een cake bakken die ze maandag mee kan nemen, en dan is het al bijna zover. Onze les loslaten gaat weer beginnen

Ik zal blij zijn als het volgende week vrijdag is. Dan heb ik mijn kind weer terug! Ik kijk er nu al naar uit.

woensdag 28 september 2016

Een afspraak met mijn moeder

Mijn nieuwe voornemen was om mijn ouders wat vaker te bezoeken. Ik weet dat mijn vader op woensdagmiddag vrijwilligerswerk doet, daarom ging ik vandaag op bezoek bij mijn moeder. Gewoon alleen wij twee, zonder prikkels en inmenging van anderen.

Mijn moeder leek blij verrast dat ik voor de deur stond. Het lopen gaat zichtbaar slechter, maar ze is er weer mee naar de dokter geweest. En onderzoek heeft uitgewezen dat ze een versleten kniegewricht heeft. Geen wonder dat ze zoveel pijn heeft. Ze krijgt een nieuw gewricht, en ze is vol goede moed dat het lopen op den duur weer beter gaat.

Ik heb haar meteen uitgenodigd dat als het lopen weer beter gaat, dat ze met ons mee (en natuurlijk mijn vader) mee naar Assen gaat. Ze heeft het aanbod niet afgewezen, dus dat vind ik al heel positief.
Ook liet ze vol trots haar nieuwe rollator voor buiten zien, en hoe die werkte. Ik ben blij dat ze zo'n ding heeft, ze is al een paar keer lelijk gevallen omdat ze buiten te weinig steun heeft.

Al met al was het vandaag een erg leuk en gezellig bezoek, ik ben ruim twee uur gebleven. Wie weet is een wat betere band met mijn moeder toch mogelijk :-)

dinsdag 27 september 2016

Inenting

Een paar maanden geleden kreeg ik een brief van mijn werkgever, ik kon ingeënt worden voor hepatitis b, iedereen binnen de organisatie kreeg die mogelijkheid. Aan de ene kant heel fijn, maar ik zag er ook tegen op.

Vandaag was de eerste inenting. Een aantal collega's uit de zorg vroegen zich hardop af waarom ik, terwijl ik niks met naalden te maken heb ingeënt moet worden. Toen ik ze erop wees dat ik het in april ook voor elkaar heb gekregen om me te prikken aan rondzwervende naalden, waren ze stil. Een ongeluk zit in een klein hoekje, dan maakt het niet uit of je in de huishouding werkt of in de verpleging.

Ik moet nu nog twee keer een inenting halen, en daarna nog een keer een bloedonderzoek.

maandag 26 september 2016

Wandelschoenen

Volgende week gaat dochter op kamp. Vier dagen lang gaat er flink gewandeld worden, en de laatste dag bezoeken ze een zwemparadijs.

Vorige week hebben de kinderen geoefend met het lopen. Met een bus gingen ze naar een aantal dorpen verderop, en vandaar uit liepen ze weer terug naar school, ongeveer 15 kilometer.
Dochter had het niet leuk gevonden, maar veel vertelde ze er niet over.

Vandaag kwam dochter uit school met een ander paar schoenen aan: echte stevige wandelschoenen. Verbaasd vroeg ik waar ze die vandaan had. Trots gaf ze een briefje van de juf aan mij.
Vorige week had dochter erg zere voeten van het lopen, daarom had de juf andere schoenen georganiseerd die ze mag lenen. Hopelijk was ik het daar mee eens.

Ik vind het ontzettend lief dat ze dat heeft gedaan, zulke schoenen gebruiken we niet. Ik had dochter wel haar stevige schoenen aan laten trekken, maar dus niet geschikt voor die wandeltochten.

Dochter is erg rijk met haar leenschoenen. Het is fijn dat dit kon!

zaterdag 24 september 2016

Gesneden

Vanmorgen bij het maken van de ontbijten op mijn werk schoot ik per ongeluk uit met een schilmesje en kwam hard tegen mijn andere wijsvinger aan. Het begon gelijk flink te bloeden. Dat ding was veel scherper dan ik had verwacht.

Ik heb een paar velletjes keukenrol gepakt en tegen de snee aangedrukt, en ik heb een verzorgende om een pleister gevraagd. Ze vond dat ik de snee eerst aan de verpleegkundige moest laten zien, wie weet moest het gehecht worden.

De ene verpleegkundige vond dat het gehecht moest worden, de andere verpleegkundige vond het genoeg om de vinger goed te verbinden. Ik ben niet van de naalden, en ik heb het advies opgevolgd van de tweede. Tijdens het werken heb ik een handschoen gedragen, als het weer ging bloeden kwam het niet direct op het eten/drinken van de bewoners.
Thuis heb ik het verbandje verschoond en gunde ik mezelf ook de tijd om de snee te bekijken. Het is echt een flinke, over de hele lengte van de vingertop.

Of het echt gehecht moet worden, ik denk het niet. Het doet geen pijn op het moment, en ik moet het goed schoonhouden. De volgende keer pas ik wel veel beter op met messen, dat is een ding wat zeker is.

donderdag 22 september 2016

Stoofperen

Iets waar ik gek op ben zijn stoofperen. Vroeger maakte mijn moeder ze altijd voor de kerst. Omdat we met zeven personen thuis waren, moest er heel veel worden geschild en gesneden. Dat vond ik altijd een gezellig klusje. Samen naast mijn moeder de peren schillen.

Nog steeds kijk ik elk jaar verlangend uit naar het moment dat de peren weer in de winkel komen. Maandag zag ik ze al liggen bij de supermarkt. Ik heb 3 kilo gehaald. Zaterdag hebben we een gezamenlijke avondmaaltijd in de kerk, en mijn bijdrage daaraan worden de stoofperen.

Omdat ik morgen twee diensten op het werk heb ingevuld, en zaterdag ook moet werken, maak ik nu al de peren klaar. Het ruikt heerlijk in huis, zelfs dochter staat de peren uit de pannen te kijken en te bedenken of ik nu al saus voor haar kan maken van het vocht.

Morgenavond eten we in ieder geval wat van de peertjes, lekker met gebakken aardappels. Het is nog lang geen kerst, maar we hebben nu al een feestmaal :-D

woensdag 21 september 2016

Briefjescommunicatie

Dochter heeft les van twee vaste juffen: vier dagen de ene juf, en op vrijdag de andere juf. Vorige week vond ik in dochters tas wat briefjes met uitleg van het rekenwerk. Achter die briefjes zat een ander briefje met een hoekje vast. Toen ik het las, was ik toch iets minder blij met de juffen.
Op het briefje stond wat er de vrijdag was gebeurd dat dochter overstuur was door haar rekenwerk. Met daaronder groot dat de juf het idee had dat dochter lui was: want de ene keer lijkt ze het te snappen, en het volgende moment niet.

Ik snap dat de juffen iets van communicatie moeten hebben, ook al zien ze elkaar niet. Maar dat dit soort communicatie ook bij dochter terecht komt, dat vind ik niet kunnen. Haar zelfvertrouwen is al niet groot, en om dan te lezen dat je lui wordt gevonden terwijl je het wel wil, dat lijkt me niet bevorderend.

Ik heb de juf er op aangesproken en het bewuste briefje laten zien. De juf die er vier dagen is had dat briefje nog niet gezien, en had gedacht dat het gewoon uitleg voor dochter was die ze mee naar huis kon nemen. De juf herkende dochter niet in het woord lui, dat ze de ene keer iets wel snapt, en het volgende moment niet is bekend. Door heel veel te oefenen en te herhalen gaat het beter.

Gelukkig had dochter het briefje ook niet gelezen, dat zou ik heel erg hebben gevonden.


maandag 19 september 2016

Kind kwijt

Een heel aantal jaar geleden mocht dochter 'alleen' buiten spelen. Ze was een stukje jonger, en het loslaten dat ze zonder mij mocht buiten spelen was een grote stap. Ze mocht alleen op het veldje achter het huis spelen, die ik vanuit mijn huis kon zien.

Na een tijdje viel het me op dat ik haar al 10 minuten niet meer had zien langs rennen. Overbezorgd als ik was ging ik kijken, maar ik zag haar niet. Na drie rondjes te hebben gelopen begon ik me echt goed zorgen te maken. Waar kon ze zijn? De navraag die ik deed bij jongens die aan het spelen waren hielp ook niet echt goed mee: "Misschien is ze wel ontvoerd mevrouw". 
Net voordat ik in paniek raakte kwam ze weer tevoorschijn, ze was met een ander meisje naar huis gelopen zonder het tegen mij te zeggen. 

Vandaag in de supermarkt zagen we een vrouw die in paniek leek te zijn. Toen ik vroeg of we ergens mee konden helpen, gaf ze aan dat ze haar dochter niet kon vinden. Dochter is op het bankje bij de uitgang gaan zitten, en samen met de moeder heb ik een paar rondjes binnen gemaakt, en nog een rondje om de parkeerplaats. Maar nergens was het kind te vinden. De paniek in de ogen van de vrouw werd steeds groter. Ze vroeg of ik in de winkel wou blijven, stel dat het kind opdook. Dan kon zij de route naar huis kijken of ze daar ergens was. Een kwartier later kwam de vrouw weer terug met een meisje op de arm, haar dochter. Ik was heel blij voor de vrouw, ik snapte haar opluchting helemaal. Maar ook de angst die ze had.


zondag 18 september 2016

Naar Amsterdam

Na het uitje naar Haarlem met mijn vader, spraken we af dat we ook een keer naar Amsterdam zouden gaan, zijn geboortestad. Dat uitje was gister.

Vrijdag was ik aan het twijfelen of ik het uitje zou uitstellen, ik voelde me steeds grieperiger worden. Maar ja, mijn vader keek er zo naar uit. Ik ben vroeg naar bed gegaan, en gister ben ik op paracetamols de dag door gekomen.

Mijn vader had een aantal plekken in Amsterdam die hij heel graag wou laten zien, zoals zijn geboortehuis en de rommelmarkt op het waterlooplein. Dochter wou heel graag een vaartocht maken, maar van die prijzen schrokken we toch wel. Gelukkig wist mijn vader een leuk alternatief, de veerboot. Die was gratis, en het duurde ook niet zo heel erg lang.

We gaan nog een keer terug naar Amsterdam. Doordat ik me niet zo lekker voelde, kon ik er niet zo van genieten als ik had gewild. En zo hebben we een goede reden om nog een keer te gaan :-)


woensdag 14 september 2016

Museum jaarkaart

Een aantal jaar hadden dochter en ik allebei een museum jaarkaart. Vooral het openluchtmuseum in Arnhem was een favoriet, met name met de winteropening. Broodjes bakken boven het vuur, sleetje rijden, de schaatsbaan, en als we aan het einde goed koud waren gingen we poffertjes eten.

Toen ik serieus aan de gang ging met mijn financiën heb ik de keus gemaakt die kaarten niet te verlengen. Dochter deed daar niet moeilijk over, het was prima zo.

Vandaag had dochter een studiedag. Vorige week vroeg ik aan haar hoe ze het zou vinden om weer een keer naar het openluchtmuseum te gaan. Ze was meteen enthousiast, vooral bij het idee van sleetje rijden. Toen ik haar uitlegde dat dat pas in de winter was, betrok haar gezicht een beetje. Maar toch wou ze heel graag mee.
We waren al vroeg op pad, en ondanks de hitte hebben we een erg leuke dag in het museum gehad. Ik heb meteen weer jaarkaarten voor ons gekocht. Want in de winter willen we ook weer gaan, en het zuiderzee museum staat bij mij hoog op het lijstje van de te bezoeken musea.

Het is fijn dat dit financieel weer kon :-)

maandag 12 september 2016

Financieel moeilijk

Vandaag was ik weer eens een keer langs mijn ouders gegaan. Ik had bij de supermarkt een goede aanbieding van mijn moeders wasmiddel ingeslagen, en dat kon ik meteen voor haar meenemen.

Mijn ouders reageerde heel blij dat ik langs kwam, en mijn moeder reageerde ook heel gelukkig op het wasmiddel. Het was bijna op, en ze hadden nog geen geld om nieuw te kopen. Daar schrok ik toch wel van. Mijn moeder is één van de spaarzaamste mensen die ik ken. Toen vertelde mijn moeder over aardappels, die mijn broertje goedkoop had gehaald. Ze kon er maar twee euro aan uitgeven, ze was zo blij dat mijn broertje de andere twee euro had betaald (4 euro voor 15 kilo).

Ik snapte het echt niet. Mijn moeder was altijd zo zuinig. Hoe kan het dat ze bijna niks meer hebben? Mijn vader legde uit dat het door het pensioengat komt. Toen viel bij mij het kwartje.
Mijn moeder is het 20 jaar geleden gaan sparen voor hun pensioengat. Tussen mijn ouders zit een jaar verschil. En mijn moeders redenatie was: je weet nooit wat er gebeurd. Daar had ze helemaal gelijk in, een aantal jaar daarna kreeg ze een hersenbloeding, waarvan de gevolgen steeds duidelijker worden naarmate ze ouder wordt. Mijn moeder werkte destijds niet, maar het zou er ook niet meer inzitten.

Een aantal jaar geleden bleek mijn broer financieel een puinhoop te hebben gemaakt. Toen mijn ouders daarachter kwamen, hebben ze de schulden van mijn broer betaald. Van het potje voor hun pensioengat. Ik vermoed dat mijn broer daar weinig van heeft terugbetaald, gezien de situatie van mijn ouders nu.

Inwendig kan ik daar kwaad om worden. Maar het heeft geen zin, het zijn allemaal volwassen mensen, die hun eigen beslissingen maken. En toch...
Ik heb mezelf voorgenomen wat vaker op bezoek te gaan. En ze af en toe één van mijn opgespaarde cadeaukaarten te geven. Volgend jaar krijgt mijn moeder ook haar pensioen, dan wordt hun situatie vast anders.

vrijdag 9 september 2016

Dochter

Vorige week schreef ik over het spellingswerk van dochter. Dat ging niet goed, en dochter had het verschrikkelijk gevonden. Vorig jaar had ik al twijfels of het verstandig was om dochter op groep 6-niveau mee te laten doen, ze heeft al zoveel achterstand, en haar leertempo is al te laag om het bij te houden, laat staan in te halen.

Van de kinderwerkers uit de kerk kreeg ik ook signalen dat ze zich zorgen maakten, dochter weigerde om over school te praten, behalve dan dat ze het moeilijk vond. Andere jaren raakte ze niet uitgepraat over school.

Vanmorgen keken we samen naar haar persoonlijke planning op school. Met grote koeienletters stond daarin dat dochter vandaag dubbel zoveel moet af hebben, plus haar verbeterwerk.
De wanhoop was in dochters ogen te zien. Ze doet zo haar best, maar het is niet genoeg. Toen we samen naar het verbeterwerk keken barstte de bom. Ze snapt het niet, en dan moet ze vandaag nog meer doen. Samen zijn we naar de juf gegaan (een andere dan die van de planning). De juf schrok, dat een kind zo overstuur raakt van haar schoolwerk, dat had ze nog niet veel meegemaakt.

De juf gaat er samen met dochter naar kijken, en volgende week heb ik samen met beide juffen een gesprek. Ik wil dat dochter weer haar maatwerk krijgt. Dan maar wat meer achterstand, maar op deze manier wordt dochters plezier in school snel minder en haar zelfvertrouwen zit op een dieptepunt.



zondag 4 september 2016

Boos

Een tijdje terug schreef ik over mensen hier in de straat, en over het lawaai wat 's nachts werd gemaakt. Hoe spannend en eng ik het toen vond om naar ze toe te gaan om te vragen of de radio uit kon, hoe normaal het ondertussen is geworden.
Elke zaterdag is het raak, met als hoogtepunt vorige week.

Ik had de buurvrouw al een paar keer horen vragen of het wat zachter mocht, waarna het alleen maar harder ging. Om half 2 ben ik naar ze toegegaan met dezelfde vraag, maar ze waren zo dronken dat normale communicatie niet mogelijk was. Balend dat ik geen beltegoed had om de politie te bellen, nam ik me voor het maandag meteen te halen en de woonconsulent om advies te vragen. Want dit werkt niet, het wordt alleen maar erger.

De woonconsulent zou een gesprek met de mensen aangaan, hij had al meerdere klachten gehad. Prima, want ik ga daar niet meer naar de deur.
Ik nam me wel voor ervoor te zorgen dat ik genoeg beltegoed op mijn telefoon heb staan, dan kan ik de volgende keer wel de politie bellen.

Gisteravond bleef het verdacht rustig. Om elf uur brulde de man in de achtertuin dat hij ging slapen, en dat was dat.
Vanmorgen toen dochter en ik op weg gingen naar de kerk, kwamen we de vrouw tegen. Als blikken het konden, had ik doormidden gelegen. Wat keek die vrouw boos naar me. Het viel zelfs dochter op.

Van mij mogen ze best boos op me zijn, als ze 's nachts maar rustig zijn. Ik ben nogal een grote fan van mijn nachtrust.

zaterdag 3 september 2016

Eten geven

Vandaag ging ik samen met dochter, het buurmeisje en mijn broertje naar Den Bosch. Ik vind het een hele mooie stad, en behalve winkelen en bosche bollen eten hebben we ook een rondvaart gemaakt.

Zowel op de heenweg naar de stad als op de terugweg naar de parkeergarage zat een vrouw, met een bakje en een daklozenkrantje. Op de heenweg werd ik al geraakt door haar blik. Zo vol van verdriet.
Op de terugweg zat de vrouw er nog. Tegenover zat een ah to go, daar zijn we even naar binnen gelopen om wat eten te halen. Mijn broertje was boos, en werd er alleen maar bozer om. Dat soort mensen moet je negeren Nieuw Begin, anders maak je het alleen maar erger.

Mensen negeren, dat lijkt me vreselijk. Is het aan mij om te oordelen of ze deugt of niet?
Ik heb wat eten voor de vrouw gekocht, en samen met dochter en het buurmeisje aan haar gegeven. Het is niet veel, maar beter dan negeren, in mijn ogen dan.


vrijdag 2 september 2016

Echt of nep?

In mijn mailbox vond ik een mailtje van een incassobureau: er zou nog €539,02 openstaan, en door op de link in het mailtje te drukken kon ik 50 euro afbetalen. Mijn eerste reactie was een schok, ik dacht dat ik alles had afbetaald.

Na even diep adem halen las ik de mail opnieuw. En de link. Het is een bestaan incassobureau, maar er zit in de link een rare toevoeging van het webadres. Dat vond ik raar. Het mailtje beter lezend staat er ook niet bij waarom het zou gaan, alleen inzake dossiernummer en dan een paar cijfers.

De verleiding om op de link te drukken is heel groot, maar waarschijnlijk niet heel erg verstandig. Als er echt nog zo'n hoog bedrag open zou staan, bellen ze, sturen ze wel een brief, of desnoods een deurwaarder om het bedrag te innen.

Voor nu leg ik het mailtje naast me neer. Maandag bel ik het incassobureau om te vragen hoe en wat, dan kom ik er vanzelf achter. Maar ik betwijfel of ik echt zo'n bedrag open heb staan. Dat had ik moeten weten.