maandag 19 september 2016

Kind kwijt

Een heel aantal jaar geleden mocht dochter 'alleen' buiten spelen. Ze was een stukje jonger, en het loslaten dat ze zonder mij mocht buiten spelen was een grote stap. Ze mocht alleen op het veldje achter het huis spelen, die ik vanuit mijn huis kon zien.

Na een tijdje viel het me op dat ik haar al 10 minuten niet meer had zien langs rennen. Overbezorgd als ik was ging ik kijken, maar ik zag haar niet. Na drie rondjes te hebben gelopen begon ik me echt goed zorgen te maken. Waar kon ze zijn? De navraag die ik deed bij jongens die aan het spelen waren hielp ook niet echt goed mee: "Misschien is ze wel ontvoerd mevrouw". 
Net voordat ik in paniek raakte kwam ze weer tevoorschijn, ze was met een ander meisje naar huis gelopen zonder het tegen mij te zeggen. 

Vandaag in de supermarkt zagen we een vrouw die in paniek leek te zijn. Toen ik vroeg of we ergens mee konden helpen, gaf ze aan dat ze haar dochter niet kon vinden. Dochter is op het bankje bij de uitgang gaan zitten, en samen met de moeder heb ik een paar rondjes binnen gemaakt, en nog een rondje om de parkeerplaats. Maar nergens was het kind te vinden. De paniek in de ogen van de vrouw werd steeds groter. Ze vroeg of ik in de winkel wou blijven, stel dat het kind opdook. Dan kon zij de route naar huis kijken of ze daar ergens was. Een kwartier later kwam de vrouw weer terug met een meisje op de arm, haar dochter. Ik was heel blij voor de vrouw, ik snapte haar opluchting helemaal. Maar ook de angst die ze had.


6 opmerkingen:

  1. Zo herkenbaar voor elke moeder.
    Fijn dat je haar hebt aangesproken en kon helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat goed dat je haar aangesproken hebt! Ik ben ze gelukkig nog nooit kwijt geweest, maar dat gaat vast ook ooit gebeuren als ze wat groter en vrijer zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Met mijn zoon, toen een jaar of 4, was ik een dagje naar het dolfinarium. Toen we door het speeltuin gedeelte liepen was hij ineens weg, Hoe ik ook zocht en riep, hij was spoorloos. Ineens hoorde ik mamma, mamma ! Was hij toch helemaal alleen hele hoge trappen opgelopen van een soort reuze glijbaan ! Zo eentje waar met een matje door een lange tunnel naar beneden roetsjt. Het paniekgevoel toen ik hem niet zag !
    Fijn dat je die mevrouw kon helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. fijn dat je zo reageerde. Hier gaan de deuren op slot van de winkel. Safety first. Komt niemand in en niemand uit.
    Zijn elkaar eens kwijt geweest op Schiphol. Jakkes.
    Groet, Wilma

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Phew, die arme vrouw! Dat is echt aan vreselijke angst. Ik heb het helaas ook wel eens meegemaakt. Wat fijn dat ze haar dochtertje vond!

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ook ik ken dat gevoel: Vreselijk! Op de bovenverdieping van een kledingwinkel....met roltrap....jaar of .??? En dan ik met mn 1.58 m lengte...niet over de rekken heen kunnen kijken....doodsangst dat hij van de roltrap zou kukelen.....! En dan dat moment van vinden: heel blij en opgelucht, maar ook heel boos op je kind. Waarom loop je nou weg? Of: Waarom zeg je mij niet even dat je ergens anders BINNEN gaat spelen? Nu is hij 25, woont in een ander land, zie en weet maar een beetje van wat hij allemaal meemaakt. Loslaten.......

    BeantwoordenVerwijderen