donderdag 14 december 2017

Het afscheid

Vorige week heb ik een goed gesprek met mijn teamleider gehad. Ik zie het niet zitten om weer terug te gaan naar de instelling, niet beroepsmatig althans. In overleg met haar is besloten dat ik nu mijn resterende vakantie opneem, en wat ik tekort kom krijg ik cadeau van de instelling. Nu zit ik niet in de ziektewet, en hoef ik ook niet meer verplicht op te bouwen. Voor mij is dit een oplossing die me rust geeft, ik hoef niet meer terug.

Mijn collega's hadden als afscheid een etentje georganiseerd bij een pannenkoekenrestaurant. Een uur voor de afgesproken tijd waren dochter en ik bij de instelling, zo had ik nog even de tijd om langs een paar bewoners te gaan, mijn postvak leeg te ruimen, de sleutel in te leveren en van de mensen waarvan ik weet dat ze (bijna) niemand hebben de verjaardag op te zoeken.

Het etentje zelf was gezellig, er is ontzettend veel gelachen, en na afloop kreeg ik van de collega's een cadeaukaart van de he.ma. Ontzettend lief.

Nu ben ik echt klaar op mijn werk. Ik heb iedereen gedag gezegd, alles ingeleverd. Het is een gek gevoel, maar ik ben blij. Ik zal er nog steeds blijven komen, bij de mensen waar ik echt een band mee heb opgebouwd. Maar dat is dan als bezoek, niet als personeel :-)

zaterdag 9 december 2017

De eerste keer sneeuw

Iets waar ik niet naar uit keek was de eerste keer sneeuw meemaken met bezorgen. Van mij mocht dat moment heel lang duren. Vanochtend was het zover.

Ik was een half uur eerder opgestaan, zodat ik tijd had om naar het depot te lopen. Geen overbodige luxe, de sneeuw die al was gevallen was bevroren, en het was goed glad. Ook de kranten waren iets later dan normaal, en ik besloot me er niet meer druk om te maken. Dan maar een week geen bonus voor goed bezorgen.

Om half 6 kon ik zelf weg, en ik kreeg van de andere assistent de tip mee tussendoor een half uur naar huis te gaan om even op te warmen. De wijken waren door de gladheid allemaal op storing gezet, zodat we tot 10 uur de tijd hadden.

Die tijd had ik ook echt nodig, doordat ik helemaal met de fiets aan de hand heb gelopen, ben ik twee keer zolang bezig geweest als normaal. En ook het thuis opwarmen was geen verkeerd idee, halverwege gingen mijn voeten en benen protesteren, ze waren te koud.

Ik weet nu wel, ik ben was al geen fan van sneeuw, maar nu al helemaal niet meer. Gelukkig heb ik morgen vrij, met de vooruitzichten die ze geven :-)

maandag 4 december 2017

De surprise

Volgens de traditie op school moesten de kinderen ook dit jaar weer surpises maken voor elkaar. Dochter had er al weken zin in, wie zou zij trekken, en welk kind heeft haar?

Andere jaren vonden we het best lastig om een surprise te bedenken, en maakte we iets na van pinterest. Maar dit jaar wist dochter gelijk wat ze wilde maken: een schoorsteen. Het budget voor de cadeautjes was 3 euro. Daarvoor hebben we bij de ac.tion nog best wat kunnen halen: een pennenset, een knuffeltje, stuiterballen en gummetjes.

Het weekend zijn we lekker aan het knutselen geweest, en het resultaat is (vind ik) echt leuk geworden. Nu alleen nog zien dat we hem morgen ook nog heel op school gaan krijgen...


zaterdag 2 december 2017

(Bijna) indringer

Het slot van mijn poort is al jaren kapot, en al jaren sluit ik hem af met stenen. Een baksteen tegen de poort, en nog een stoeptegel schuin tegen de poort aan. Al jaren gaat dat goed.

Tot vannacht. Ik zat om 3 uur nog maar net op de bank toen ik de stoeptegel hoorde vallen. Mijn hart zat meteen in mijn keel en ik probeerde een verklaring te bedenken waarom dat gebeurd was. Waaide het misschien hard, of misschien was er een kat via de kapotte plank de tuin ingelopen. Na een paar minuten hoorde ik de tegels verschuiven. Toen wist ik zeker dat het niet klopte, er duwt iemand tegen de poort aan.

Met nog steeds mijn hart in mijn keel ben ik naar buiten gegaan, want het enige van waarde in mijn tuin waren de fietsen, en die hebben we zelf hard nodig. Ik zag dat ze mijn poort voor de helft open hadden gekregen, en ik zag nog net iemand wegrennen. Pffff...

Als eerste heb ik de poort weer goed gesloten, en in het donker in de schuur een plek gemaakt voor dochters fiets zodat die veilig stond. Toen het tijd was om naar de krant te gaan heb ik de lampen in huis aangelaten, en ben ik onder mijn route acht keer even langsgereden om te kijken of het nog rustig was.

Vanmorgen hoorde ik van meerdere bezorgers van die rare evaringen, en heb ik een melding bij de politie gemaakt over mijn voorval. Ik heb mijn buurman gevraagd of hij naar het slot op de poort kon kijken, en die kan nu gelukkig weer op slot. Ook hebben dochter en ik de schuur opgeruimd zodat allebei de fietsen nu in de schuur kunnen staan. 

Ik ben blij dat het goed is afgelopen. Een kwartier eerder of half uur later en ik had niks door gehad. Maar een fijn gevoel is het niet.

woensdag 29 november 2017

Weer aan het werk?

Gister was het moment waar ik niet naar uit keek, mijn vakantie was voorbij en ik moest weer aan de gang. Ik had mezelf voorgenomen om te kijken hoe het ging, en daarna verder te kijken.

Mijn collega's waren heel lief door mij werk uit handen te nemen en me niet teveel te belasten. Toch had ik aan het eind van mijn werkdag gigantische hoofdpijn. Die hoofdpijn had ik vannacht nog toen ik naar de krant moest, en het besef dat ik morgen weer zou moeten werken bezoegde me een gevoel van paniek. Ik had het gevoel dat ik weer terug bij af was.
Om 8 uur heb ik gelijk de dokter gebeld, en ik kon binnen een half uur al terecht.

De dokter bevestigde wat ik zelf al dacht, ik ben echt overspannen. Ik ben gelijk naar de ggz ondersteuner gestuurd voor verdere begeleiding en advies. Het gesprek met de ondersteuner was heel goed om me ff wakker te schudden. Thuis heb ik me gelijk ziekgemeld, dit is geen goede situatie voor mij, maar ook niet voor dochter.

Het ziekmelden voelt nog heel dubbel. Maar het is nu de beste keuze. Mijn teamleider heb ik nog niet te pakken kunnen krijgen, dus heb ik maar een mail gestuurd en me afgemeld bij de collega's op de vloer. Het is goed zo!

donderdag 23 november 2017

Decemberaankopen

Omdat dit mijn laatste week vakantie is, en ik er voor het gemak maar even vanuit ga dat ik komende weken genoeg in staat ben om te werken, vond ik vandaag een goed moment om naar de grote stad te gaan voor de cadeautjes. Omdat dochter elke dag andere intresses lijkt te hebben, had ik haar een verlanglijstje laten maken. 


Ik heb het idee dat haar wensen bewust niet heel groot zijn, maar ik had wel een idee in welke winkels ik moest zijn. 

Mijn eerste stop was bij de speelgoedwinkel, voor de knuffel en een ontwerpboekje waarvan ik weet dat ze er gek op is. Daarna ben ik doorgelopen naar de kledingwinkel. Dochter heeft nu niet de makkelijkste maat, ze zit tussen kindermaat en volwassenmaat in. Ik heb geen leuke shirts gevonden, maar wel twee mooie truien en een warme broek/legging. 
Bij de he.ma heb ik twee paar skisokken gehaald, en later vond ik bij de pri.mark ook thermosokken, daar heb ik voor ons allebei twee paar gehaald om uit te proberen (die zijn een kwart van wat ze bij de he.ma kosten). 

Ik heb ook weer twee barbie dvd's gevonden die we nog niet hadden, en bij de prijs.mepper heb ik een barbieset gekocht met dieren.
Als laatste heb ik bij de snoepwinkel een grote oreo doos gevonden van een meter, gevuld met koekjes. 

Ik was blij toen ik weer thuis was, maar ik ben blij dat ik nu wel bijna alles in huis heb voor dochter. Een aantal dingen van haar lijstje haal ik bij de ac.tion, maar dat doe ik in mijn eigen woonplaats, dat scheelt een hoop gezoek.

woensdag 15 november 2017

Minder nieuws (voor mij)

Dit is alweer de tweede week van mijn extra vakantie, aan het einde van de week zou het weer voorbij zijn. Dat besef maakte me onrustig, en bezorgde me de afgelopen nachten nachtmerries.

Tijd om maar eens langs mijn werk te fietsen. Dat klinkt simpeler dan het ging, voor mijn gevoel lag er een hele hoge drempel voor. Eenmaal binnen was het niet veel beter. Ik liep een collega tegen het lijf die me vertelde hoeveel extra werk zij hebben doordat ik er niet ben, en zij moeten het wel gewoon volhouden.

Ik heb de teamleider opgezocht voor het vervolg. Zolang ik thuis ben gaat het goed, en ook bij de krant voel ik geen spanning, maar de amper 10 minuten op mijn werk waren al teveel. Hoe moet ik dat volgende week gaan doen?
De teamleider vertelde dat de organisatie niet akkoord gaat met vervroegde uit dienst treding, en ook van de vakantie waren ze niet te spreken, gezien de situatie en het personeelstekort. De teamleider zag het ook niet zitten om mij de ziektewet in te helpen, en ik heb er toch nog een week vakantie bij gekregen. De rest van mijn weken moet ik dan gewoon volgens mijn rooster werken.

Op dit moment zie ik echt niet hoe. Ik zit veel dieper dan ik dacht. Ik vraag me af of dat in anderhalve week weg is. Eén ding weet ik wel, ik ga mezelf niet de vernieling inhelpen voor de organisatie. Als ik merk dat het niet gaat meld ik me ziek, hoe erg ik dat ook vind.

zondag 12 november 2017

Een nieuwe winterjas

Een tijdje geleden had ik voor dochter en mezelf een goede winterjas gekocht. Dat dacht ik in ieder geval. Mijn winterjas is goed warm, iets wat 's nachts echt niet erg is. Maar dochters jas bleek toch echt wel te koud te zijn. Helaas had ik nu nog geen geld om een nieuwe jas te kopen, dus moest ze tot haar ergenis een vest onder haar jas aan (dat is toch niet cool mam).

Toen we gister in de tussenstraatjes van het centrum liepen, zag ik dat de kringloop een aparte kledingwinkel had geopend. Ik ben nooit zo'n fan geweest van de kringloop in mijn woonplaats, het was een heel klein pand, en omdat ze maar 2 dagen per week 3 uur geopend zijn ook veel te druk.
Maar de kledingwinkel zag er ruim en mooi uit. We hebben 10 minuten gewacht tot hij open ging, en zijn toen gaan neuzen.

Makkelijk is nu wel dat dochter ook al de kleine volwassenmaten past, en we vonden een mooie (en warme) winterjas voor 6 euro. In de kelder bleken ze de boekenafdeling te hebben gemaakt, en ook daar hebben we allebei weer twee mooie boeken voor 50 cent vandaan.

Buiten heeft dochter haar nieuwe jas gelijk aangetrokken, en vond ze in de jaszak ook 1,55. Zo hebben we allebei enorm geboft :-)

zaterdag 11 november 2017

Nieuwe zorgverzekering

De afgelopen twee jaar was ik bij izz verzekerd. Dat vond ik handig, de premie werd direct van mijn loon afgehaald, en ik kreeg van mijn werkgever een bijdrage  voor de verzekering.
Omdat ik nu weg ga uit de zorg, zou de verzekering duurder worden. Tijd om te veranderen.

Ik had voor mezelf een budget vastgesteld van 150 euro per maand, met de wensen een goede tandartsverzekering voor mezelf, en dochter heeft de wens om een recht gebit te krijgen, dus orthodontie in het pakket is ook geen overbodige luxe. En keuzevrijheid is ook fijn, mijn zusje moest vorig jaar van haar verzekering naar groningen om behandeld te worden. Ik hou persoonlijk erg van groningen, maar 4 uur enkele reis voor een ziekenhuisbezoek zie ik niet zo zitten.

Bij de grote verzekeringen kwam ik al snel op een premie van ruim 170 euro met mijn wensen. Ook via vergelijkingssites zat ik in die buurt met maandpremies.
Toen ik het er met mijn ouders over had raadde ze me aan om eens op de site van hun verzekering te kijken, misschien was dat iets.

Ik ben begonnen om de aanvullende pakketten te bekijken. Het meest uitgebreide pakket is 35 euro, daarmee krijg ik tot 1000 euro 100% vergoed voor de tandarts, ook de verdovingen (zonder verdoving durf ik echt niet). De orthodontievergoeding is 1250 euro, en ook de keuzevrijheid heb ik. Perfect.

Komend jaar betaal ik 142,50 per maand, maar ben ik wel heel goed verzekerd. Dat is toch wel een heel fijn gevoel!

dinsdag 7 november 2017

Een hoofd vol

Het is weer een tijd geleden dat ik hier heb geschreven. Ik kon mezelf er niet toe aanzetten om te schrijven, al zou het soms wel beter zijn.

Ondanks de 'rust' die ik had in vergelijking met mijn collega's (die nog steeds geen duidelijkheid hebben), werd elke dag moeilijker om mezelf staande te houden. De onrust en onzekerheid bij het personeel, maar ook bij de bewoners is een hoop angst, verdriet en frustratie. Daarmee omgaan werd steeds moeilijker, en gister barstte bij mij de bom. Ik was zo ver dat lief doen tegen dochter moeite kostte.
Mijn teamleidster vond het een beter idee dat ik per direct twee weken vakantie op nam, en weer even bij te komen.

Ik weet nu heel zeker dat ik de goede keuze heb gemaakt door ontslag te nemen. Dit is voor mij absoluut geen gezonde situatie, en voor dochter daardoor ook niet, ze verdiend veel meer.

Bij de krant gaat het nog steeds goed, ik krijg tijdens het bezorgen weinig prikkels, en dat is fijn.
Ik ben ook gepromoveerd tot assistent, iets wat ik zelf erg snel vind (ik werk er nog geen 5 maanden), maar daardoor gaat mijn inkomen wel weer omhoog met bijna 300 euro per maand.

Ik kijk uit naar de dag dat ik echt uit dienst ga bij het verzorgingshuis, dat ik zelf in mijn hoofd ook weer rustig kan worden.
Voor nu ben ik blij met mijn extra vakantie :-)

donderdag 28 september 2017

Oorbellen

Al jarenlang wil dochter ontzettend graag oorbellen. Alleen is ze panisch voor alles wat op een naald lijkt, en dus bleef het bij dromen over oorbellen.
In de laatste week van de zomervakantie had dochter genoeg moed verzameld om NU oorbellen te nemen, en zijn we gelijk langs de juwelier gegaan voor gaatjes.
Dochter was ontzettend trots op zichzelf. Meerdere keren per dag druppelden we haar oren, en werd er aan de knopjes gedraaid.

Tot afgelopen maandag, dochter werd wakker en vertelde dat haar oor een beetje pijn deed. Toen ik keek, zag ik geen oorbel. Verbaasd voelde dochter aan haar oor, en merkte dat de oorbel in haar oorlel zat. Aan de voorkant was het al dichtgegroeid. Ik heb om 8 uur meteen de huisarts gebeld, en we konden er vroeg terecht.

Wat een ellende was het om dat ding eruit te halen. Hij moest er via de achterkant uit worden getrokken, en dat deed natuurlijk heel veel zeer. Een verdoving was een optie, maar bij het horen van het woord, raakte dochter in paniek. Na anderhalf uur van proberen en kalmeren was er geen tijd meer, haar oor was snel aan het ontsteken, en de huisarts had al heel veel geduld gehad. Ik kreeg een verwijzing naar de spoedeisende hulp. Dochter wou het toen nog één keer proberen, maar ze wou de naald niet zien. Eindelijk lukte het om haar een verdoving te geven, en was de oorbel er zo uit. Terwijl ik op het recept voor antibiotica wachtte, rende dochter naar de wc om haar andere oorbel er ook uit te halen.

Ik vind het bijzonder hoeveel geduld de huisarts had. En dochter heeft nu kunnen ervaren dat een verdoving krijgen niet fijn is, maar dat de behandeling daardoor een stuk minder pijnlijk is.

woensdag 27 september 2017

De grote beslissing

Ik heb al veel vaker over de situatie op mijn werk geschreven, en ook al heel vaak verschillende soorten advies gekregen. Niet alleen hier, maar ook van mensen om mij heen. Toch wist ik al een hele tijd dat mijn tijd op mijn werk voorbij was.

Vorige week is de hoogste baas langs geweest om te proberen de boel te sussen, en zo een leegloop van personeel te voorkomen. De hoogste baas was eerlijk over de situatie, hij draaide er niet om heen, en vertelde hoe de keuze gemaakt gaat worden wie mag blijven en hoe lang alles gaat duren. De hele verbouwing en reorganisatie gaan twee jaar duren. Dat is een hele tijd. Met mijn diensttijd zou ik mogen blijven als mijn functie nog nodig zou zijn.
Na die bespreking had ik genoeg om over na te denken. Ik voelde ook heel veel rust, veel van de onduidelijkheid was weggenomen. Dit weekend heb ik de knoop definitief doorgehakt en mijn ontslagbrief geschreven, per 1 januari ben ik weg. Mijn keuze is het beste voor mezelf.

Ik heb nog steeds ptss, waar ik over het algemeen goed mee kan omgaan. Maar ik weet van eerdere kleine verbouwingen (die hooguit een maand duurde) en de renovatie van mijn huis hoeveel last ik er wel van heb, en hoe ik dan ook tegen dochter kan doen. Dat is niet wat dochter verdiend. Plus de spanning en sfeer die op het werk steeds erger wordt. Overplaatsing kan niet, andere locaties hebben geen plek, of liggen te ver weg.
Toen ik het gister aan mijn collega's vertelde reageerde iedereen geschokt. Ik kon toch niet weg, ik ben altijd zo betrokken bij de bewoners. Eén collega merkte op dat ze de afgelopen maanden het plezier in mij gemist had. Dat plezier heb ik zelf ook gemist.

Waarschijnlijk kan ik na de eerste week van november al weg, en de rest van de tijd volmaken met vakantie die op moet. Dat is ook mooi op tijd, vanaf november zou ik ook avonddiensten moeten gaan draaien, werd gister bekend. Het is goed zo.
En zo wordt het nieuwe jaar weer een nieuw begin.

donderdag 14 september 2017

Genoeg onrust

De afgelopen weken zijn ontzettend onrustig geweest door de situatie op mijn werk. Er is nu wel bekend geworden dat het sociaal plan waarschijnlijk in januari van kracht wordt.
Ondanks dat ik voor mezelf weet dat ik niet ga blijven, valt het me wel zwaar. De spanning bij het personeel, de angst en verdriet bij de bewoners, ook zij weten niet waar ze aan toe zijn, mogen ze blijven of moeten ze weg? En is dat dan tijdelijk of voorgoed?

Ook in mijn kerk is er een nieuwe manier van werken gekomen, waarbij er vanuit gegaan wordt dat iedereen zijn steentje bijdraagt, en ook eens in de zoveel tijd een onderwerp/preek voorbereid. Ook dat heeft voor ontzettend veel spanning gezorgd. Ik heb op het punt gestaan om uit mijn gemeente te stappen, ik heb zoveel behoefte aan innerlijke rust, daar helpt dit niet aan mee. Toen ik mijn besluit aan de leiding vertelde, werd daar heel geschrokken op gereageerd, ze vonden het ook niet nodig dat ik uit de gemeente zou stappen, ik heb andere kwaliteiten. Mijn beurten voor het onderwerp ben ik kwijt, in ruil daarvoor pas ik extra op de kinderen (dat vind ik heel leuk).

Ik heb de afgelopen weken ook wat serieuzer werk gemaakt van mijn handwerk op mp verkopen. De helft van wat ik verkoop gaat in een spaarpot voor uitjes en een zwemabonnement in de zomervakantie, de andere helft gebruik ik voor nieuwe materialen. In de spaarpot zit nu bijna 50 euro, dus dat gaat best goed.

Dochter heeft het voor elkaar gekregen om haar pink op school te breken vorige week. Bij hetzelfde spel waarbij ze de eerste keer haar pols brak. Veel geleerd heeft ze er niet van, van mijn neefje hoorde ik dinsdag dat ze het weer deed. Ik heb geen idee hoe ik dochter kan uitleggen waarom onder iemand doorrennen die aan het schommelen is niet verstandig is, het argument dat ze nu al twee keer iets gebroken heeft werkt niet.

Ik hoop dat de komende weken weer iets rustiger gaan worden, ik ben er aan toe!

maandag 14 augustus 2017

Een eerste date

Dochter heeft al een paar jaar interesse in de jongens, en omgekeerd net zo. Sinds een half jaar is ze flink onder de indruk van een jongen op zwemles. Elke zwemles wou ze hem vertellen dat ze verliefd op hem is, maar ja, hoe doe je dat?

Na een heel aantal maanden heeft ze de stap genomen en het hem verteld. Het jochie bleek haar ook leuk te vinden! De laatste les voor de zomervakantie spraken ze af om met elkaar te gaan picknicken. Helaas waren ze vergeten adressen of telefoonnummers uit te wisselen, en wist dochter ook geen achternaam. En de beschrijving bij de derde boom links was voor mij ook niet heel duidelijk...

Toen dochter met de bso ging zwemmen was de jongen toevallig ook in het zwembad, en kwam ze wat meer te weten over hem. De afspraak werd gemaakt om vandaag te gaan zwemmen voor haar verjaardag. Ik heb dochter naar zijn huis gebracht, en vandaar uit zijn ze samen naar het zwembad gelopen.
Om vier uur stonden ze samen voor mijn deur, hij wou ook kennis maken met mij, en zien waar dochter woont. Ze hebben samen nog een uur buiten gespeeld.

Ik vind het leuk om te zien hoe verliefd dochter is. Ze word zo ontzettend snel groot.

woensdag 9 augustus 2017

De sollicitatie

Vandaag had ik de sollicitatie bij de post. Om goed te beginnen voelde ik het vanmorgen al in mijn bovenrug schieten, waarschijnlijk door de zenuwen (dat heb ik vaker). Gelukkig hielpen de paracetamol en het bewegen tijdens de krantenronde wel iets, en werd er tijdens de sollicitatie niks gemerkt.

Ik ben aangenomen, komende dinsdag word ik ingewerkt, en de week erop ga ik zelfstandig beginnen. De eerste maand is de proefperiode.
Ik moet zeggen, het voelt wel dubbel. Ik heb al die jaren met heel veel plezier en liefde in de zorg gewerkt. Na de zomervakantie ga ik het opzeggen, dan heb ik mijn laatste werkdag voor de gladheid komt, dan kan ik voorzichtig bezorgen zonder stress dat ik te laat kom.

Bij de krant loopt het ook nog steeds goed, ik krijg er vanaf morgen een halve wijk extra bij, dat is 100 tot 120 euro extra per 4 weken. Het is fijn dat ze me genoeg vertrouwen dat ik het erbij kan doen en er goed vanaf zal brengen :-)

dinsdag 8 augustus 2017

Onze dagen

Zaterdag konden de meiden niet wachten tot we in Assen aan zouden komen. In de auto werden de kilometers op de navigatie afgeteld, en op het moment dat het hotel in zicht kwam waren het echt twee stuiterballen. Nadat we ons hadden ingecheckt en de koffers op de kamer hadden, heeft dochter buurmeisje een rondleiding gegeven, terwijl mijn broertje en ik heerlijk zaten bij te komen met een glas drinken en een lekkere koek.

Daarna was het tijd om te gaan bowlen. Het buurmeisje had het nog nooit gedaan, maar ze had er evenveel lol in als wij.




Het eten was voor het buurmeisje even wennen. Dat je alles mag pakken wat je wil, en zoveel als je wil. En dat je kan ontbijten met poffertjes, en kan lunchen met friet. Maar eerlijk is eerlijk, alles wat we hebben opgeschept was heerlijk, en de meiden hebben alle dagen hun bord compleet leeg gegeten en soms een tweede portie opgeschept.



Zondag hebben we de midgetgolf ontdekt. Ik had het nog nooit gedaan. We hebben ontzettend gelachen, maar wat een gemier was het om dat balletje langs de hindernissen te krijgen. Zoals de meiden het deden leek het zo simpel, maar dat viel goed tegen. Ik ben ook op een trotse derde plek geëindigd, dochter op de tweede, en buurmeisje op de eerste plek.



Gister was mijn dochter jarig, en was het haar dag. Ze koos ervoor om een groot deel van de dag lekker te gaan zwemmen, en natuurlijk ook een uur bowlen. Met het avondeten hebben we wat extra lekkers opgeschept om het te vieren. Om negen uur was ze zo moe van de hele dag spelen dat ze lekker naar bed is gegaan, en ook vrijwel direct in slaap is gevallen.


Vanmorgen zijn we na het ontbijt gelijk de koffers gaan inpakken, en om half 10 van de kamers afgegaan. Bij de lobby hebben we nog een glas drinken gehaald, en daarna zijn we naar de bus gegaan. Het is fijn om weer thuis te zijn, ik kreeg gister al last van heimwee.
Dochter en buurmeisje hebben zich al voorgenomen weer hard hun best te gaan doen zodat het buurmeisje volgend jaar weer mee kan, en daar ben ik het mee eens, als ook de buren er mee eens zijn. Het buurmeisje is een fijn kind om erbij te hebben, en voor dochter heel fijn dat ze echt een speelmaatje heeft.


zaterdag 5 augustus 2017

Op vakantie

Vandaag is een grote dag waar vooral de meiden heel erg naar uit hebben gekeken, we gaan op vakantie. Dochter en buurmeisje hadden vorige week hun koffers al helemaal klaar, en sinds gister waren ze de minuten aan het aftellen, tot vervelens toe.

Vandaag brengt mijn broer ons naar onze bestemming, in ruil daarvoor heb ik hem een dagarrangement gegeven zodat hij vandaag met ons mee kan doen en mee kan eten.
Maandag is mijn dochter jarig, en wordt ze alweer 11. Dat is dan ook echt haar dag waarop zij mag kiezen wat er gedaan wordt. Later vieren we haar verjaardag nog thuis voor de familie, en na de zomervakantie mag ze haar kinderfeestje houden.

Zelf kijk ik erg uit naar het drie dagen niet om half 4 te hoeven opstaan. Heerlijk. Het voelt als een luxe dat ondanks dat ik niet voor vervanging heb kunnen zorgen mijn wijk toch wordt gedaan. Om daar geen misbruik van te maken heb ik de afgelopen twee weken ook extra straten gelopen van bezorgers die weg waren.
Nu gaan we vier dagen heerlijk genieten van alles wat ze in het hotel hebben, en van de rust!

vrijdag 4 augustus 2017

Zonder internet

Woensdagavond hoorde ik in mijn huiskamer een hard regelmatig getik. Eerst dacht ik dat de hamster raar aan het doen was, maar het geluid bleek van de modem af te komen. De controlelampjes brandde niet meer, en nadat ik de stekker erin en eruit had gedaan, was het getik over, maar was ook al het leven uit de modem.

Ik heb meteen de klantenservice gebeld, wie weet hoe lang het duurt om een nieuwe modem te krijgen. De medewerker wilde eerst weten waarom ik dacht dat de modem kapot was, en toen ik het beschreef kwam hij ook tot die conclusie. Hij heeft meteen een aanvraag gedaan voor een nieuwe, die zou ik met vijf werkdagen in huis moeten hebben.
Gelukkig voor ons (en vooral voor dochter) kwam hij net al binnen, en is het me gelukt om zelf te installeren. Eigenlijk zou mijn broertje het doen, omdat ik zelf niet heel technisch ben. Maar het was alleen een kwestie van een schroefje losdraaien, en 2 kabels insteken.

Zelf heb ik het internet gister niet heel erg gemist, maar dochter des te meer. Hoe moest ze nu met het buurmeisje praten? Toen ik met de optie gewoon even langs gaan kwam, keek ze me aan alsof ik gek was geworden. Wat als ze nog slaapt?
Ze is net met haar telefoon weer naar boven gevlogen, om te praten met het buurmeisje :-)

zaterdag 29 juli 2017

Valkenburg

Voor mijn vaders verjaardag hadden we hem dit keer weer een uitje cadeau gedaan. Vorig jaar waren die uitjes echt leuk, en mijn vader genoot er zichtbaar van. Een goede reden voor een herhaling.

Mijn vader was een paar maanden geleden al jarig, maar toen was ik te moe om iets te ondernemen. Daarom hadden we het vandaag gepland, de eerste dag van mijn vakantie. Ik had dagkaarten gehaald bij de appie, en mijn vader koos voor Valkenburg, daar was hij al heel lang niet meer geweest. Direct na mijn krantenwijk vertrokken we. Na een lange saaie reis kwamen we aan.

Mijn vader wou heel graag een sorbet eten bij een bepaalde zaak, mijn dochter had als wens alle souvenirswinkels af te gaan. Ik vond het leuk die twee samen bezig te zien. Na het ijsje zijn we gaan winkelen. De meeste winkels hadden niks voor dochters interesses, bij de laatste winkel hadden ze een enorme voorraad van de goedkopere versie van barbie. Dochter was gelijk enthousiast, ze zag heel veel mooie sets. Eén set heeft ze van haar zakgeld gekocht, een andere set krijgt ze volgende week met haar verjaardag. Voor mijn nichtje heb ik haar favoriete popje gekocht, en voor mijn neefje een speelset van dieren uit Afrika.

Daarna zijn we naar een kabelbaan gegaan die over een grot heen ging. Ik heb wel hoogtevrees, maar heel eng zag het er niet uit. Tot ik met dochter in het karretje zat. Wat een verschrikking was dat, zo hoog! Ik heb mijn ogen dicht gedaan, en aan dochter gevraagd of ze wou zeggen als we over de rots waren. En dan moesten we ook nog terug. Dat bleek veel minder eng te zijn, door de hoogte konden we heel ver weg kijken, dat was echt prachtig.

Volgend jaar willen we een nacht in een hotel logeren in de buurt van Valkenburg, en dan meer van de omgeving gaan zien. En dochter heeft het voornemen genoeg geld te gaan sparen voor twee mooie sets :-)

donderdag 27 juli 2017

Sollicitatie

Ondanks dat veel mensen huiverig zijn voor mijn plannen wat betreft mijn plan om te stoppen met mijn baan, weet ik het eigenlijk wel heel zeker dat ik het ga doen. Ik ben klaar met de onzekerheid, met de stress, met het (voor familie) weinig goed kunnen doen. Hoe meer ik erover nadenken, hoe meer ik weet dat dit

De krantenwijk die ik heb genomen voor de basis van mijn inkomen gaat goed. Tot nu toe heb ik nog geen klachten gehad, en ben ik ruim op tijd klaar. Ook de wijk die ik heb vind ik erg mooi, ik geniet daar echt van.
De krantenwijk is voldoende om zonder tegenslagen zonder schulden te kunnen leven, maar er moet wel iets bij.
Daarom heb ik de vacatures bij de post ook goed in de gaten gehouden.

Twee dagen geleden zag ik een vacature voor een wijk hier vlakbij, voor 10 uur per week. Daarmee zou ik 370 euro per maand verdienen. En vier weken vakantie per jaar krijgen en doorbetaling bij ziekte. Ik heb online gesolliciteerd en vandaag werd ik gebeld voor een afspraak. 9 augustus mag ik op gesprek komen. Dat is fijn, zo heb ik anderhalve week in ieder geval vrij, en hoef ik niemand lastig te vallen met de dagen dat ik weg ben.

Dit kan ik er ook nog naast mijn huidige baan bij doen, ik wil niet opzeggen als het niet echt nodig is. Maar het idee dat er financieel hoe dan ook er weinig op achteruit ga, vind ik heel fijn. En ik heb gemerkt dat ik van het buiten bezig ben echt energie krijg, ook goed voor mijn vitamine D :-)

woensdag 26 juli 2017

Luizenexplosie

De afgelopen weken heeft dochter veel doorgebracht op de bso. Ze genoot van de activiteiten, die op of buiten de bso werden gehouden. En ook dat de zoon van de voormalige vriendin er was, ze hadden door onze ruzie al heel lang niet meer gespeeld met elkaar.

Vandaag toen dochter thuis kwam, vertelde ze dat ze steeds wat jeuk had op haar hoofd. Bij een betere blik op haar haren zag ik inderdaad wat kruipen. Ik heb meteen alle spullen er weer bij gepakt om dochters haren een zonnebloemolie bad te geven. Er kwam schrikbarend veel uit, een aantal grote, maar gigantisch veel kleintjes. Wat een ellende zijn die dingen toch.
Onder het kammen vertelde dochter dat het jochie ook steeds loopt te krabben. Als zijn moeder nog steeds zo goed kamt en/of behandeld als toen, dan geloof ik dat graag. En zelf heb ik ook niet goed opgelet.

De komende weken krijgt dochter heel regelmatig een zonnebloemolie behandeling, de vorige keer heeft die luizenkap ontzettend goed gewerkt. En ook ik heb deze keer luizen, dus mezelf geef ik ook zo'n behandeling. Dan zijn we hopelijk snel weer van die jeukende beestjes af :-)

dinsdag 25 juli 2017

De glazenwasser deel 2

Twee maanden geleden kwam de glazenwasser voor de eerste keer mijn buiten ramen wassen. De afspraak was één keer in de twee maanden voor 10 euro per keer. De folder met die afspraak heb ik bewaard, je weet nooit waar het handig voor is.

Toen ik vanmiddag thuis kwam uit mijn werk lag er een kaartje in de bus dat hij weer geweest was. Ik had nog amper de 10 euro klaar gelegd of de glazenwasser stond al aan de deur. Nee mevrouw, van vorige maand moet u ook nog 10 euro betalen. Ik heb hem de folder met de afspraak laten zien, en bovendien is er vorige maand niemand aan de deur geweest en lag er geen kaartje in de bus. Ik ga dat ook niet betalen, dan heb ik komende maand weer hetzelfde verhaal.



woensdag 19 juli 2017

Verjaardagsinkopen

Over minder dan drie weken is dochter alweer jarig. Omdat dochter vandaag naar de bso is en ik een dag vrij heb, had ik bedacht dat ik vandaag naar de grote stad kon om cadeautjes te halen.
Dochter had een paar wensen, die voornamelijk met blonde barbies te maken hebben. Bij de speelgoedwinkel had ik alleen geen flauw idee welke barbie ze bedoelde, ze zijn bijna allemaal blond. Dochter mag vanmiddag hier in de speelgoedwinkel wat aanwijzen, dan weet ik zeker dat ik er één koop die ze wil.

Ik vond in een andere winkel wel vier barbie dvd's met de actie 1+1 gratis. Ook heb ik twee stripboeken van een serie die ze graag in tijdschriften leest, een tekenboek met harde kaft en nieuwe gekleurde pennen die ze van haar wensenlijstje af had gehaald omdat ze ze te duur vond.

Voor mezelf had ik ook mazzel, bij mijn favoriete kledingwinkel hadden ze een jurk in de opruiming voor 2 euro, en in mijn maat. Bij navraag bij de kassa bleek de prijs echt te kloppen, de jurk mag alleen niet geruild worden. Hij past perfect, dus dat is ook niet nodig.

Maandag ga ik nog naar buurdorp, dochter heeft maar één cd met christelijke liedjes, en ze zou er graag één bij hebben. Die ga ik maandag voor haar halen, en dan ben ik klaar voor haar verjaardag :-)

dinsdag 18 juli 2017

Zelf maken

Op mijn fiets heb ik voorop een hele handige krat zitten. Ik vind dat ding met kranten bezorgen ideaal, van elke krant heb ik er een paar in zitten, en hoef ik niet bij elk huis mijn tassen te openen. Alleen als het regent is het niet zo handig...

Na de eerste keer bezorgen met regen miste ik het gebruik van mijn krat wel. Hoe handig zou het zijn om een hoes te hebben. Na wat zoeken op internet vond ik wel hoezen voor fietskratten, maar die bedekken niet de hele krat, en het open maken leek me ook niet zo handig.
Na nog wat zoekwerk kwam ik ook hoezen tegen met een rits. Handig, maar daarvoor moest ik meteen mijn krat ook vervangen, en de prijzen waren rond de 50 euro. 50 euro voor een beetje gemak vind ik best veel.
De tweede keer bezorgen met regen heb ik een grote plastic zak over de krat heen getrokken, en daar een gat in gemaakt. Niet ideaal, maar goed genoeg, de kranten bleven droog.

Toen ik drie dagen geleden de kelder aan het opruimen was, vond ik een stuk zeil, ooit gekregen van mp met een koningsdag-actie. Zoiets zou best handig zijn voor mijn krat. Ik bedacht me dat ik die hoes ook zelf kon maken naar mijn wensen. Ik kan niet met een naaimachine overweg, maar gewoon met naald en draad gaat prima.



En zo heb ik mijn hoes, met deksel en de krat volledig bedekt. De enige kosten die ik hier aan had was het klittenband van €1,75.
Nu hoop ik op een bui zodat ik kan kijken of de krat echt droog blijft.

donderdag 13 juli 2017

De bso opzeggen

Bij de bso van dochter werken ze met verschillende locaties, elke leeftijdsgroep heeft zijn eigen plek. Vorig jaar was dochter op de leeftijd gekomen dat ze naar de bso voor de grotere mocht. De leiding en ik waren het eens dat dochter daar nog niet aan toe was, en ze mocht langer bij de jongere kinderen blijven, in ieder geval tot de kerstvakantie. Daarna is besloten dat dochter zelf moet aangeven als ze naar de grotere groep wilde.

Tot nu toe heeft dochter het heel erg naar haar zin tussen de jongere kinderen. Ze is hecht geworden met een paar meisjes, en zelfs uitgenodigd voor hun kinderfeestjes, ondanks dat er vier jaar verschil tussen zit.

Voor mezelf heb ik besloten afscheid te nemen van mijn werk op het moment dat het niet meer is te combineren is met de zorg voor dochter. Ja, dat betekent dat ik een keer ontslag ga nemen, en ja, ik weet ook dat dat stom is omdat ik dan al mijn rechten verspeel.
Met dochter heb ik het er al een aantal keer over gehad, wat betekend zo'n beslissing en wat zijn de gevolgen daarvan? Eén van de gevolgen is dat dochter van de bso af moet.

Dochter vind dat niet heel erg, de bso is leuk, maar thuis zijn vind ze ook leuk. En ze begint nu wel iets te merken van het leeftijdsverschil tussen haar en de andere kinderen. En naar de grotere bso gaan ziet ze nog steeds niet zitten, vooral niet als het niet hoeft.
Nu moeten we alleen nog beslissen wanneer ze van de bso af gaat. Vandaag is zeker geworden dat ik in september ook nog mijn vaste tijden hou (gelukkig).

woensdag 12 juli 2017

Naar de tandarts

Afgelopen donderdag toen dochter thuis kwam van school, vertelde ze verontwaardigd dat er een vulling uit haar kies was. En ze had niet eens kauwgom gegeten. Ik heb meteen de tandarts gebeld. Omdat dochter haar vertrouwen aan één tandarts heeft gegeven, en ook alleen maar bij haar in de stoel gaat liggen, moesten we even geduld hebben, vandaag konden we terecht.

Gelukkig voor dochter zijn haar melkkiezen goed aan het wiebelen, ook de kies waar de vulling uit is. De vulling bleek er niet in zijn geheel uit, wat ook verklaard waarom dochter er gelukkig geen pijn aan heeft. En omdat hij er bijna uitvalt, hoeft er niks mee gedaan te worden. De tandarts heeft er meteen de controle die voor volgende week gepland stond aan vast geplakt, en dochters gebit zag er verder keurig uit.

Na ons tandarts bezoek zijn we nog even het centrum in geweest, naar de prijs.mepper. Voor dochter is dat een uitje, ze vind het heerlijk om rond te neuzen. Ze heeft voor zichzelf een slaapkamer voor 25 cent gevonden, en mooie schriften voor haar zomerhuiswerk, vijf voor 35 cent. Ik had ook geluk, ik heb nieuwe enveloppen gekocht voor 30 cent.
Na een ijsje bij de mac zijn we met de bus weer naar onze eigen woonplaats gegaan, om er vervolgens achter te komen dat het hier toch wel harder regende dan daar.

We hebben er ondanks het natte weer wel een erg gezellige ochtend gehad, en wat ik ook heel fijn vind is dat we volgende week niet weer hoeven te gaan :-)

zondag 9 juli 2017

Kwijtschelding

Sinds dit jaar worden de gemeentelijke belastingen niet meer door het waterbedrijf geïnd, maar door de gemeente zelf. Ik heb eigenlijk nooit zo op het bedrag gelet, maar toen ik een paar maanden geleden de brief kreeg schrok ik toch wel. 400 euro.
Gelukkig mocht er in twee delen betaald worden. De eerste 200 euro heb ik betaald.

Maar ja, dat tweede deel. Er is nog best veel wat moet. Dochters kamp, de overblijfrekening, inclusief mijn afkoopdeel voor mijn overblijfbeurten, de wasmachine loopt op zijn laatste eindje. In de herinneringsbrief die ik gister kreeg stond dat er ook automatisch in vijf delen betaald kon worden, dat kon via de site geregeld worden. Dat wilde ik gelijk regelen, maar helaas, er moest een formulier geprint en opgestuurd worden. Ik heb geen printer, dat doe ik altijd in de bieb, en hun vakantie openingstijden zijn vaak als ik aan het werk ben.
Er stond ook een kopje kwijtschelding. Ik voldeed aan alle voorwaarden om dat te kunnen krijgen. In het verleden moest je hele boekwerken aan bewijsmateriaal meesturen, en destijds had ik daar nooit de concentratie of puf voor om het aan te vragen, dan was gewoon betalen altijd makkelijker.

Gisteravond ben ik er voor gaan zitten om het in orde te maken. Eerst de persoonlijke gegevens, daarna de gezinssamenstelling, of er nog meer personen in huis wonen...En toen was het klaar. Ik hoefde zelf geen informatie te leveren, die gaan ze zelf opvragen bij de instanties. Dat is makkelijk. Ook zag ik dat de kosten voor id kaarten ook terug gevraagd kunnen worden. Dat is nu nog niet nodig, maar misschien wel handig voor in de toekomst.

Ik heb geen hele kwijtschelding gevraagd, maar een halve, voor het bedrag wat nu nog open staat. Over uiterlijk twaalf weken krijg ik bericht of ik het krijg.

donderdag 6 juli 2017

Nieuwe kleren/verjaardagsjurk

Dochter groeit haar hele leven al ontzettend hard, en toch verbaasd het me elke keer weer. Vooral als ik zie hoe snel ze uit haar kleren groeit: het ene moment past het nog, nog geen drie weken later is het overduidelijk te klein. Tijd om haar klerenkast uit te mesten.
Ik heb twee grote vuilniszakken vol in de kringloopbak gegooid met alles wat te klein was. Daarna was haar kast zielig leeg.

Op mp had ik al twee mooie dozen vol kleding gevonden, voor in totaal 25 euro. Ze had in ieder geval weer de basis, een paar shirts die ze mooi vond, drie lange broeken, vier korte broeken, een mooie zomerjas, twee jurken en een heel aantal sokken.
Vandaag ben ik met mijn zusje naar de grote stad geweest, zij had kleding nodig voor haar kinderen, en voor dochter wou ik ook nog kijken voor een mooie verjaardagsjurk (dat is een traditie geworden).

Bij de pri.mark kon ik niet goed slagen, ze hebben daar geen maat 164, maar gaan na 158 verder met maat 32. Dat is leuk, maar veel kleren paste echt niet bij dochter. Het was te ouwelijk.
Ik vond in de opruiming twee dunne shirts, en een dun jurkje waarvan ik hoop dat dochter het mooi vind, bij elkaar 11 euro.

Ik wou nog graag bij c.a kijken, ondanks zusjes protesten dat die winkel echt te duur was voor haar. Ik kijk daar ook altijd alleen bij het opruimingsspul, dan kun je echt geluk hebben. En geluk hadden we, omdat de winkel weg ging was alles 40 tot 60% goedkoper, ook over de aanbiedingsprijs die op sommige artikelen stond. Ik heb twee shirts gevonden, de ene nu voor €1,40, de andere voor €2,10, een lekker dik vest voor €3,60, en een jurk met een fluweelachtige stof en glittertjes, ook voor €3,60. Dochter wil al heel lang een jurk van zo'n stof, ik denk dat ze deze wel heel mooi vind als verjaardagsjurk. Ik ben nu wel slim geweest, en heb alles in maat 170 gekocht.
Ook mijn zusje heeft er goed kunnen slagen :-)

Dochters verjaardagsjurk. 

zaterdag 1 juli 2017

Een week krantenbezorger

Ik heb mijn eerste week als krantenbezorger er alweer opzitten.
Toen ik anderhalve week geleden binnen kwam lopen had ik niet het gevoel dat de andere bezorgers me heel serieus namen. Ook aan het begin van de week werd er een beetje lacherig gedaan, zo'n poppetje houdt het nooit lang vol, dat gaat nooit goed.
Toen ik dinsdag op het depot kwam werd ik aan alle kanten gefeliciteerd, ik had geen idee waarom. Het bleek dat ik de maandag geen enkele klacht had gehad.
De rest van de week werden de vooroordelen over mij waar ik bij stond steeds een beetje minder, en vandaag kreeg ik te horen dat ik echt goed ben, ik heb de hele week foutloos bezorgd.

Het vroege opstaan begint ook te wennen, ik heb nu wel een aardig ritme van vroeg naar bed en heel vroeg ook weer opstaan. Van het bezorgen krijg ik energie, ik heb nooit geweten dat het zo lekker is om gewoon je ding te kunnen doen in de buitenlucht, terwijl iedereen nog slaapt.
Mijn ouders zijn ook nog steeds blij met de gratis krant die ik zelf niet hoef en dus bij hun in de bus gooien.

Ik heb ook nagerekend wat ik zou moeten betalen aan de belasting, en ik moet zeggen, het valt mee. Voor de belastingdienst verdien ik nog steeds niet genoeg om belasting over te betalen, wel moet ik bij een volgende jaar bezorgen rekenen op de zorgverzekeringswet, dat is iets minder dan 200 euro. Het is goed om daar rekening mee te houden.

zondag 25 juni 2017

Krantenwijk

Vorig weekend, nog voordat de werkelijke plannen op mijn werk bekend waren, heb ik toch maar gesolliciteerd voor een baan als krantenbezorger. Ik had geen idee of het echt nodig was, maar daar zou ik snel genoeg achter komen.

Afgelopen donderdag werd ik om half 5 's ochtends op het depot verwacht, ik zou drie dagen met iemand meelopen om de wijk te leren kennen, en te beslissen of het wel iets voor mij is. Toen om half 4 mijn wekker ging, heb ik mezelf echt voor gek verklaard. De eerste keer bezorgen was ik al snel de draad kwijt, zoveel straten en huisnummers en verschillende kranten.
De tweede keer ging het al beter, en zaterdag had ik er wel vertrouwen in dat ik het kan. Maar dat vroege opstaan...

Morgen gaat om half 4 weer mijn wekker, en ga ik voor de eerste keer de wijk in mijn eentje lopen. Op mijn werk heb ik me weer beter gemeld, de moeheid is zo goed als weg, en ik zou het niet eerlijk vinden om wel een krantenwijk te kunnen lopen, maar niet te kunnen werken.
Ik ben benieuwd of het vroege opstaan een keer gaat wennen, ik hoop het wel.

dinsdag 20 juni 2017

De toekomst

Vandaag was op mijn werk de dag: na alle onzekerheid zouden we eindelijk antwoord gaan krijgen. Het werd ook tijd, niet alleen het personeel gaat eronder gelukt,  maar de bewoners net zo.
De bedoeling is om van de werkplek thuiszorg te maken. Het gebouw blijft wel bestaan, maar zal verbouwd worden,  en daarna is er niet meer voor iedereen plek.

Vragen werden eigenlijk niet beantwoord, er werd ons gevraagd om positief te blijven. Dat snap ik.
Het thuiszorgconcept is al in meer gebouwen van de organisatie doorgevoerd, voor mij zou het niet positief zijn. Dat betekend vooral gebroken diensten van steeds een paar uur. Met juist onder schooltijd vrij. Deze bijeenkomst heeft voor mij eigenlijk wel bevestigd waar ik over twijfelde: is dit nog wel de juiste werkplek voor mij? Het antwoord in de toekomst is nee.

Zoals het er nu uit ziet zal dat in de loop van 2018 gaan gebeuren. Ik hoop dat ik mijn eigen tijden tot die tijd kan houden. En die tijd kan ik gebruiken om zoveel mogelijk te sparen. En verder te kijken naar een andere baan.

maandag 19 juni 2017

Oudergesprek

Twee weken geleden kreeg dochter haar rapport mee naar huis. Dat vind ik altijd een leuk moment. Dochter had het ook deze keer weer naar haar kunnen goed gedaan.

Vandaag had ik het oudergesprek, dat vind ik ook altijd interessant. De juf trekt tegenwoordig heel veel tijd voor me uit, in plaats van het gebruikelijke kwartier (bij deze juf zit ik ongeveer een uur).
De juf had een hoop grafieken meegenomen, zodat ik ook de lijn en de obstakels van dochter kan zien. Die obstakels zijn er genoeg. Dochter zit nu op 2,5 jaar leerachterstand. Komend jaar gaan ze een paar nieuwe lesmethoden op dochter testen, de lesmethoden die ze nu heeft word te moeilijk voor haar, en dat was ook aan haar grafieken te zien, ze zakt terug. De nieuwe methoden hebben als voordeel dat één onderdeel net zolang herhaald word tot ze het snapt en hopelijk ook kan blijven toepassen.

Het gesprek kwam ook weer op praktijkonderwijs of niet. Ik kon deze keer duidelijk uitleggen waarom ik geen goed gevoel heb bij het praktijkgedeelte in mijn woonplaats. Dochter is daar al veel verder mee, ik ben echt bang dat ze zich gaat vervelen, terwijl ze nu zo graag leert. De juf vroeg zich af of ik alleen denk dat dochter het al kan, of dat het ook echt zo is. Ik heb haar verteld dat dochter in de weekenden regelmatig een paar uur mee gaat naar mijn werk, en dezelfde taken doet als de stagiaires van het praktijkonderwijs, en dat niet alleen ik, maar ook mijn collega's al een heel groot verschil zien. Dat vond de juf wel een goede vergelijking om mee te nemen voor het advies volgend jaar.

Ik vond het een positief gesprek, ik kreeg nog het advies dochter aan het melden voor een sociale vaardighedencursus. Daar ga ik nog achteraan, zo'n cursus kan helemaal geen kwaad :-)

woensdag 14 juni 2017

Wat heb ik nodig?

Omdat de situatie op mijn werk mij heel onrustig maakt, ben ik dingen op papier aan het zetten.
De basis is: wat heb ik nodig, wat vind ik belangrijk?

Voor mij is dat het zorgen voor dochter. Ik vind het belangrijk dat ze veilig op school komt. Dat ik er voor haar ben als ze uit school komt, het avondeten, als ze naar bed gaat.
Het is ook rust voor mezelf. Op dit moment wil ik geen dwang van opleidingen, of taken waarvoor ik niet bevoegd ben. Ook al zegt de leiding dat is onze verantwoordelijkheid, als ik iemand laat vallen is het wel mijn gevoel.

Ik ben gaan uitrekenen hoeveel ik per maand echt nodig heb. Ik heb twee lijstjes gemaakt, één van mijn situatie nu, één van de situatie dat ik mijn werk zou opgeven. De vaste lasten van het tweede lijstje zouden zijn:


  • Huur:  €530
  • Zorgverzekering:  €113
  • Water: €10
  • Energie:  €50
  • Internet:  €28
  • Verzekeringen:  €35
  • Cadeautjespot:  €10
  • Boodschappen:  €150
Het totaal van de lijst is 926 euro. De bso heb ik in deze lijst niet meegenomen, dat is dan niet van toepassing.
De toeslagen (zonder de kinderopvang toeslag) is elke maand 694 euro. Dus dan zou ik een gat van 232 euro hebben. Dat gat zou op te vullen zijn met een krantenwijk, hier in de omgeving liggen de vergoedingen tussen de 250 en 350 euro per vier weken voor een wijk.

Ik weet dat dit een heel wild plan is, en er zullen nog zeker aanpassingen aan komen. Maar het is voor mijn gevoel al een stuk beter dat ik ook nog andere opties heb. Tot september hou ik in ieder geval mijn vaste tijden, de komende maanden ga ik gebruiken om in ieder geval nog zoveel mogelijk te sparen, en om mijn noodplan verder aan te passen. Als het niet nodig is, is het fijn, mocht het wel nodig zijn, dan ben ik wat beter voorbereid.

dinsdag 13 juni 2017

Nieuwe onrust

Twee maanden geleden was het enorm onrustig op mijn werk, de geruchten vlogen door de lucht, vooral toen iedereen verplicht bij een vergadering met directie moest zijn. Toen werden de geruchten ontkent, het ging allemaal heel erg goed.

Nu twee maanden later is de onrust weer terug. Er is weer een verplichte bijeenkomst, nu met de hoogste baas zelf. En iedereen heeft een uitnodiging in de bus gekregen. De nieuwe teamleider had al aangekondigd dat niks meer hetzelfde zou worden. In plaats van geruchten heerst er nu vooral angst. Niet alleen bij het personeel, maar ook bij bewoners, ook zij hebben een bijeenkomst.
Voordat de bijeenkomst volgende week is, heeft mijn team ook nog een gesprek met de teamleider. Welke taken we erbij kunnen doen.

Bij elk stukje informatie wat ik hoor word ik steeds verdrietiger, maar ook banger voor mijn toekomst daar. Waarschijnlijk gaat mijn dienst verdwijnen, dat betekent dat ik dochter dan alleen naar school moet laten gaan. Er zijn twee levensgevaarlijke kruispunten op de route, ook al gaat ze lopend.
Avond werken gaat hoogstwaarschijnlijk ook weer ingevoerd worden. Hoe moet ik dat gaan doen met dochter?
En dan de taken die we wel even extra kunnen doen. Daar kan ik nu niet aan denken zonder in paniek te raken, zelfs met energie heb ik al een overvolle dagplanning, te vaak moet ik al mijn pauze laten schieten. En dan heb ik het nog niet over bevoegd en bekwaam zijn voor die taken. Daar zijn natuurlijk weer cursussen voor die we moeten gaan volgen.

Mocht dit echt de waarheid gaan worden, dan weet ik niet hoe ik het moet gaan doen. Hoe moet ik al die 'ballen' in de lucht gaan houden? En welke 'bal' moet ik wegleggen als het niet lukt?

zaterdag 10 juni 2017

Meidendag

Dochter begint op school wat meer vriendinnen te krijgen. Ik vind dat heel fijn voor haar. Zelf is ze helemaal blij dat ze in een paar weken tijd op 3 kinderfeestjes mag komen, waarvan één een slaapfeestje is. 
Voor cadeautjes voor kinderfeestjes probeer ik het altijd rond de 5 euro te houden. Voor het eerste kinderfeestje ging dat prima, het kind wou graag een knuffeltje van een bepaald merk, en voor 5 euro vonden we een hele leuke sleutelhanger met zo'n knuffeltje. 
En andere twee kinderen hadden als wens boeken. Boeken zijn over het algemeen wat duurder dan 5 euro, maar bij de kringloop kun je wel goed slagen. 

En dus hadden dochter en ik vandaag een meidendagje. We zijn eerst gaan ontbijten bij de h.ema, daarna zijn we met de bus naar de kringloop gegaan (in twee dorpen verderop hebben ze boeken die net nieuw lijken). Ik vond vier boeken van carry slee voor in totaal 5 euro, en ook vier boeken van de hoe-overleef-ik serie. En alle boeken nog in perfecte staat. Ook vond ik twee leuke boeken met bijbelverhalen, eentje had ik voor het kinderwerk in de kerk bedacht, maar dochter wil die eigenlijk zelf heel graag houden. Dat is ook prima. Dochter vond zelf ook een boek waar ze me kon vertellen waar het over ging (daar heeft ze normaal heel veel moeite mee), dat boek mocht ze ook van me meenemen. En ook vond ik nog twee dvd's voor onze filmavonden. Voor 17 euro ben ik heel goed geslaagd vind ik zelf.

Daarna zijn we even het dorp zelf ingegaan, ik wou graag de nieuwe cd van opwekking kopen, en dochter wou heel graag langs de m.c. d.onalds. Als afsluiter zijn we nog even naar de prijs.mepper gegaan, daarna was ik er heel erg hard aan toe om richting huis te gaan.

Ondanks dat ik nu echt heel moe ben, ben ik blij dat we toch zijn gegaan. Dochter heeft de hele ochtend genoten, en ik ook. En ze heeft voor allebei de meisjes een heel mooi cadeautje. 

vrijdag 9 juni 2017

Een tijdje weg

Zoals Ingrid in een post opmerkte, ik was er even niet.  In ieder geval niet op blogger. Ik ben de afgelopen week voor mijn gevoel wel lekker bezig geweest. Het was te slecht weer om voor mijn plezier naar buiten te gaan, dus ik heb voor het eerst sinds weken mijn keuken weer een keer grondig schoongemaakt. Ook ben ik dinsdag weer even op het werk geweest, maar ik had niet een hele goede dag en kon minder doen dan de week ervoor.

Donderdag had ik een gesprek met de roosteraar, waarin ik ook heb aangegeven dat ik volgende week nog niet ingepland kan worden. Ook niet de middagen, zoals de roosteraar bedacht. Ik wou eerst uitproberen hoe dat ging als ik boventallig ben.
Vandaag heb ik de middagdienst geprobeerd. En ik weet meteen dat ook die twee uur alleen nog niet handig is op dit moment. En dus doe ik dat ook nog niet. Ik vond het wel heel fijn alle bewoners weer te zien, ik heb ze gemist.

Deze week ben ik ook druk bezig geweest om mijn geld terug te krijgen bij een webwinkel. Het was een bekende webwinkel, maar dat maakt niet uit over de problemen om iets terug te krijgen. Pas toen ik kwaad hun klantenservice belde, lastig viel op messenger en de mail, en daarna openlijk op facebook (in een uur tijd), en toen had ik binnen twee uur mijn geld terug. Ze kunnen het wel :-)

Ook voor dochter had ik deze week een extra gesprek op school. Dochter gaf aan dat ze het gevoel had gepest te worden in haar tafelgroepje, waarbij geen aardige dingen werden gezegd. Dat kan niet, en dat was de juf met me eens. Er is vandaag met alle betrokkenen een stevig gesprek gevoerd, het beleid van de school is zero tollerance wat pesten betreft. Dochter kwam vandaag een stuk blijer uit school, niemand uit haat tafelgroepje had haar uitgelachen, belachelijk gemaakt of lelijke dingen gezegd. Gelukkig, maar ik blijf er zelf wel bovenop zitten.

Ook heeft dochter vandaag haar rapport gekregen. Ik ben heel trots op haar, ze is op de meeste vlakken weer goed vooruit gegaan. We hebben vanmiddag bij de h.ema gevierd dat ze haar rapport heeft gehad.
Ook ben ik blij dat de juf aangeeft dat ze voor volgend jaar gericht naar passend schoolwerk voor dochter gaan zoeken, zodat ze in de laatste twee jaar basisschool nog zoveel mogelijk leert. Dat klinkt logisch, maar dochter leert op een andere manier dan de meeste kinderen. En ze heeft tot nu toe al veel meer geleerd dan ik ooit had durven dromen :-)

maandag 29 mei 2017

Op gesprek

Vorige week zou ik eigenlijk een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts. Dat is niet door gegaan, daarom had ik de teamleider een mail gestuurd, en meteen ook maar erbij wat de uitslag van het bloedonderzoek is. Daarop kreeg ik woensdag een mail terug dat ik vandaag op gesprek moest komen.
Daar zag ik toch wel een beetje tegenop, ik kende de teamleider niet, maar uit de verhalen van collega's die haar al wel kenden begreep ik wel dat ze streng is. Ook de collega's die voor mij een afspraak hadden deelden die mening.

Tijdens het gesprek zat de teamleider te mopperen dat ze een halve arts leek, ze had de opdracht om bij mij een plan van aanpak te maken over mijn terugkeer op de werkvloer. Maar ze zag niet in hoe ze dat moest doen, ze had sterke twijfels of ik nu al in staat ben om op de werkvloer te kunnen functioneren. In plaats van een plan van aanpak heb ik in ieder geval nog twee weken rust.
Wel mag ik als ik een goede dag heb rustig op het werk langs gaan, en met de bewoners kletsen, wat ik nu ook al doe.

Ik ben opgelucht dat ik ook van deze teamleider de tijd krijg om weer energie te krijgen.

zaterdag 27 mei 2017

Kamperen

Al heel lang willen dochter en buurmeisje bij elkaar slapen. Een leuk idee, maar omdat ik reageer op elk vreemd geluid, heb ik altijd gezegd dat het hier niet kan. Ik heb mijn nachtrust echt nodig. Omdat het gezin bij de buren wat groter is, hebben zij er ook geen plek voor.

Gisterochtend kwamen de meiden op het idee om samen te gaan kamperen in de tuin bij de buren. Nadat ze van de buren en van mij toestemming hadden, zijn ze een tent gaan kopen. De hele dag hebben ze enorm veel plezier gehad met de tent inrichten. 

Gisteravond nadat ze klaar was met tandenpoetsen is ze richting de tent gegaan, waar ze nog tot het donker werd heel veel lol hadden. Na 9 smsjes waarin ze me welterusten wenste, werd het buiten ook rustig. 
Toen dochter vanmorgen kwam ontbijten, was ze vol met verhalen, ze vond het geweldig. 

Ik ben blij dat dochter het zo leuk heeft gehad, maar ik ben ook heel blij dat ze vanavond gewoon weer in haar eigen bed lig :-)

woensdag 24 mei 2017

De glazenwasser

Gister kwam er een glazenwasser aan de deur, voor 10 euro konden ze alle ramen van mijn huis aan de buitenkant zemen. Ik heb wel vaker zo'n brief in de bus gehad, maar ik geloofde het niet zo.
De man die gister aan de deur stond verzekerde me ervan dat het echt 10 euro kost, de enige maar was dat ik er dan wel minimaal drie keer aan vast zit.

Ramen wassen is iets wat ik zelf zo lang mogelijk uit stel, ik heb er een gruwelijke hekel aan. En op de bovenverdieping gebeurd het helemaal niet. Toen ik het er gister met dochter over had was haar reactie doen! Zelf had ik dat gevoel ook, dus heb ik vanmorgen de folder voor het raam gezet, als teken dat ik gebruik van hun diensten wil maken.

Toen we vanmiddag thuis kwamen, waren de ramen weer glanzend schoon, zelfs de kozijnen hebben ze keurig schoongemaakt. Ik heb de glazenwasser toen hij het geld kwam halen 15 euro gegeven. Mevrouw, we hadden 10 euro afgesproken toch, kwam het antwoord. Dat weet ik, maar ik ben heel blij met de schone ramen. En de man was blij met zijn fooi.

Het enige nadeel is nu dat ik zie dat de binnenkant ook aan een zeembeurt toe is...
Misschien kan ik daar dochter voor strikken :-)

dinsdag 23 mei 2017

Uitslag bloedonderzoek

Gister heb ik de uitslag van het bloedonderzoek te horen gekregen. Op de vitamine D na was gelukkig alles goed. Van vitamine D heb ik een ernstig tekort. De goede waardes zijn tussen de 80 en 100, ik heb 23. Dat kan volgens de huisarts heel goed mijn extreme moeheid veroorzaken.

Ik heb het advies gekregen elke dag in de zon te gaan, veel vette vis eten, en ik heb nu voor 8 weken wekelijks een flinke dosis vitamine D. Na de 8 weken moet ik tot mei volgend jaar de dosis maandelijks gaan innemen, en tussendoor moet ik een aantal keer bloed laten prikken om te kijken of de dosering nog goed is.

Het was wel even schrikken dat het zo laag was, dat had ik niet verwacht. Toch ben ik heel blij dat ik nu weet waarom ik me zo voel. En dat het met 3 tot 4 weken alweer een stuk beter moet gaan.
Vandaag heb ik de ampullen opgehaald bij de apotheek, en meteen één ingenomen. Hoe eerder het over is, hoe liever ik het heb. Ik heb met de boodschappen ook haring en zalm meegenomen (dat is de enige vette vis die ik lust). En vanmiddag heb ik in de zon een half uur onkruid tussen de stoeptegels gehaald, naast mijn dagelijkse wandeling.

Ik zou vandaag eigenlijk ook een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts, ook om te kijken wanneer ik weer iets kan werken, maar daar heb ik niks van gehoord. Heel erg vind ik dat niet, ik zou nog niet erg ver komen op mijn werk zoals ik nu ben. Hopelijk voel ik me volgende week beter dat ik misschien wel wat kan doen, al is het maar een uurtje.

zondag 21 mei 2017

De kermis

Met dochter en buurmeisje had ik de afspraak dat we dit jaar niet naar de kermis zouden gaan, dan konden we het uitgespaarde geld gebruiken voor de vakantie. 

Afgelopen woensdag zagen dochter en ik dat de kermis weer was begonnen, en toch kriebelde het wel. Vooral bij dochter, ik vond al die verschillende muziek en harde geluiden te vermoeiend, alleen het er langs rijden gaf al teveel prikkels. 
Toch heeft dochter niet over de kermis gezeurt, ze wist waarvoor we het lieten.

Vandaag was het euro dag. Het idee aan de kermis vond ik nog steeds te vermoeiend. Maar ik heb de meiden 16 euro gegeven, en gezegd dat ze (met toestemming van de buren) naar de kermis mochten. Wel met de regel dat ze niks mochten doen waar je iets mee kon winnen (die dingen bezorgen alleen maar frustratie), en ze samen goed moesten overleggen.

Na een uur kreeg ik van mijn zusje een leuke foto doorgestuurd (ze kwamen elkaar tegen), van een stralende dochter. 
Toen dochter weer thuis kwam hadden ze nog 2,50 over. Ze hadden het heel erg leuk gehad, en allebei hadden ze het een verrassing gevonden dat ze toch konden gaan.

En ik, ik had twee heerlijk rustige uren helemaal voor mezelf :-)

zaterdag 20 mei 2017

Het thuis zitten week 2

Week 2 van het thuis zitten is alweer voorbij. Dit is wel een week geweest dat ik meer rust heb gevonden. In de kerk ben ik voorlopig vrijgesteld van taken (koffie zetten, afwassen en kinderdienst), en ook het bezoek aan de bedrijfsarts en het besef dat ik even niet hoef is heel fijn.

Woensdag had ik een hele goede dag, ik had nadat ik dochter naar school had gebracht nog energie. Daar heb ik echt heel erg van genoten. Ik heb wat achterstallige was kunnen wegwerken en wat gelezen. Heerlijk.

Donderdag ben ik langs mijn werk geweest. Ik heb een rondje langs de collega's gemaakt, bijgelezen over alles wat er gebeurd was, en bij twee bewoners op bezoek geweest, de ene was jarig en de ander net terug uit het ziekenhuis. Niet alle collega's waren even blij dat ik er was (zij moeten hard werken om mijn werk in te halen, en ik loop te lanterfanten in hun ogen), maar voor het eerst voelde ik me daar niet schuldig over. Ik ben blij met wat ik wel gedaan heb.

De huilbuien zijn wat minder geworden, maar jammer genoeg nog niet weg. Gelukkig merk ik wel dat ik nu op een (langzaam) stijgende lijn zit, dus dat zal ook wel weer goed komen.
Dinsdag heb ik een telefonische afspraak met de bedrijfsarts, dan wordt ook besproken hoe op dit moment verder.

dinsdag 16 mei 2017

De bedrijfsarts

Vandaag had ik een afspraak bij de bedrijfsarts. Iets waar ik toch nog wel tegenop zag. Het gaat al wel iets beter, ik ben nog steeds ontzettend moe als ik iets heb gedaan, maar de moeheid trekt wel weg na een paar uur.
Dat het nog niet zo goed ging als ik dacht, daar kwam ik zondag met de kerkdienst achter. Ik stond op het rooster voor kinderdienst, iets wat ik heel erg leuk vind. Maar bij het zien van de kinderen schoot ik weer helemaal vol. Iemand anders heeft me gelukkig toen overgenomen, dat was veel beter voor de kinderen.

Om bij de bedrijfsarts te komen moest ik met de bus. Dat was ook een aanslag op mijn energieniveau, en ondanks dat ik er wel rekening mee had gehouden, was ik kapot toen ik er was.
De arts vind me nog niet stabiel genoeg om nu al te gaan werken, ik heb het advies gekregen om goed voor mezelf te zorgen, en daardoor hopelijk ook wat op te laden. Volgende week heb ik een telefonische afspraak.

Ik ben opgelucht dat ik deze week nog niet op mijn werk word verwacht. Hopelijk ben ik volgende week wel weer zover dat ik wat meer kan doen. Maar dat merk ik volgende week wel.

zaterdag 13 mei 2017

Vertrouwen als cadeau

Het is een traditie geworden dat ik dochter elk jaar een cadeautje geef voor moederdag. Voor mij is iedere dag met haar een enorm cadeau, één keer per jaar mag ik haar daar best voor bedanken.
Dit jaar heb ik er tot mijn grote schaamte niet aan gedacht. Pas gisteravond bedacht ik dat het morgen alweer zover is. En mijn dag zat eigenlijk al te vol voor de energie die ik had.

In plaats van een materialistisch cadeau, heb ik dochter dit jaar vertrouwen cadeau gegeven. Ik weet dat dochter al heel lang alleen schoenen wil kopen. Zonder dat ik me ermee kan bemoeien. Toen ik het haar vanmiddag vertelde, reageerde ze heel erg blij. Ik heb haar 25 euro meegegeven, en een paar regels: nog geen slippers of sandalen, en niks met een hakje (mijn klein en haar klein verschillen nogal van elkaar).

Ik moet zeggen, dochter heeft hele mooie schoenen uitgekozen, waar ze zelf ook heel erg blij mee is. Ze waren in de opruiming nu 20 euro, daar was dochter ook heel trots op. En ik ook, dat ze in staat is om daar ook naar te kijken.


vrijdag 12 mei 2017

Accepteren

Vandaag is het alweer dag 5 van het thuis zitten. Het verbaasd me hoe snel dat gaat. En ook dat ik niet iets meer verbetering voel. Wel iets, ik sta aardig uitgerust op, en ik voel me pas leeg als ik dochter naar school heb gebracht. Maar de hoop dat ik volgende week weer vol energie kan gaan werken, is denk ik niet heel reëel. Ik ben benieuwd naar de mening van de bedrijfsarts.

Het accepteren dat ik nu niet zoveel kan vind ik best lastig. Woensdag had ik best 'veel' gedaan, gister voelde ik dat wel. Ik blijf in huis naar gewoon rustig mijn gangetje gaan. Alleen het hoognodige, en is dat vandaag niet, dan hopelijk morgen. Het is niet anders.

woensdag 10 mei 2017

Naar de dokter

Vanmorgen had ik de afspraak bij de huisarts. Gister twijfelde ik nog of het wel echt nodig was, maar kwaad kan het niet, en de dokter is er niet voor niets.
Vandaag had ik geen twijfel of het wel echt nodig was, ik voel nog weinig verbetering.

De huisarts heeft bloed laten afnemen, onder meer voor vitamine tekort, pfeiffer, lyme en de schildklier (dat zit in de familie). Als er niks uit deze test komt, gaat ze verder kijken.
Voor nu heb ik het advies gekregen om echt goed naar mijn lichaam te blijven luisteren, en goed te blijven eten.


dinsdag 9 mei 2017

Te ver

Al een tijdje loop ik tegen mijn moeheid aan. De vakantie had wel iets geholpen, maar niet genoeg, na een paar dagen werken voelde ik me haast nog slechter dan voor mijn vakantie.

Afgelopen weekend werd het werken steeds moeilijker, en zondag is dochter meegegaan om me te ondersteunen, ik wist niet meer hoe ik het moest doen. Ik besefte dat ik nu echt veel te ver door ben gegaan. Maar ja, hoe draai ik het om? En dan ook nog zodat niemand er last van heeft?

Gister keek ik op mijn werk op de dagplanning, en ook al had ik minder te doen dan normaal, de tranen kwamen, en bleven komen. Voor mijn collega's was het ook duidelijk dat ik er doorheen zat, en ze hebben me naar huis gestuurd.
Thuis heb ik mijn vervangende leidinggevende een mail gestuurd, en 's middags werd ik gebeld. Ook al ken ik de vervangende teamleider niet, ze was wel aardig, anders dan de verhalen die de ronde gaan (zoals zo vaak). Voordat ik weer aan werken mag denken, krijg ik eerst een afspraak bij de bedrijfsarts en een bedrijfs maatschappelijk werker.

Vanmorgen heb ik gebeld voor een afspraak bij de huisarts, daar kan ik morgen terecht.
Het is een opluchting dat ik even niet op mijn werk verwacht wordt. Zelfs het idee van een simpel huishoudelijk klusje vliegt met al aan. Ik heb nu voor mezelf een paar dingen opgeschreven die ik wil doen, gewoon het hoognodige. En verder gewoon even helemaal niks.

zaterdag 6 mei 2017

Extra geld uitgeven

Sinds mijn 14e hoor ik een bril te dragen. Hoor, want een hele trouwe brildrager ben ik niet. Jarenlang hen ik geen bril op gehad, tot ik rijlessen kreeg. Toen pas merkte ik hoe belangrijk een goed zicht is. Ik heb toen weer een bril aangeschaft, maar ook die gaat weinig op. Ik vind ze niet fijn zitten. Lensen zijn geen optie, die heeft een oogarts heel sterk afgeraden omdat ik als kind regelmatig oogontstekingen had die in het ziekenhuis behandeld moesten worden.

Toen ik laatst mijn bril opzette, leek het net alsof er 2 aparte glazen inzaten, ik kon met 1 oog alleen wazig zien. Tijd voor nieuwe glazen.
Vandaag had ik een afspraak voor het opmeten van mijn ogen, en inderdaad, bij allebei de ogen waren de sterktes veranderd.
Samen met dochter heb ik een nieuwe bril uitgezocht. Dochter had eerst een soort model als dat ze zelf heeft uitgezocht. Voor haar staat dat leuk, voor mezelf vond ik het te opvallend. Ik heb nu wel een montuur met dezelfde kleur, alleen wat minder opvallend. Dat ding kost 168 euro.
Ik heb ook gebruik gemaakt van de 'gratis' zonnebril, omdat ik wel graag ontspiegeling erbij wou moest ik daar 19 euro voor betalen. Wat ik prima vind, in de zomer is een zonnebril toch wel fijn.

Ook dochter heeft een zonnebril op sterkte genomen, van de gewone zonnebrillen krijgt ze onrustige ogen. Haar bril was 78 euro.

Bij elkaar waren we een hoop geld kwijt, nu vind ik het heel erg fijn dat ik extra geld krijg deze maand. Ook dit heb ik snel uitgegeven, maar wel aan een belangrijk iets.

zondag 30 april 2017

Weer thuis

Vrijdag zijn we al vroeg vertrokken voor onze vakantie. Nadat we langs mijn ouders zijn gelopen om gedag te zeggen (dat is wel een voordeel dat ze dichtbij wonen) zijn we naar de bus gegaan. Op de routeplanner had ik al gezien dat ze op de route flink met het spoor bezig waren, en we een heel stuk met de ns bus moesten reizen.
Maar eerlijk is eerlijk, het was ontzettend goed geregeld, de overstap was telkens perfect, en het was een mooie route om met de bus af te leggen.

Eenmaal daar waren we heel erg blij, onze vakantie kon echt beginnen. Omdat het hotel volgeboekt was zijn we eerst naar de bowlingbaan gegaan om te kijken of er nog ergens een plek vrij was om te bowlen. Tot mijn verbazing was er maar één baan bezet. Het bleek dat er een motor evenement in Assen was. We konden meteen blijven om te spelen, dat hebben we elke dag gedaan.

'S avonds met de bingo had dochter ontzettend veel geluk. Ze wil al zo lang een keer winnen met de bingo, en nu had ze de tweede en eerste prijs gewonnen. In de zakjes zat een zonnebril, een kleurboekje, een ballon, een fietssticker en een pen. En speciaal voor de eerste prijs ook nog een mooi notitieblokje.
Dochter is echt zichzelf gebleven, en ze heeft haar tweede prijs weggegeven aan een klein meisje die heel teleurgesteld was dat dochter won (ze moesten dobbelen om te bepalen wie won, ze hadden allebei tegelijk bingo).

Vandaag hadden we nog een heuse brunch voor we vertrokken. Wat was dat lekker, dochter heeft friet en een pannenkoek gegeten, ik een groot stuk vis. En daarna zijn we richting de toetjes gegaan. Er waren allemaal kleine gebakjes. Het was een hele goede afsluiter van een hele fijne vakantie.

Maar het thuis komen was ook weer heel erg fijn. Morgen moet ik weer werken, en gaat het gewone leven weer beginnen. Gelukkig is de paniek die ik voelde bij het idee aan werken weer een heel stuk weg :-)

donderdag 27 april 2017

De beste plek

Zoals zo ongeveer elk jaar gingen we ook dit jaar weer op de vrijmarkt zitten. Ik had veel poppenkleding en sleutelhangers zelf gemaakt, want dit jaar wilden we sparen om buurmeisje mee te nemen op vakantie. Ook buurmeisje zelf had haar huis flink door gespit, en had veel spullen verzameld.

Bij koningsdag hoort ook extreem vroeg op staan en in de stad gaan zitten. Ik had mijn wekker op 3 uur gezet, maar om half 3 was ik al wakker. Ik heb me aangekleed, de spullen op mijn fiets gehangen en ik ben naar de stad gelopen. Dochter zou later met buurmeisje komen, om met z'n allen daar zo vroeg te zitten is onnodig, en kinderen hebben hun slaap nodig.

Ik was dit jaar de eerste in de stad. En dus had ik ook de kans om de beste plek te kiezen: halverwege, aan de kant waar de zo'n als eerste is, en overdekt. Ik heb snel mijn kleed neergelegd, ik had mijn plekje gereserveerd. Al snel kwamen er meer mensen die eigenlijk graag op die plek wilden zitten. Inwendig was ik best trots op mezelf :-)

De kinderen hebben ontzettend goed verkocht, bij elkaar voor 155,05 euro. Om buurmeisje mee te nemen moesten ze minimaal 100 euro verdienen (100 euro betalen de buren, en ik betaal dan ook maximaal 100 euro mee, dochter en buurmeisje gaan dan samen op een kamer). Ik vind dat ze het echt heel erg goed hebben gedaan, ik ben ontzettend trots op ze!

dinsdag 25 april 2017

Vakantie

Vandaag is het de eerste dag van mijn vakantie. Eentje waar ik echt aan toe ben, de laatste dagen was ik op het werk zo moe dat ik om 10 uur al niet meer wist hoe ik de rest van de dag moest door komen. Geen fijn gevoel.

Deze vakantie kreeg ik niet zonder horten of stoten, want ook al was hij goedgekeurd door mijn teamleider, volgens de planner had ik pech, ze was mijn vakantie vergeten te roosteren en het rooster was al uit. En die dagen dat ik weg ben? Tja, ik kon er niet zonder meer van uit gaan zonder dat het rooster bekend was dat ik vrij had.

Ik kon de roosteraar wel schieten, ik was kwaad. Ik was het ook niet met haar eens, als ik een handtekening heb voor mijn vakantie ga ik er vanuit dat ik weg kan. Ik heb mijn probleem voorgelegd bij de vervangende teamleider, en van hem kreeg ik gelijk. Ik heb nog drie dagen extra gewerkt omdat er anders een probleem was, maar de rest van de week heb ik vrij.

Ik vind het jammer dat het zo gaat. Er kwam ook een vraag van de roosteraar welke dagen ik van mijn zomervakantie wil inleveren (die vraag krijgt iedereen dit jaar), van mij kan ze de boom in. Ik snap dat extra werken ten goede komt aan de bewoners, maar ik ben op dit moment zo klaar met alles, dat ik niks wil inleveren.

De rest van de week ga ik in ieder geval genieten. Overmorgen is het koningsdag, en ik ben nog bezig om broches en haarspeldjes te maken om op de vrijmarkt te verkopen. De dag daarna gaan we drie dagen naar Drenthe, waar ik ook heel veel zin in heb.
En gister zijn mijn ouders verhuisd, ik heb ze gister een plantje en eten gebracht, en vandaag gaan we kijken hoe het er nu voor staat.

donderdag 20 april 2017

Dochters pols

Vanmorgen zijn dochter en ik al vroeg naar de huisarts geweest. De dokter dacht niet dat er iets was gebroken, alleen maar goed gekneusd. Maar voor de zekerheid moesten we toch even langs het ziekenhuis voor een foto.

Gelukkig heeft dochter haar pols echt alleen maar gekneusd. Voor dochter wel een stuk vervelender, ze heeft hier echt goed last van. Ik heb haar een drukverband gegeven en gelukkig hadden we de blauwe sling nog van vorig jaar toen ze wel haar pols had gebroken.

Ik ben erg blij dat het niet is gebroken, ook uit praktisch oogpunt. Hopelijk wordt de pijn snel minder.

woensdag 19 april 2017

Voor de derde keer?

Toen ik dochter aan het eind van de middag van de bso ging halen vertelde ze dat ze van het klimrek was gevallen, en daarbij op haar pols terecht was gekomen. Het had pijn gedaan tot in haar elleboog, en haar pols deed nog steeds pijn. Volgens de leider die er nog was viel het wel mee, ze kon haar hand nog bewegen. Uit ervaring weet ik dat dat niks uitmaakt.

Thuis merkte ik dat dochter haar hand helemaal niet gebruikte. Niet bij het eten, toen ze na het eten een chocolaatje mocht pakken ook niet om het papiertje open te scheuren, en ook onder het tv kijken lag haar hand steeds op haar schoot te rusten. Zelfs haar bril op en afzetten ging met één hand. Ik heb toch maar de huisartsenpost gebeld om advies te vragen. Ik kreeg het advies om morgen dochter door de eigen huisarts door te laten verwijzen, een breukje kan morgen ook worden gegipst, en het is nu zo druk daar dat het nachtwerk zou worden.

Ik hoop niet dat dochter voor de derde keer haar pols gebroken heeft. Al ben ik er nu wel bang voor. Anders dan de vorige keren heeft ze er nu heel veel pijn aan, en heeft haar hand ook een andere kleur dan de andere hand.

Appen

Dochter heeft al best wel een tijd (ik denk nu bijna of al 2 jaar) een telefoon. Niet dat ze hem veel gebruikte, maar ik wil contact met haar houden als ik in het weekend moet werken en zij thuis is.
Omdat dochter zo jong haar telefoon heeft gekregen, is ze gewend dat ik ook altijd kijk wat ze doet, en dat we samen beslissen wat ze installeert. Tot nu toe ging dat goed.

Een paar weken geleden kreeg dochter van een vriendin op school de vraag of ze in de app groep van hun klas wou. Ik had zelf mijn twijfels, maar weigeren wilde ik ook niet direct. Voor dochter is het misschien wel fijn om ook wat meer contact te hebben in de klas.
Dochter zelf las alleen maar mee, ze had niet de behoefte aan het meedoen.

Tot afgelopen weekend. Iemand in de groep had een 'moordverhaal' in de groep geplaatst, en dat vond dochter heel heftig. Ook de onrust die daarna in de groep ontstond vond ze niet fijn. Eigenlijk zou ze er wel uit willen, maar hoe moest ze dat uitleggen in de klas? Toen ik haar vroeg of het zou helpen als ik zou zeggen dat ze niet meer in die groepen mag voorlopig, gaf ze opgelucht haar telefoon aan mij.

Ze heeft nog steeds de app op haar telefoon, want ze heeft wel leuk contact met haar vriendinnen. Maar in een groep, dat wil ze even niet meer.
Ik ben blij dat dochter nog steeds de vrijheid voelt om naar me toe te komen, om samen te beslissen wat te doen.

zaterdag 15 april 2017

Schikkingsbedrag

Vorige maand had ik bij mijn salaris 300 euro extra, dat bleek een eenmalige uitkering te zijn. In eerste instantie was ik flink verbaasd, waarom zou ik een eenmalige uitkering krijgen bij mijn salaris? Ergens onderop mijn salarisstrook stond in hele kleine letters dat het te maken had met het cao.
De dag daarna was de eenmalige uitkering het gesprek van de dag op het werk. Zoals zo vaak gingen de wildste verhalen rond: we zouden een brief krijgen die ondertekend moest worden, anders werd het extra geld weer ingehouden, de organisatie zou zich niet aan de regels hebben gehouden door niet eerst te laten tekenen.

Thuis ben ik eerst de cao gaan nalezen, al die spookverhalen ken ik nu wel. In de cao stond dat (bijna) iedereen twee keer een eenmalige uitkering kreeg van 1,2% van een jaarsalaris. Mijn werkgever heeft dat in één keer betaald. Daarnaast krijgt iedereen ook een schikkingsaanbod van de misgelopen ort van de vakantieuren. Daarbij zou 2015 als richtjaar worden genomen. Als je dat aanbod niet aanneemt, heb je ook geen recht op de eenmalige uitkeringen, je kan dan immers via de rechter een misschien hoger bedrag eisen.

Vandaag lag (eindelijk) mijn schikkingsaanbod op de mat: 472 euro. Dat is echt een heel hoog bedrag. Voor mij was 2015 een gunstig richtjaar, ik heb dat jaar 41 weekenden gewerkt. Ik heb het aanbod meteen ondertekend en weer op de bus gedaan.
Volgende maand wordt het uitbetaald, tegelijk met het salaris en vakantiegeld.

woensdag 12 april 2017

Verkeerde keuzes?

Eens in de zoveel tijd heb ik contact met dochters vader. De laatste keer dat ik hem sprak was al een tijd terug, toen hij kampte met gezondheidsproblemen.
Een paar dagen geleden vroeg dochter zich af of hij nog zou leven. Ik kon haar daar geen antwoord op geven, en heb weer een berichtje gestuurd.

Vandaag kreeg ik antwoord, en ook het verwijt dat ik zijn eenzaamheid veroorzaak, ik ben immers nooit bij hem terug gekomen, maar heb wel een kind van hem.
Het is de eerste keer in dochters leven dat hij zegt dat hij de vader is, dat vond ik heel bijzonder.
Toen ik dochter vertelde dat ik contact had gehad, en haar dat stukje vertelde, begon ze te stralen. "Mam, begint hij eindelijk spijt te krijgen dat hij mij niet wilde?" Zo had ik er nog niet naar gekeken, maar zo leek het inderdaad.

Samengevat vind dochters vader dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt dat ik nooit ben teruggekomen. Ik weet heel goed dat ik hele verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar ik weet dat mijn dochter en ik hier thuis horen.
Destijds heb ik voor mijn ongeboren kind gekozen. Daar heb ik nooit spijt van gehad.

Ik hoop toch dat dochter haar vader ooit beter leert kennen, dat ze ook haar andere helft leert kennen. De toekomst zal het leren.

dinsdag 11 april 2017

Wensen

Nu onze teamleider voor langere tijd ziek is, zijn de taken over de andere managers verdeeld. En komen we er steeds meer achter hoe flexibel onze eigen manager eigenlijk is.

Eind vorige week hadden we allemaal een papier gekregen om in te vullen welke dag we echt vrij willen zijn (harde wens), en welke dag je eigenlijk ook wel vrij wil zijn, maar niet noodzakelijk (zachte wens). Dat was voor mij wel even iets. Want zo verwend als ik ben, had ik meerdere wensen. Mijn vaste vrije dag is nu woensdag, dat vind ik fijn. Maar ik werk ook op de aangepaste tijden, omdat ik dochter eerst naar school moet brengen, ze moet twee gevaarlijke kruispunten over zonder stoplichten, en ze overziet het nog niet. Daarvan had ik van de roosteraars al te horen gekregen dat ik niet te veeleisend moet zijn, en in principe ook om half acht moet kunnen beginnen.
Mijn collega's namen het direct voor mij op, en hebben ook aangegeven de dienst op mijn tijd niet te willen werken.

Ik heb nu beide eisen als harde wens ingediend, met de motivatie erbij waarom. En des te meer besef ik hoeveel geluk ik al die jaren met mijn eigen teamleider heb gehad, die nooit moeilijk heeft gedaan.

vrijdag 7 april 2017

Het verleden

Vanmorgen werd ik in het verleden wakker. Voor mijn gevoel althans. Ik had een levensechte nachtmerrie gehad. Al snel had mijn verstand door dat ik in mijn eigen bed, in mijn eigen huis was.
Toen ik nog regelmatig therapie kreeg had ik dit soort nachtmerries ook best vaak. De psycholoog vertelde dat ik dan zo snel mogelijk weer in het heden moet komen, in twee werelden blijven hangen vreet enorm veel energie.

Mijn gevoel ook weer terug in het nu laten komen kostte heel veel moeite. Ik heb veel kerkliederen gezongen, dat is iets van nu, en het bied mij ook troost. Het werken was ook goed, al zag ik enorm tegen de pauzes op. Die drukte, ik kon het vandaag even niet hebben.
Ik ben er nog steeds niet, ik voel mezelf steeds weer terug zakken in het gevoel waar ik vanmorgen mee wakker werd.

Het is echt lang geleden dat ik zonder aanleiding zo'n heftige herbeleving heb gehad. Ik hoop dat dit gewoon een reactie is van de pittige dagen deze week. En niet het begin van een nieuwe reeks verdrongen herinneringen. Ik ga het merken...

woensdag 5 april 2017

Heftige dagen

Afgelopen maandag was de uitvaart van het gemeentelid. Het was ontzettend verdrietig, maar wel een hele mooie dienst. De rest van de dag was ik kapot, voor één keer heb ik dochter niet naar zwemles laten gaan.

Gister was de vergadering op het werk. En ook niks te vroeg. Waar er eerst nog veel geruchten waren, gisterochtend wist iedereen het zeker, het gebouw zou gaan sluiten. Want waarom komt de directeur anders op bezoek?
Zoals zo vaak met geruchten, bleek het niet waar te zijn. We hebben uitleg gekregen over de taken van mijn teamleider, hoe ze nu verdeeld zijn en bij wie we terecht kunnen met vragen. De directeur bevestigde wat de teamleider ook al steeds zei: er zijn geen plannen voor sluiting, integendeel, ze willen het gebouw langer openhouden. De vergadering was verplicht gemaakt om de geruchten de wereld uit te helpen.
Het was een lange zit, maar ik ging persoonlijk met een goed gevoel weg. 

Vandaag had ik vrij, en ik vond het een prima plan om bij te komen van de afgelopen week/dagen. Want alles bij elkaar gaf het toch spanning. Vandaag was de eerste dag sinds een week dat ik geen hoofdpijn had, dat is heel fijn :-)

zaterdag 1 april 2017

Verdrietig

Afgelopen week is er een gemeentelid uit mijn groep gestorven aan kanker. Dat hij ongeneeslijk ziek was wist ik, toch kwam zijn dood als een schok binnen.

Ook op mijn werk is het van het ene op het andere moment vreselijk onrustig. Mijn teamleider is sinds kort langdurig ziek, en komende week is er een verplichte vergadering voor iedereen die in het gebouw werkt met de directie, ook met de teams met andere teamleiders. De geruchten zijn niet van lucht, veel mensen weten het zeker: mijn werkplek staat op omvallen.
Ook het gerucht dat iedereen een week zomervakantie moet inleveren (dat mag volgens het cao in uitzonderlijke situaties), doet de sfeer alles behalve goed.
Dat alles maakt deze week tot een verdrietige week.


zaterdag 25 maart 2017

Zuster

Op de school van dochter is de kloof tussen de hoogopgeleide ouders en de laagopgeleide ouders groot.
Ik heb altijd de gewoonte iedereen te groeten 's ochtends, er zijn een hoop ouders die zichzelf te hoog vinden om terug te groeten. Niet dat ik het erg vind, het zegt meer over hun dan over mij.

Toen ik twee jaar terug in de zomer mijn werkkleren aan had toen ik dochter naar school bracht, knoopten een aantal ouders die nooit wat terug zeiden ineens een praatje aan. Iedereen bij de organisatie waar ik werk draagt hetzelfde uniform, of je nu verpleegkundige bent of schoonmaakster.
Tegen één man heb ik toen een beetje lelijk gedaan, ik vind het een kwalitatief en kreeg de kriebels van hem. Ik heb hem toen gezegd dat ik ondanks mijn uniform nog steeds gewoon schoonmaakster ben, en daar ben ik trots op!

Gister had ik een andere zomerjas aan, waar een stukje van mijn werkjasje onder vandaan kwam. Dezelfde vader kwam weer op me af, om te vragen of alle kleuters me aanspreken met zuster. Nee gelukkig niet, ik ben nog steeds blij met mijn beroep.

En dat ben ik echt. Ik heb geen titel nodig om me gelukkig en rijk te kunnen voelen.

woensdag 22 maart 2017

Luizen ellende

Toen dochter gister met haar hoofd op mijn schoot lag, zag ik tot mijn grote schrik iets in haar haren lopen. Nee hè, niet alweer luizen. Ik heb een paar weken geleden voor het laatst gekamd, dat is toch te weinig geweest.
Dit keer was het echt verschrikkelijk, ze zaten er duidelijk al wat langer in.

Op televisie zag ik een tijdje terug een soort badmuts die je kon vullen met olijf of zonnebloemolie, om zo de luizen te verdrinken (ik heb geen aandelen). Die heb ik gister meteen besteld, nadat ik twee parende luizen van dochters hoofd had geplukt met een papiertje was ik het helemaal zat.
Vanmorgen had ik de luizenkap al in huis, en hebben we het meteen geprobeerd.
In het begin was het een aardig gestuntel, maar het werkt goed. Nadat dochters haren ruim 10 minuten in de zonnebloemolie hadden geweekt, heb ik haar haren weer uitgekamd. Wat kwam er een hoop uit, na de hoeveelheid die ik er gisteravond uit had gekamd had ik dat niet verwacht.

Ik vond de kap best prijzig (20 euro), maar ik ben blij dat ik hem nu wel heb. Bij goed gebruik kan hij minimaal tien keer mee. En het is voor dochters huid een stuk beter dan al die chemische middeltjes.

zondag 19 maart 2017

Flexibel zijn

Gistermiddag kreeg ik een berichtje van een collega, ik heb vanaf maandag drie dagen vrij, of ik haar dienst dinsdag kan overnemen/ruilen. Daar heb ik nee op gezegd, waarop ik een berichtje kreeg dat ik toch altijd flexibel ben?

Net belde mijn moeder weer voor de zoveelste keer om te klagen over het nieuwe huis, en om mijn hulp te eisen, mijn broers hebben het komende week te druk om te helpen. Dat is heel jammer mam, maar ik heb gezegd dat ik niet ga helpen. Bovendien, alle klachten die ze nu had, had ik al gezien en gezegd voordat ze het huis namen.

Flexibel zijn. In hoe ver moet je daar in gaan? Ik voel me nu echt gemeen. Maar ik keek zo uit naar mijn drie dagen vrij. Ik had ook al helemaal bedacht hoe ik ze door ging brengen: elke dag op de bovenverdieping een ruimte extra goed schoonmaken, en verder lekker handwerkend op de bank.
Ik moet het gevoel maar proberen los te laten, en gewoon lekker van mijn dagen te genieten. Flexibel zijn komt wel weer als ik er aan toe ben!

zaterdag 18 maart 2017

Scherven brengen geluk

Vanmiddag op mijn werk bood ik bij een bewoonster aan om de afwas te doen. Toen ik wou gaan afdrogen viel er een kopje uit mijn hand, precies op een bord. Het maakte een groot kabaal en beide waren kapot. De bewoonster had er een hoop lol in, ik heb haar nog nooit zo hard horen lachen. Toen ik had opgeruimd, zei ze tegen me: ach kind, scherven brengen geluk!

En geluk heb ik zeker. Ik kan dit jaar bij het klassenoptreden van dochters klas kijken, de afgelopen 3 jaar moest ik werken. Ik heb deze week bij een facebookactie een gratis ijsje gewonnen. Afgelopen woensdag heb ik de grote schoonmaak gehouden. Niet gepland, maar ik was zo lekker bezig. Mijn huis voelt weer schoon en netjes aan.

Nu had ik voor dit geluk geen scherven nodig, maar ik was blij dat de bewoonster niet boos of verdrietig was. Ook dat is geluk!

woensdag 8 maart 2017

Niet het ene...

Vandaag probeerde ik me heel goed vast te houden aan het besluit wat ik gister had genomen over het hondje, zonder me al te schuldig te voelen. Het is echt beter als ik dat niet doen.

Vandaag stond mijn zusje met een jonge, verzopen kat aan de deur. Het dier vloog naar binnen, en bleef achter de bank zitten. Lekker dan. Mijn zusje had het beestje buiten gevonden,  en misschien wist ik wel van wie die was? Ik weet ongeveer waar de katten in mijn straat thuis horen, maar niet van mijn hele stad. Ik had gelukkig nog eten in de kelder liggen, en de kat kwam weer tevoorschijn. Het vloog op het eten af. Ik weet dat het niet verstandig is om katten eten te geven, maar dit beestje had duidelijk echt honger. 
Mijn zusje belde met de dierenambulance, maar die kwamen er niet voor. Gewoon naar buiten zetten was het advies. Dat heb ik gedaan, maar elke keer als ik naar buiten moest kon ik achter de kat aan. Dat was ook niks. En binnen blijven kon echt niet

Ik heb een doos met een deken in de schuur neergezet, en daar heeft de kat zijn plekje van gemaakt. Wel voor tijdelijk, morgen gaan we laten checken of hij is gechipt. Al hoop ik nog steeds dat hij weer de weg naar huis gaat vanavond. De schuurdeur blijft in ieder geval open staan.

dinsdag 7 maart 2017

Een hond?

Op mijn werk is het toegestaan dat een kat of een hond mee verhuisd met een nieuwe bewoner, mits ze er zelf voor kunnen zorgen. Dat gebeurd niet heel vaak (gelukkig).
Op het moment woont er wel een hondje, een chiwawa. Anders dan de meeste chiwawa's die ik ken, is deze heel lief en knuffelig, en blaft nooit. Ook dochter is helemaal gek met het hondje.

De bewoners kan helaas niet meer voor het beestje zorgen, en dus moet er een ander onderkomen worden gezocht. Vandaag kreeg ik de vraag of ik het hondje in huis wil nemen. Dat vind ik toch best wel een lastige vraag, niet van de bewoner, maar van een familielid.

In de jaren dat het beestje nu op mijn werk woont, ben ik er ook van gaan houden. Het is een lief beestje, ook naar kinderen toe.
Maar wat weet ik van honden? En wat als het dier ziek is, een dierenarts is toch wel erg kostbaar. En ik weet dat dochter en ik allebei allergisch zijn voor katten, zijn we dat ook voor honden? En onze weekendjes weg, dat kan dan niet meer zomaar.

De maren wegen voor mij zwaarder dan het positieve. Ik denk dat het verstandiger is om 'gewoon' nee te zeggen. Hoe lief het dier ook is...

maandag 6 maart 2017

Verhuizen deel 2

Een paar weken terug schreef ik over de verhuisplannen van mijn ouders. En helaas voor mij hebben ze het huis achter mij gekregen, vandaag krijgen ze de sleutel.

Mijn vader vertelde na de bezichtiging dat het huis vies was, er moest een hoop worden gedaan, en dat ze van mij verwachtten dat ik kwam helpen. Ik heb direct gezegd dat ze dat op hun buik kunnen schrijven. Mijn ouders mogen het idee hebben dat het makkelijk is dat ik nu dichtbij woon, en dat mijn leven vooral uit bezigheidstherapie bestaat, maar zo is het niet.
Niet dat ik ze niet wil helpen, maar als ik nu teveel toe geef, schept dat ook een verwachting.
Mijn ouders hebben nu de hulp van mijn broers ingeroepen, en dat vind ik prima.

Ik kan er nog steeds niet blij mee zijn dat ze zo dichtbij komen wonen. Gelukkig ben ik nu wel beter in staat om mijn grenzen aan te geven in vergelijking met een aantal jaar geleden.

donderdag 2 maart 2017

Allergisch

Al een tijdje is dochter flink aan het krabben op haar hoofd. Al vele keren heb ik gecontroleerd op luizen, maar die zaten er dit keer niet in. Ik begon te vermoeden dat dochter jeuk krijgt van het merk shampoo dat we gebruiken. Het is één van de weinige merken waar ik wel tegen kan, en de shampoo ruikt zo lekker.

Gister zijn we gaan kijken wat de flessen shampoo kostten van neu.tral. Ik schrok me kapot, €5,50 voor een fles. Ik bedacht me dat de drogist met het rode uithangbord ook een hele goedkope shampoo heeft, voor 40 cent per fles. Ook zonder kleurstof, en bijna zonder geur. Die hebben we in het verleden gebruikt, en zover ik weet heeft dochter daar nooit allergisch op gereageerd.

Vandaag heeft dochter de shampoo voor het eerst uitgeprobeerd, en ze was erg positief. Haar hoofd prikte en jeukte niet na afloop. Ik hoop dat het zo goed blijft gaan, het is een veel goedkopere oplossing dan het merkproduct.

woensdag 1 maart 2017

Vasten

Vorige week besloot ik dit jaar voor het eerst met het vasten mee te doen. Ik heb voor mezelf de uitdaging niet snoepen gesteld. Dat lijkt simpel, maar voor mij is het (ongemerkt) toch wel een dingetje.

Vandaag moesten we even naar de drogist, en aan alle kanten staat snoep en koek uitgestald. De gedachten "oeh dat ziet er lekker uit" en "nee, ik ga niet na 7 uur al falen" kwamen gelukkig achter elkaar, en ik heb alles laten liggen.

Ik had de meiden beloofd vandaag naar de ochtendfilm in de bioscoop te gaan, en ook daar is snoep, cake en gebak goed vertegenwoordigd. Ik ben maar snel doorgelopen, ik had zelf eten en drinken meegenomen. Voor de meiden chips en een paar blokjes chocola, voor mezelf een banaan. Ik weet dat ook daar suiker in zit, maar een banaan is wel gezonder dan een dikke plak chocoladecake.
Na het uitje moest ik nog even naar de supermarkt, en in mijn haast om niks te kopen waar ik door in verleiding kom, vergat ik de eieren. Grom. Nu moet ik die maar morgenochtend halen.

Ik hoop eigenlijk dat ik na deze 40 dagen wat beter van de zoetigheid kan afblijven. Ik vind het voor mezelf een goede uitdaging.



woensdag 22 februari 2017

Dure aankoop

Sinds dochter van het bestaan van die space scooters af weet, is ze er door gefascineerd. Ik vond het er vooral gevaarlijk uit zien, en bovendien een veel te duur iets.

Ergens in het najaar mocht dochter de step van een bso vriendinnetje uitproberen. Toen ik haar kwam ophalen liet ze me vol trots zien hoe goed ze het al kon, en ze raakte er niet meer over uitgepraat.
Omdat dochter het er over bleef hebben, hoe geweldig het niet was, had ik een afspraak met haar gemaakt. Ze mocht zo'n step kopen, als ze er zelf 50 euro aan mee zou betalen, en ze dit ook als het grote cadeau van dit jaar zou beschouwen, 80 euro is voor mij ook een hoop geld.

Vol overgave begon dochter haar zakgeld te sparen, en elke fles die werd gevonden werd ingeleverd. Vorige week had dochter genoeg geld gespaard om haar deel te betalen. Afgelopen maandag hebben we er één besteld, die net is binnen gekomen.

Ik vind het knap van dochter dat ze zo goed en gericht kan sparen. Als het mooie weer weer terug komt, zal ze er best plezier van hebben :-)