vrijdag 27 januari 2017

De tweede open dag

Vorige week tijdens/na de open dag had dochter voor zichzelf al gekozen dat ze naar die middelbare school gaat. Op zich prima, maar ik vind dat je pas een keuze kan maken als je weet wat er te kiezen is. En dus zijn we vandaag naar de open dag van de praktijkschool hier en het vmbo gegaan.

We begonnen bij het praktijkgedeelte. We werden door een paar leraren opgewacht bij de ingang. Het bleek al snel dat het niet de bedoeling was om alleen de aangegeven route te volgen. Dat vond ik zelf jammer, maar misschien wel leuker voor dochter als ze uitleg kreeg. Maar de uitleg was voor mij bedoeld, en niet op dochter gericht.
In het derde lokaal kon ik de lerares die met ons mee liep overtuigen dat ik graag alleen wou rondkijken. Maar al bij het volgende lokaal zaten we vast aan een andere leraar.

Dochter hield zich veel afzijdig, heel anders dan vorige week. Ook de vakken die we hebben gezien (boodschappen doen, leren wat het goedkoopste is, was sorteren en vouwen, afwassen), dochter is nu al veel verder dan dat.
Al tijdens de rondleiding wist ik al heel zeker: dit is niet dochters school. En ook dochter vond het niet fijn.
Door naar het vmbo gedeelte ernaast. Ook daar hebben ze leerweg ondersteunend, alleen zitten er maar weinig praktijkvakken bij. Al snel had dochter het gezien. Of ik het erg vond als ze voor de school van vorige week zou kiezen.
Dat vind ik absoluut niet erg, ik heb het gevoel dat dochter daar veel meer op haar plaats is. En hoe enthousiast de leerlingen daar over 'hun' school praatte, dat miste ik hier.

Ik kan met een gerust hart op school aangeven welke school dochter waarschijnlijk gaat kiezen. We weten nu in ieder geval wat er te kiezen is!

woensdag 25 januari 2017

Nieuwe knie

Mijn moeder heeft al heel lang last van haar knie. Ze gaat niet heel snel naar een dokter, pas toen het moment kwam dat ze niet meer kon lopen heeft ze hulp gezocht.
Na veel moeite en gezeur kreeg ze een verwijzing voor het ziekenhuis, waar ze de mededeling kreeg dat ze er maar mee moest leren leven, ze konden/wilden niks voor haar doen.

Nadat de teleurstelling en woede daarover een beetje waren gezakt (mijn moeder had echt gehoopt dat ze haar konden helpen), heeft ze een second opinion aangevraagd in een ander ziekenhuis. Die deden iets meer onderzoek, en al snel kwam eruit dat haar knie ernstig versleten was, maar ze konden haar wel opereren.
Die operatie was vandaag. Mijn moeder keek er heel erg naar uit, in haar verbeelding zou ze vrijdag het ziekenhuis weer uit lopen, in plaats van een rolstoel te moeten gebruiken.

Gisteravond heb ik haar telefonisch sterkte gewenst, en toen ik vanmiddag van mijn vader hoorde dat ze weer op de zaal was. Mijn vader vertelde dat mijn moeder geen bezoek moest hebben. Dat leek me stug, als je in het ziekenhuis ligt lijkt mij bezoek wel fijn. En toen ik het aan mijn moeder vroeg reageerde ze heel blij.

Vanmiddag zijn we twee uur op bezoek geweest, en morgen gaan we nog een keer. En hopelijk mag ze vrijdag weer naar huis, het ziekenhuis kost anderhalf uur (enkele reis) reistijd. Maar mijn moeder was zo blij met ons bezoek, dat ik het er graag voor over had. En hopelijk kan ze over een tijdje weer goed lopen :-)

vrijdag 20 januari 2017

Open dag

Deze en volgende week zijn er bij de middelbare scholen in de omgeving open dagen. Omdat dochter nu nog in groep 6 zit, is het op zich niet noodzakelijk om nu al die open dagen te bezoeken. Maar omdat de intern begeleidster van de school nogal klem zit in haar idee dat dochter per definitie naar de praktijkschool hier in de stad gaat, en daarbij ook groep 8 kan overslaan, vond ik het wel nodig om nu al te beginnen met het bezoeken. Dan kan ik in het volgende oudergesprek aangeven naar welke school dochter graag wil.

Vandaag was de open dag van een school in een buurgemeente. Een school waarvan ik het gevoel had dat dochter daar ook wel zou passen. Er is een richting met 75% praktijkonderwijs, en 25% theoretisch. De praktijkvakken zijn gericht op dieren, bloemen, planten, voedsel en tuinen.

Dochter ging er nogal sceptisch naartoe, het leek haar helemaal niks. Tot ze eenmaal binnen was. We hebben eerst de dieren binnen opgezocht. Dochter was vol interesse over alles wat er daar was, ook de skeletjes die achter het glas lagen. Daarna gingen we door naar buiten naar de grotere dieren, en het tuinieren. Ook dat vond ze erg interessant. Ik kreeg de belofte van dochter dat als ze heeft geleerd voor kippen zorgen en kippen vangen, ze mij ook uitleg geeft, zodat ik ook kippen kan nemen :-D

Daarna gingen we door naar het voedselondereel. Dochter leerde zelf een gevulde koek maken en bakken, dat de roze laag van de roze koeken van luizen bloed is gemaakt (ik denk niet dat die koeken mij nu nog zo gaan smaken). Ze mocht een torso uit elkaar halen en zo snel mogelijk weer in elkaar zetten. Dat was nog niet zo makkelijk, maar toch lukte het haar binnen 5 minuten.
In het engels lokaal vermaakte ze zich prima met een spel met Engelse woordjes. Na vijf keer te hebben gehoord dat dit spel echt de laatste keer was, heb ik haar mee kunnen slepen naar het gymlokaal. Met een grote trampoline.
Ook van het bloemschikken was ze erg onder de indruk, dat leek haar wel wat om ook te leren. En ook de vogelvoerkransen die leerlingen zaten te maken waren erg mooi.

Volgende week is de open dag van de praktijkschool in mijn eigen stad. Ook daar gaan we heen. Dochter wil na vandaag eigenlijk heel graag naar deze school, en stiekem ben ik daar wel blij mee. Al betekend dat voor de intern begeleidster dat ze haar idee zal moeten aanpassen, dochter moet voor deze school gewoon groep 8 doen. En daar sta ik helemaal achter. Ik heb dochter wel verteld dat ze echt haar stinkende best moet blijven doen (zoals ze nu ook al doet), omdat dit niveau wel iets hoger is dan het praktijkniveau. Maar dat vind ze niet erg, leren vind ze leuk.

dinsdag 17 januari 2017

Het vrijwilligerswerk

Ik heb op mijn werk nu vier keer vrijwilligerswerk gedaan, drie keer samen met dochter. Ontzettend leuk, en ook heel erg dankbaar. Het is zo fijn om die mensen blij te zien. En ook mijn collega's kijken niet meer heel raar op als ze me 's avonds zien.

Vandaag vroeg de collega die het rooster maakt voor de vrijwilligers of ik al een gesprek had gehad met degene die daar over gaat. Ik reageerde verbaasd. Wat voor gesprek?
Het bleek een soort sollicitatie gesprek te zijn. En ook werd er verwacht dat ik een verklaring omtrent gedrag kon overleggen, en dat ik maandelijks bij de vergaderingen van de vrijwilligers kwam.

Iets in mij begon te steigeren. Ik ben nu 9 jaar in vaste dienst. Zo'n vog kost 41 euro. En de vergaderingen die ik nu al heb zijn ook al genoeg als ik eerlijk ben. En dan ook nog een sollicitatiegesprek hebben?

Als ik weer op mijn werk ben ga ik bij mijn teamleider informeren of ik in de problemen kom als ik een onofficiële vrijwilliger wordt (op vrijdag zijn er toch geen andere vrijwilligers). Ik vind het geweldig om te doen, maar dit staat me tegen.

maandag 16 januari 2017

Een noodkist

Toen de serie 'Als de dijken breken' op televisie kwam, hebben dochter en ik allebei geboeid zitten kijken. Het liet een diepe indruk achter, ook bij dochter. Het riep ook de vraag op, hoe goed zijn we zelf voorbereid mocht er iets gebeuren. Het antwoord was simpel: niet! Tuurlijk, ik heb wel wat voorraad in huis, maar zouden we het een paar dagen uithouden als er bijvoorbeeld geen schoon water uit de kraan zou komen? Ik denk van niet.

Dochter vond het tijd voor een kist voor nood. Daar was ik het helemaal mee eens. Maar ik ben ook heel goed in uitstellen, en de kist liet even op zich wachten. Tot mijn broertje afgelopen weekend vroeg of ik mee wilde naar de ik.ea. Ik heb daar meteen een grote plastic kist gehaald, twee plaids en een set waxinelichtjes. Het begin was er.

Vandaag heb ik nog wat aanvulling gehaald. Doperwtjes (die zijn ook koud prima te eten), crackers, biscuitjes, water, pleisters, paracetamol. Dingen die minimaal tot augustus goed zijn, en we normaal ook gebruiken. Dan kan ik in mei of juni opnieuw de kist vullen en het oude opmaken. Er zal nog wel meer in komen, maar het begin is er.


zaterdag 14 januari 2017

5 euro

Vanochtend had ik dochter gevraagd of ze me wilde helpen met boodschappen doen. Gisterochtend was ik door mijn rug gegaan, en ook al doet het lopen geen zeer meer, bukken is nog geen fijne beweging.
Dochter had er niet heel veel zin in, maar ze snapte wel waarom ik hulp vroeg. Met de fiets aan de hand (handig om de tassen aan te hangen), gingen we op pad.

In de supermarkt hadden ze knuffelkussens liggen, die je met 999 kooppunten (10 euro) zonder bijbetaling kon kopen, in plaats van de 15 euro normaal. Ik neem die punten vrijwel altijd, dus ik had genoeg punten om dochter zo'n kussen uit te laten zoeken. Het werd een olifant.
Terwijl ik mijn lijstje afwerkte, liet dochter aan olifant de winkel zien. Halverwege kwam ze geschokt naar me toe: ze had een briefje van 5 euro op de grond tegen een schap gevonden. Ze had niet gezien dat iemand het had laten vallen.
Ik heb tegen dochter gezegd dat als we iemand zouden tegenkomen die het kwijt was, ze het terug moest geven. We hebben allebei goed opgelet, maar niemand maakte de indruk dat ie iets kwijt was.
Na een kwartier vonden we het goed, en gingen we naar de kassa.

Dochter was heel blij dat ze was meegegaan. En ik was ook heel blij met haar hulp, ze heeft alles opgetild wat ik te zwaar vond.
Als het een groter bedrag was geweest had ik het dochter niet laten houden. Voor nu weet ik dat ze het eerlijk tegen mij gezegd heeft, en tijdens het zoeken naar de eigenaar heeft ze het briefje duidelijk zichtbaar in haar hand gehouden.

dinsdag 10 januari 2017

'Onder het ijs' zwemmen

Toen dochter nog voor haar diploma's zwom, zag ik tijdens het afzwemmen ook de kinderen die voor hun zwemvaardigheid zwommen. Toen ik zag wat die kinderen kunnen, en hoe goed ze zwemmen, wilde ik heel graag dat dochter ook zwemvaardigheid ging doen na haar C-diploma. Gelukkig wilde dochter het wel proberen, en vind ze het nog leuk ook.

Tijdens het uur dat dochters les wordt gegeven, zwemmen ook de kinderen van de reddingsbrigade. Gisteravond lag er een groot blauw zeil met een paar gaten in het water. Daaronder lagen een paar duikers. De kinderen gingen leren hoe je jezelf moet redden als je onder het ijs terecht komt. Het was mooi om te zien. Nadat die kinderen klaar waren, mochten ook de kinderen van de zwemvaardigheid een keer proberen hoe het was om 'onder het ijs' te zijn.

Dochter vond het zichtbaar eng, maar samen met de badmeester is het haar toch gelukt om naar één gat te komen. Na afloop vertelde ze dat ze nooit in een wak wil vallen, het was doodeng. Toch vind ik het heel goed dat ze deze les heeft gehad, ze leert elke keer weer iets meer :-)

maandag 9 januari 2017

Kiespijn

Vorige week maandag voelde ik met het eten van mijn brood iets bekends in mijn mond: kiespijn. Niet heel erg, maar toch. Eerst dacht ik dat ik het mezelf verbeelden. Maar 's middags voelde ik weer hetzelfde zeurende gevoel.
Ik weet dat de kies waarvan ik dacht dat de pijn afkwam heel slecht is. Ik ging ervanuit dat de kies er nu uit moest.
Omdat er een personeelstekort was en een hoop zieke bewoners, heb ik geen vrij gevraagd voor de tandarts. Met paracetamol voelde ik niks.

Nadat we terug waren uit Assen heb ik voor vandaag een afspraak gemaakt bij de tandarts. Ze dacht dat de pijn af kwam van een te hoge vulling (doordat mijn hele mond verdoofd was kon ik mijn kiezen niet op elkaar krijgen na het vullen de vorige keer). Die heeft ze wat afgeslepen. Voor de zekerheid maakte ze ook nog een foto. En daar was nog een gaatje op te zien in de kies ernaast. Ook die heeft ze meteen gevuld.

De pijn van de te hoge vulling moet met twee dagen nu weg zijn. Zo niet moet ik weer terug komen, dan kijkt ze verder.
Ik ben blij dat ik nu wel redelijk snel naar de tandarts ben gegaan.

zondag 8 januari 2017

31 jaar geleden

Vandaag 31 jaar geleden werd ik geboren. Iets wat ik al een aantal jaar niet gevierd heb. Ik had er de behoefte niet aan. Zogenaamd verplicht gezellig te gaan doen, terwijl ik me van binnen verre van fijn voelde. En ook het contact met mijn familie was niet denderend.

Dit jaar had ik wel mijn familie uitgenodigd. Gewoon omdat ik het zelf wou. Ik had verteld dat ze na 4 uur vanmiddag mochten komen: ik moest eerst werken, en daarna even een uurtje om daarvan bij te komen.
Om precies 4 uur stond iedereen voor de deur. Ik had de gebakjes op tafel gezet, het was zelfbediening. En dochter zorgde dat iedereen te drinken had.
Dochter heeft ook voor de kadotips gezorgd, en dat heeft ze goed gedaan. Van mijn ene broer kreeg ik een zadelhoes, van de andere een tulbandvorm, en mijn oudste broer komt de afwasmachine aansluiting maken zodat ik dat ding op een handigere plek kan zetten. Van mijn zusje kreeg ik douchegel.
Van mijn ouders kreeg ik een doosje chocola en geld. Dat geld heb ik nog even weggelegd, daar bedenk ik nog wel iets voor.

Van mijn kerkgemeenschap lag er een lieve kaart in de bus toen ik thuiskwam, waar iedereen wat in had geschreven. Dat vond ik ook heel erg leuk.
Het was vandaag een erg leuke en geslaagde dag :-)

vrijdag 6 januari 2017

Verjaardagscadeau

Als kind vond ik het al een ramp: een verjaardagscadeau bedenken voor mijn moeder. Ze 'wou' nooit wat hebben, was ook vrijwel nooit blij met wat ze kreeg, maar als we niks gaven was het ook niet goed. Verder dan een bos bloemen kwam het meestal niet.

Toen ik maandag mijn dochter weer ging ophalen bij mijn ouders, was hun buurvrouw ook op bezoek. Ik hoorde hun gesprek over tijdschriften, en dat mijn moeder hoopte dat ze weer een keer genoeg geld heeft om een abonnement te nemen, of gewoon een los nummer te kopen op haar favoriete tijdschrift.
Ik had er helemaal niet bij stil gestaan dat dit ook niet meer kon.
Thuis heb ik meteen een cadeau abonnement op dat tijdschrift gekocht.

Toen ik vandaag mijn dochter weer naar mijn ouders bracht, had mijn moeder een aanbieding van dat blad gekregen. Ze liet het me lezen, of ik het een goede aanbieding vond. Ook al is ze pas maandag jarig, ik heb haar maar wel alvast verteld wat ik als cadeau voor haar heb. Het was de eerste keer dat ik haar zo blij zag met een cadeautje :-)

donderdag 5 januari 2017

Weer tot elkaar komen

Toen dochter en ik in december mijn broertje en vader meenamen naar slagharen, misten we allebei het gevoel dat we anders wel hadden, een gevoel van echt samen zijn, zonder verplichtingen. Op zich logisch, maar we vonden het wel jammer.

Omdat dochter deze week nog vakantie heeft,  en ik had twee dagen vrij, besloten we twee nachten naar het hotel in Assen te gaan. Dinsdag vetrokken we direct na mijn werk (met dank aan een lieve collega konden we twee uur eerder weg dan gepland), en nog voor het avondeten kwamen we aan.
We hebben allebei alle dagen weer heel erg genoten. We zijn drie keer wezen zwemmen, twee keer wezen bowlen, we hebben aan een aantal activiteiten mee gedaan, ontzettend lekker gegeten en ons verbaasd (en volgegeten) met verschillende toetjes. Ik had ook een spel kaarten in de tas gestopt, en daar hebben we ook veel tijd mee doorgebracht.

We zijn allebei weer goed uitgerust en ontspannen, en we hadden ons gevoel ook weer terug: het gevoel van gezellig bij elkaar zijn zonder dat er iets moet of tussendoor komt.

maandag 2 januari 2017

Als een vriend

Vandaag was de dag op mijn werk om (bijna) iedereen op mijn werk het allerbeste te wensen. Een leuk moment vind ik dat altijd, als je gezichten ziet stralen.

Van één bewoonster kreeg ik twee dikke knuffels, ze wist nog steeds dat toen ze een paar jaar geleden heel ziek was, ik haar deken goed over haar heen legde en haar een knuffel gaf. Ze vertelde dat ze dat toen zo fijn had gevonden, het gevoel dat ze een mens was, en er iemand was die om haar gaf. Ze vond het zo fijn dat ze mij ontmoet had, en dat gevoel deel ik ook, ik ben blij dat ik haar heb leren kennen.

Toen ik een andere bewoner mijn allerbeste wensen gaf, kreeg ik die van hem ook terug, met het bericht: op een groeiende vriendschap. Dat vond ik heel mooi. Want in het afgelopen jaar is er echt een vriendschap ontstaan, ook al zit er 63 jaar leeftijdsverschil tussen ons.

Ik vind het fijn om er voor de bewoners op mijn werk te kunnen zijn, en dat ze mij vertrouwen. Ook dit jaar wil ik me weer vol voor ze inzetten, ze zijn het stuk voor stuk waard :-D