woensdag 22 februari 2017

Dure aankoop

Sinds dochter van het bestaan van die space scooters af weet, is ze er door gefascineerd. Ik vond het er vooral gevaarlijk uit zien, en bovendien een veel te duur iets.

Ergens in het najaar mocht dochter de step van een bso vriendinnetje uitproberen. Toen ik haar kwam ophalen liet ze me vol trots zien hoe goed ze het al kon, en ze raakte er niet meer over uitgepraat.
Omdat dochter het er over bleef hebben, hoe geweldig het niet was, had ik een afspraak met haar gemaakt. Ze mocht zo'n step kopen, als ze er zelf 50 euro aan mee zou betalen, en ze dit ook als het grote cadeau van dit jaar zou beschouwen, 80 euro is voor mij ook een hoop geld.

Vol overgave begon dochter haar zakgeld te sparen, en elke fles die werd gevonden werd ingeleverd. Vorige week had dochter genoeg geld gespaard om haar deel te betalen. Afgelopen maandag hebben we er één besteld, die net is binnen gekomen.

Ik vind het knap van dochter dat ze zo goed en gericht kan sparen. Als het mooie weer weer terug komt, zal ze er best plezier van hebben :-)

maandag 20 februari 2017

Verhuizen

Een heel aantal jaar zijn mijn ouders naar een buurtgemeente verhuisd. Het leek hun een heerlijk rustige woonplaats, waar wat meer oudere mensen wonen. Voor mij was die verhuizing heel fijn, door de afstand werd de drempel om de noodzakelijke hulp te aanvaarden een stuk lager.

Mijn vader vond het in zijn nieuwe woonplaats heerlijk, inderdaad een rustig dorp, met alles dichtbij. Ook de kerken waar hij af en toe invalt als organist, en een klein museum waar hij vrijwilligerswerk doet.
Voor mijn moeder was het heel anders, als je de deur niet uit gaat maak je geen contact met mensen. En geen van haar kinderen liet zich overhalen om ook in die woonplaats te gaan wonen.

En dus wil mijn moeder weer terug verhuizen. Vorige week belde mijn vader heel blij op. Ze hadden een seniorenwoning gekregen. Niet heel ver van mijn huis af, maar ver genoeg. En alles zit op loopafstand, wat heel handig is voor mijn moeder. Ook het feit dat er geen trappen en drempels daar waren, vond ik heel positief.
Een dag later belde mijn moeder op, ze had de woning afgezegd. De reden: er zaten geen vensterbanken in. Nog voordat ik van verbazing van de bank kon vallen, kwam ze met het volgende nieuwtje: ze had op een andere woning gereageerd, in de straat achter mij.

Ik kreeg meteen een gevoel van paniek over me heen. Mijn moeder die achter mij komt wonen. Dat is echt te dichtbij. Mijn hoop was nog dat er iemand anders die langer ingeschreven staat zou reageren, maar dat gebeurde niet. Mijn moeder belde net om te vertellen dat ze op nummer 1 stond.
Om erbij te zeggen, wat fijn he, dan woon ik heel dicht bij jouw. Ik heb nog maar een keer uitgelegd dat ik het op dit moment echt niet fijn kan vinden. Het gaat na heel veel jaar eindelijk wat beter tussen ons. Ik vind het prima dat ze weer in deze woonplaats wil wonen, maar niet achter mij.

Ik hoop nog steeds dat mijn ouders dit huis niet gaan nemen. Volgende week mogen ze er kijken. Dochter en ik hadden al bij het huis gekeken, en gezien dat de keuken nog kleiner is dan mijn keuken. En mijn keuken is al te klein voor mijn moeder. Ook valt de achtertuin waar mijn moeder zo vol van was best wel tegen, het huis ligt tegen een hospice aan.
Mochten mijn ouders het huis wel nemen, dan wordt het voor mij tijd om heel duidelijk te zijn in hoe ver ik wil gaan in het plat lopen van elkaars deur.

vrijdag 17 februari 2017

Koningsdagplannen

Op vorig jaar na, ben ik al heel veel jaar van de partij op koningsdag (of voorheen koninginnedag). Vorig jaar met de verwachte kou (er lag op de dag zelf een dun laagje sneeuw), had ik er geen zin in.
De spullen die we vorig jaar wilden verkopen liggen nog steeds hier, en ook de spullen die er dit jaar bij zijn gekomen.

Normaal gebruiken we het koningsdag geld voor de kermis. Voor dit jaar heb ik een ander idee voor het geld.
Dochter en buurmeisje willen al een aantal jaar samen op vakantie. De buren en ik waren het er al over eens dat buurmeisje best een keer met mij mee mag. Alleen is dat best wel prijzig, buurmeisje is 14 en mag niet voor het kindertarief mee. 200 euro is voor de buren ook teveel geld.

Ik heb mijn plan aan dochter voorgesteld. Wat als we dit jaar de kermis overslaan, en in plaats daarvan het geld gebruiken om buurmeisje mee te kunnen nemen. Dochter was direct enthousiast. Ze wist niet hoe snel ze het aan buurmeisje moest vertellen.
Ze zijn samen bij allebei nog meer spullen gaan zoeken die ze niet meer hoeven. Boeken waar ze te groot voor zijn, kleren waar ze uitgegroeid zijn.
Ook zijn ze nu bezig om dingen te maken, want hoe meer geld ze verdienen, hoe meer kans er is dat buurmeisje mee mag.

Het is leuk om te zien hoe enthousiast de kinderen samen werken aan iets wat ze allebei ontzettend graag willen. Ik heb besloten dat ik het vooraf gespaarde kleingeld ook aan hun doel te doneren.

De sleutelhangers die ze zelf maken.





woensdag 15 februari 2017

Het oudergesprek

 Vanmiddag had ik het oudergesprek van dochter. Ik had een lijstje met punten en vragen meegenomen waar ik mee zat.

De juf heeft weer veel van dochter laten zien, ook waar ze nu in de grafieken staat. Met spelling doet ze nu voorlopig weer mee met de klas, zolang dochter het tempo bij kan benen. Daar is ze dus goed mee vooruit gegaan.
Ook met rekenen is dochter goed vooruit gegaan, al blijft ze veel herhaling nodig hebben, anders lijkt ze het niet meer te snappen.
Zo samen in gesprek kwamen we erachter dat het ook aan de mondelinge opdracht kan liggen. Ik was een voorbeeld van een getallenlijn aan het vertellen,  met de uitleg dat alle drie hetzelfde zijn. Toen viel bij de juf het kwartje, zou dochter de opdrachten heel letterlijk opnemen? Dat gaat ze uitproberen.

Ik heb ook advies gekregen om dochter te helpen met haar boekbespreking en spreekbeurt, ook dit jaar mag ik haar weer helpen. Met de boekbespreking door het boek samen te lezen, en met de spreekbeurt weer net als vorig jaar. De juf weet dat dochter veel leest, en daar ook goed mee vooruit gaat, maar ze lijkt niet op te slaan waarover ze leest. De juf wil het zelfvertrouwen dat dochter beetje bij beetje opbouwd niet direct in de prullenbak gooien, en daar sta ik achter.

We hebben het ook gehad over al het eigenwijze uit haar verslag. Toen de juf het terug las zag ze hoe vaak het woord terug kwam. Er is nu afgesproken dat als de juf niet kan of weet hoe ze iets aan dochter duidelijk moet maken, ze het ook met mij bespreekt. Dochter heeft de afgelopen drie dagen in ieder geval haar best gedaan minder eigenwijs te zijn :-)

Tot slot hebben we het gehad over het middelbaar onderwijs. Groep 8 gaat dochter hier op school doen. Als dochter zo door blijft gaan dan zou ze het niveau van de school van haar keuze moeten kunnen halen, alleen een zorg van de juf was dat het te theoretisch zou zijn. Ik heb haar verteld dat ik ook het gevoel heb dat dat geen optie is voor dochter. Ik heb meteen weer een andere school erbij om te bekijken volgend jaar, een tip van de juf :-)

Het was een lang gesprek, maar ook een goed gesprek waar ik zelf een goed gevoel aan over heb gehouden.

maandag 13 februari 2017

Eigenwijs

Afgelopen vrijdag kreeg dochter haar rapport mee. Toen ze het aan me gaf zag ik iets van verdriet op haar gezicht. Toen ik vroeg waarom ze er niet blij mee leek, vertelde ze dat de juf haar eigenwijs vind. Toen ik ging lezen zag ik wat dochter bedoelde: er stond zeven keer geschreven dat ze eigenwijs is.

Tja, dat dochter eigenwijs is zal ik niet ontkennen. Ze probeert dingen graag op haar eigen manier uit, en dat vind ik prima. Want waarom zou ik alleen gelijk hebben?
Maar zoals de juf het had geschreven kwam het als iets negatiefs over.
Woensdag heb ik het oudergesprek, en dat vind ik wel een punt om over door te vragen. In het rapport staat dat ze met dochter over haar eigenwijze gedrag moeten praten. Waarom is dat nog niet gebeurd als het zo'n probleem is? Of is er iets tegen mij gezegd daarover? Ik kom elke dag mee de klas in.

De eerste gedachte die bij mij naar boven kwam toen ik aan het lezen was, was het idee: gaan ze nu zo proberen om haar eerder van school te krijgen?
Ik weet niet of het echt zo is, dat merk ik woensdag wel.
Ik ben in ieder geval nog niet klaar met dochters juffen, dit keer komen ze niet zo makkelijk van me af. Ik heb al een lijstje met mijn vragen en punten klaar liggen :-)

Ik heb het wel met dochter gehad over de opmerkingen in haar verslag. Dochter mag dan wel eigenwijs zijn, ze is niet onredelijk. Ik heb haar uitgelegd waarom de juf wil dat ze haar planning volgt, en niet zoals de andere kinderen zelf mag bepalen wat ze doet, omdat ze dan met bepaalde dingen te weinig oefening krijgt. Dat begreep ze, en na schooltijd vertelde ze me heel trots dat ze zich keurig aan de planning van de juf heeft gehouden.

zaterdag 11 februari 2017

Burenruzie

Al vaker hebben ik geschreven over mijn net-niet naaste buren.
Vanavond kwam mijn naaste buurvrouw overstuur aan de deur, ik moest meekomen. Veel begreep ik er niet van, maar ik ben wel meegelopen. Het bleek dat de buurvrouw 112 aan de lijn had, maar door haar emotie kon ze zich niet goed verstaanbaar maken in het nederlands.
Nadat ik het gesprek had afgerond (ze moesten wat gegevens hebben om langs te kunnen komen), begreep ik uit het verhaal van de buurvrouw dat ze had gevraagd of de muziek wat zachter kon, en dat mijn bijna-buurman had gedreigd haar een klap te geven. Ik snap heel goed dat ze daar overstuur van was, dat was ik afgelopen zomer ook toen hij dat bij mij ook dreigde.

Terwijl ik nog met de buurvrouw zat te praten, hoorden we buiten weer een hoop lawaai, bijna-buurman was in aantocht. Hij had mij niet aan de deur verwacht, ik heb hem ook niet uit laten schreeuwen. Ik heb gezegd dat de politie gebeld was, en heb de deur weer dicht gedaan.
De politie was er al snel, en heeft de gemoederen weer een beetje kunnen sussen.

Nu twee uur later zit ik nog steeds inwendig te trillen van de spanning waarschijnlijk. Ik hou niet van ruzie, en met mannen die zo verbaal agressief reageren heb ik ook niks, die doen me net iets te veel denken aan mijn nachtmerrie. Hopelijk voor de buren blijft het nu voor de rest van de avond rustig, en ook voor mij. Gelukkig is nu de buurman weer thuis, dan voelt de buurvrouw zich hopelijk wat veiliger.

woensdag 8 februari 2017

Op de rem

De laatste dagen merkte ik aan mezelf dat ik steeds minder energie kreeg, en snel huilerig ben. Ook dochter vertelde me dat ik er moet uit zag, en gister vroeg een collega me of ik niet vergeet om voor mezelf te zorgen. Ik heb mijn signaleringslijst er niet bij gepakt, ik weet dat ik in het rode gedeelte zit. Tijd om op de rem te gaan staan. Want als ik nu niks doe, gaat dit verder tot oververmoeidheid en/of psychische klachten.

Onder mijn werk dacht ik er verder over na. Wat is de oorzaak van mijn moeheid nu? Terwijl ik de afgelopen week na liep, viel het kwartje. Ik ben te veeleisend naar mezelf toe. Ik moet een goede moeder zijn, een goede dochter die elk moment klaar staat om problemen op te lossen, een goede zorgassistent voor de bewoners op mijn werk, een goede collega die klaar staat om te helpen, een betrokken kerklid die geen hulpactie en gezamenlijke maaltijd wil overslaan. Over balans gesproken.

Moeder zijn is iets wat niet uit te zetten is (gelukkig maar). Ook dochter zijn kan ik niet uitzetten, maar ik heb wel aan mijn moeder gevraagd om ook mijn broers dingen te vragen. Sommige dingen hoeven niet op mij te wachten. Op mijn werk ga ik me maar weer eens alleen op mijn eigen werk richten, dat zal ook rust geven. En ik heb me voor de komende hulpactie en gezamenlijke maaltijd afgemeld. Zo heb ik zaterdag helemaal niks op de planning staan, gewoon om lekker uit te rusten van de hele week.

Ook vandaag had ik onverwacht een rustige dag. Dochter had een studiedag en ik had vrij. We zijn eerst lekker gaan ontbijten bij de h.ema, om daarna samen naar de grote stad te gaan. Dochter was bijna overal uitgegroeid, we hebben nu nieuwe leggings en ondergoed gehaald, en een paar shirts. Over 6 of 7 weken beginnen de kledingbeurzen weer, dan kijken we verder voor kleding. De hulpvraag van mijn moeder die onderwijl kwam (wil je de hulp materialen weer terugbrengen), heb ik doorverwezen naar mijn broers. Die hebben een auto en dat kunnen ze prima :-)


vrijdag 3 februari 2017

Een drukke week

Verbaasd was ik vandaag dat het echt alweer vrijdag was. Zo snel al. Vorige week vrijdag is mijn moeder uit het ziekenhuis thuis gekomen. Ze kon nog erg moeilijk lopen en bewegen, en had nog heel veel pijn, maar ze was heel blij dat ze er weer uit was. En ik ook. Bijna elke dag ben ik even langs geweest, en de reistijd naar het huis is veel korter dan naar het ziekenhuis.

Toen ik zaterdag op bezoek ging, zag ik een aantal dingen waarvan ik vond dat het niet handig was. Mijn moeder zat op de bank, omdat ze haar been gestrekt moest houden. Maar daardoor had ze geen steun in haar rug. Voor een dag kan dat wel, maar voor een aantal weken is zo'n houding niet fijn. Toen ze later naar de wc moest, ging het erop zitten al heel moeilijk, eraf komen was nog moeilijker. Ik heb mijn broertje gebeld, en samen zijn we naar de zorgwinkel gereden. Ik heb een rugsteun en een toiletverhoger geleend, het eerste half jaar zitten de huur daarvan in het basispakket. Wat was mijn moeder blij met de rugsteun, en toen ze later de verhoogde wc gebruikte, was ze nog veel blijer.

Zondag vertelde mijn moeder hoe moeilijk ze uit bed kon komen, en vooral 's ochtends als ze een volle blaas had. Op tijd bij de po stoel komen lukte niet. Maandag heb ik een pak wegwerpbroekjes gekocht, dan kon ze proberen of dat al iets scheelde. En ook daar was mijn moeder heel blij mee na gebruik (mijn vader ook, het scheelt een hele lading was). Ik heb op internet voor twee maanden van die broekjes besteld. Ik weet dat mijn ouders die dingen niet kunnen betalen, ik heb ze cadeau gegeven. Voor mijn moeder scheelt het een hele hoop naar gevoel over zichzelf.

De rest van de week heb ik doorgebracht met werk en bezoekjes aan mijn ouders. Na het vrijwilligerswerk vanavond was ik echt even uitgeteld. Komende week moet ik voor mezelf iets meer balans vinden in het werk en de zorg voor mijn moeder daarnaast en het ontlasten van mijn vader.
Al gaat het met mijn moeder steeds beter, elke dag zie ik een kleine vooruitgang.