maandag 20 februari 2017

Verhuizen

Een heel aantal jaar zijn mijn ouders naar een buurtgemeente verhuisd. Het leek hun een heerlijk rustige woonplaats, waar wat meer oudere mensen wonen. Voor mij was die verhuizing heel fijn, door de afstand werd de drempel om de noodzakelijke hulp te aanvaarden een stuk lager.

Mijn vader vond het in zijn nieuwe woonplaats heerlijk, inderdaad een rustig dorp, met alles dichtbij. Ook de kerken waar hij af en toe invalt als organist, en een klein museum waar hij vrijwilligerswerk doet.
Voor mijn moeder was het heel anders, als je de deur niet uit gaat maak je geen contact met mensen. En geen van haar kinderen liet zich overhalen om ook in die woonplaats te gaan wonen.

En dus wil mijn moeder weer terug verhuizen. Vorige week belde mijn vader heel blij op. Ze hadden een seniorenwoning gekregen. Niet heel ver van mijn huis af, maar ver genoeg. En alles zit op loopafstand, wat heel handig is voor mijn moeder. Ook het feit dat er geen trappen en drempels daar waren, vond ik heel positief.
Een dag later belde mijn moeder op, ze had de woning afgezegd. De reden: er zaten geen vensterbanken in. Nog voordat ik van verbazing van de bank kon vallen, kwam ze met het volgende nieuwtje: ze had op een andere woning gereageerd, in de straat achter mij.

Ik kreeg meteen een gevoel van paniek over me heen. Mijn moeder die achter mij komt wonen. Dat is echt te dichtbij. Mijn hoop was nog dat er iemand anders die langer ingeschreven staat zou reageren, maar dat gebeurde niet. Mijn moeder belde net om te vertellen dat ze op nummer 1 stond.
Om erbij te zeggen, wat fijn he, dan woon ik heel dicht bij jouw. Ik heb nog maar een keer uitgelegd dat ik het op dit moment echt niet fijn kan vinden. Het gaat na heel veel jaar eindelijk wat beter tussen ons. Ik vind het prima dat ze weer in deze woonplaats wil wonen, maar niet achter mij.

Ik hoop nog steeds dat mijn ouders dit huis niet gaan nemen. Volgende week mogen ze er kijken. Dochter en ik hadden al bij het huis gekeken, en gezien dat de keuken nog kleiner is dan mijn keuken. En mijn keuken is al te klein voor mijn moeder. Ook valt de achtertuin waar mijn moeder zo vol van was best wel tegen, het huis ligt tegen een hospice aan.
Mochten mijn ouders het huis wel nemen, dan wordt het voor mij tijd om heel duidelijk te zijn in hoe ver ik wil gaan in het plat lopen van elkaars deur.

7 opmerkingen:

  1. Ach, dat komt misschien wel goed: mijn moeder woont 200 meter van mij vandaan en ik heb haar al 4 maand niet meer gezien! (Tja, das ook extreem natuurlijk, maar ik bedoel maar: zo dichtbij wonen wil nog niet zeggen dat ze je deur platlopen) idd gewoon grenzen stellen. Ieder heeft zn eigen leven, maar je hoeft haar voorpret ook niet te vergallen natuurlijk :-)
    Groetjes, martine

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel lastig maar heel DUIDELIJK zijn dus! Jammer dat ze die aangepastte woning niet genomen hebben. Succes en sterkte in deze t/str-ijd! Kom op voor jezelf én voor dochter!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lijkt me lastig. Om te beginnen : geen sleutel afgeven!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat kan je vader doen om die verhuizing te voorkomen? Als je je vader uitlegt dat dit zo niet kan, zou hij dan niet kunnen helpen door zelf nee te zeggen op die woning?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jeetje, ik kan me je schrik wel voorstellen. Hopelijk loopt het met een sisser af, en haakt je moeder af op de kleine keuken.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Sterkte en ik hoop dat je vader tegengas kan geven.

    BeantwoordenVerwijderen