zondag 30 april 2017

Weer thuis

Vrijdag zijn we al vroeg vertrokken voor onze vakantie. Nadat we langs mijn ouders zijn gelopen om gedag te zeggen (dat is wel een voordeel dat ze dichtbij wonen) zijn we naar de bus gegaan. Op de routeplanner had ik al gezien dat ze op de route flink met het spoor bezig waren, en we een heel stuk met de ns bus moesten reizen.
Maar eerlijk is eerlijk, het was ontzettend goed geregeld, de overstap was telkens perfect, en het was een mooie route om met de bus af te leggen.

Eenmaal daar waren we heel erg blij, onze vakantie kon echt beginnen. Omdat het hotel volgeboekt was zijn we eerst naar de bowlingbaan gegaan om te kijken of er nog ergens een plek vrij was om te bowlen. Tot mijn verbazing was er maar één baan bezet. Het bleek dat er een motor evenement in Assen was. We konden meteen blijven om te spelen, dat hebben we elke dag gedaan.

'S avonds met de bingo had dochter ontzettend veel geluk. Ze wil al zo lang een keer winnen met de bingo, en nu had ze de tweede en eerste prijs gewonnen. In de zakjes zat een zonnebril, een kleurboekje, een ballon, een fietssticker en een pen. En speciaal voor de eerste prijs ook nog een mooi notitieblokje.
Dochter is echt zichzelf gebleven, en ze heeft haar tweede prijs weggegeven aan een klein meisje die heel teleurgesteld was dat dochter won (ze moesten dobbelen om te bepalen wie won, ze hadden allebei tegelijk bingo).

Vandaag hadden we nog een heuse brunch voor we vertrokken. Wat was dat lekker, dochter heeft friet en een pannenkoek gegeten, ik een groot stuk vis. En daarna zijn we richting de toetjes gegaan. Er waren allemaal kleine gebakjes. Het was een hele goede afsluiter van een hele fijne vakantie.

Maar het thuis komen was ook weer heel erg fijn. Morgen moet ik weer werken, en gaat het gewone leven weer beginnen. Gelukkig is de paniek die ik voelde bij het idee aan werken weer een heel stuk weg :-)

donderdag 27 april 2017

De beste plek

Zoals zo ongeveer elk jaar gingen we ook dit jaar weer op de vrijmarkt zitten. Ik had veel poppenkleding en sleutelhangers zelf gemaakt, want dit jaar wilden we sparen om buurmeisje mee te nemen op vakantie. Ook buurmeisje zelf had haar huis flink door gespit, en had veel spullen verzameld.

Bij koningsdag hoort ook extreem vroeg op staan en in de stad gaan zitten. Ik had mijn wekker op 3 uur gezet, maar om half 3 was ik al wakker. Ik heb me aangekleed, de spullen op mijn fiets gehangen en ik ben naar de stad gelopen. Dochter zou later met buurmeisje komen, om met z'n allen daar zo vroeg te zitten is onnodig, en kinderen hebben hun slaap nodig.

Ik was dit jaar de eerste in de stad. En dus had ik ook de kans om de beste plek te kiezen: halverwege, aan de kant waar de zo'n als eerste is, en overdekt. Ik heb snel mijn kleed neergelegd, ik had mijn plekje gereserveerd. Al snel kwamen er meer mensen die eigenlijk graag op die plek wilden zitten. Inwendig was ik best trots op mezelf :-)

De kinderen hebben ontzettend goed verkocht, bij elkaar voor 155,05 euro. Om buurmeisje mee te nemen moesten ze minimaal 100 euro verdienen (100 euro betalen de buren, en ik betaal dan ook maximaal 100 euro mee, dochter en buurmeisje gaan dan samen op een kamer). Ik vind dat ze het echt heel erg goed hebben gedaan, ik ben ontzettend trots op ze!

dinsdag 25 april 2017

Vakantie

Vandaag is het de eerste dag van mijn vakantie. Eentje waar ik echt aan toe ben, de laatste dagen was ik op het werk zo moe dat ik om 10 uur al niet meer wist hoe ik de rest van de dag moest door komen. Geen fijn gevoel.

Deze vakantie kreeg ik niet zonder horten of stoten, want ook al was hij goedgekeurd door mijn teamleider, volgens de planner had ik pech, ze was mijn vakantie vergeten te roosteren en het rooster was al uit. En die dagen dat ik weg ben? Tja, ik kon er niet zonder meer van uit gaan zonder dat het rooster bekend was dat ik vrij had.

Ik kon de roosteraar wel schieten, ik was kwaad. Ik was het ook niet met haar eens, als ik een handtekening heb voor mijn vakantie ga ik er vanuit dat ik weg kan. Ik heb mijn probleem voorgelegd bij de vervangende teamleider, en van hem kreeg ik gelijk. Ik heb nog drie dagen extra gewerkt omdat er anders een probleem was, maar de rest van de week heb ik vrij.

Ik vind het jammer dat het zo gaat. Er kwam ook een vraag van de roosteraar welke dagen ik van mijn zomervakantie wil inleveren (die vraag krijgt iedereen dit jaar), van mij kan ze de boom in. Ik snap dat extra werken ten goede komt aan de bewoners, maar ik ben op dit moment zo klaar met alles, dat ik niks wil inleveren.

De rest van de week ga ik in ieder geval genieten. Overmorgen is het koningsdag, en ik ben nog bezig om broches en haarspeldjes te maken om op de vrijmarkt te verkopen. De dag daarna gaan we drie dagen naar Drenthe, waar ik ook heel veel zin in heb.
En gister zijn mijn ouders verhuisd, ik heb ze gister een plantje en eten gebracht, en vandaag gaan we kijken hoe het er nu voor staat.

donderdag 20 april 2017

Dochters pols

Vanmorgen zijn dochter en ik al vroeg naar de huisarts geweest. De dokter dacht niet dat er iets was gebroken, alleen maar goed gekneusd. Maar voor de zekerheid moesten we toch even langs het ziekenhuis voor een foto.

Gelukkig heeft dochter haar pols echt alleen maar gekneusd. Voor dochter wel een stuk vervelender, ze heeft hier echt goed last van. Ik heb haar een drukverband gegeven en gelukkig hadden we de blauwe sling nog van vorig jaar toen ze wel haar pols had gebroken.

Ik ben erg blij dat het niet is gebroken, ook uit praktisch oogpunt. Hopelijk wordt de pijn snel minder.

woensdag 19 april 2017

Voor de derde keer?

Toen ik dochter aan het eind van de middag van de bso ging halen vertelde ze dat ze van het klimrek was gevallen, en daarbij op haar pols terecht was gekomen. Het had pijn gedaan tot in haar elleboog, en haar pols deed nog steeds pijn. Volgens de leider die er nog was viel het wel mee, ze kon haar hand nog bewegen. Uit ervaring weet ik dat dat niks uitmaakt.

Thuis merkte ik dat dochter haar hand helemaal niet gebruikte. Niet bij het eten, toen ze na het eten een chocolaatje mocht pakken ook niet om het papiertje open te scheuren, en ook onder het tv kijken lag haar hand steeds op haar schoot te rusten. Zelfs haar bril op en afzetten ging met één hand. Ik heb toch maar de huisartsenpost gebeld om advies te vragen. Ik kreeg het advies om morgen dochter door de eigen huisarts door te laten verwijzen, een breukje kan morgen ook worden gegipst, en het is nu zo druk daar dat het nachtwerk zou worden.

Ik hoop niet dat dochter voor de derde keer haar pols gebroken heeft. Al ben ik er nu wel bang voor. Anders dan de vorige keren heeft ze er nu heel veel pijn aan, en heeft haar hand ook een andere kleur dan de andere hand.

Appen

Dochter heeft al best wel een tijd (ik denk nu bijna of al 2 jaar) een telefoon. Niet dat ze hem veel gebruikte, maar ik wil contact met haar houden als ik in het weekend moet werken en zij thuis is.
Omdat dochter zo jong haar telefoon heeft gekregen, is ze gewend dat ik ook altijd kijk wat ze doet, en dat we samen beslissen wat ze installeert. Tot nu toe ging dat goed.

Een paar weken geleden kreeg dochter van een vriendin op school de vraag of ze in de app groep van hun klas wou. Ik had zelf mijn twijfels, maar weigeren wilde ik ook niet direct. Voor dochter is het misschien wel fijn om ook wat meer contact te hebben in de klas.
Dochter zelf las alleen maar mee, ze had niet de behoefte aan het meedoen.

Tot afgelopen weekend. Iemand in de groep had een 'moordverhaal' in de groep geplaatst, en dat vond dochter heel heftig. Ook de onrust die daarna in de groep ontstond vond ze niet fijn. Eigenlijk zou ze er wel uit willen, maar hoe moest ze dat uitleggen in de klas? Toen ik haar vroeg of het zou helpen als ik zou zeggen dat ze niet meer in die groepen mag voorlopig, gaf ze opgelucht haar telefoon aan mij.

Ze heeft nog steeds de app op haar telefoon, want ze heeft wel leuk contact met haar vriendinnen. Maar in een groep, dat wil ze even niet meer.
Ik ben blij dat dochter nog steeds de vrijheid voelt om naar me toe te komen, om samen te beslissen wat te doen.

zaterdag 15 april 2017

Schikkingsbedrag

Vorige maand had ik bij mijn salaris 300 euro extra, dat bleek een eenmalige uitkering te zijn. In eerste instantie was ik flink verbaasd, waarom zou ik een eenmalige uitkering krijgen bij mijn salaris? Ergens onderop mijn salarisstrook stond in hele kleine letters dat het te maken had met het cao.
De dag daarna was de eenmalige uitkering het gesprek van de dag op het werk. Zoals zo vaak gingen de wildste verhalen rond: we zouden een brief krijgen die ondertekend moest worden, anders werd het extra geld weer ingehouden, de organisatie zou zich niet aan de regels hebben gehouden door niet eerst te laten tekenen.

Thuis ben ik eerst de cao gaan nalezen, al die spookverhalen ken ik nu wel. In de cao stond dat (bijna) iedereen twee keer een eenmalige uitkering kreeg van 1,2% van een jaarsalaris. Mijn werkgever heeft dat in één keer betaald. Daarnaast krijgt iedereen ook een schikkingsaanbod van de misgelopen ort van de vakantieuren. Daarbij zou 2015 als richtjaar worden genomen. Als je dat aanbod niet aanneemt, heb je ook geen recht op de eenmalige uitkeringen, je kan dan immers via de rechter een misschien hoger bedrag eisen.

Vandaag lag (eindelijk) mijn schikkingsaanbod op de mat: 472 euro. Dat is echt een heel hoog bedrag. Voor mij was 2015 een gunstig richtjaar, ik heb dat jaar 41 weekenden gewerkt. Ik heb het aanbod meteen ondertekend en weer op de bus gedaan.
Volgende maand wordt het uitbetaald, tegelijk met het salaris en vakantiegeld.

woensdag 12 april 2017

Verkeerde keuzes?

Eens in de zoveel tijd heb ik contact met dochters vader. De laatste keer dat ik hem sprak was al een tijd terug, toen hij kampte met gezondheidsproblemen.
Een paar dagen geleden vroeg dochter zich af of hij nog zou leven. Ik kon haar daar geen antwoord op geven, en heb weer een berichtje gestuurd.

Vandaag kreeg ik antwoord, en ook het verwijt dat ik zijn eenzaamheid veroorzaak, ik ben immers nooit bij hem terug gekomen, maar heb wel een kind van hem.
Het is de eerste keer in dochters leven dat hij zegt dat hij de vader is, dat vond ik heel bijzonder.
Toen ik dochter vertelde dat ik contact had gehad, en haar dat stukje vertelde, begon ze te stralen. "Mam, begint hij eindelijk spijt te krijgen dat hij mij niet wilde?" Zo had ik er nog niet naar gekeken, maar zo leek het inderdaad.

Samengevat vind dochters vader dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt dat ik nooit ben teruggekomen. Ik weet heel goed dat ik hele verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar ik weet dat mijn dochter en ik hier thuis horen.
Destijds heb ik voor mijn ongeboren kind gekozen. Daar heb ik nooit spijt van gehad.

Ik hoop toch dat dochter haar vader ooit beter leert kennen, dat ze ook haar andere helft leert kennen. De toekomst zal het leren.

dinsdag 11 april 2017

Wensen

Nu onze teamleider voor langere tijd ziek is, zijn de taken over de andere managers verdeeld. En komen we er steeds meer achter hoe flexibel onze eigen manager eigenlijk is.

Eind vorige week hadden we allemaal een papier gekregen om in te vullen welke dag we echt vrij willen zijn (harde wens), en welke dag je eigenlijk ook wel vrij wil zijn, maar niet noodzakelijk (zachte wens). Dat was voor mij wel even iets. Want zo verwend als ik ben, had ik meerdere wensen. Mijn vaste vrije dag is nu woensdag, dat vind ik fijn. Maar ik werk ook op de aangepaste tijden, omdat ik dochter eerst naar school moet brengen, ze moet twee gevaarlijke kruispunten over zonder stoplichten, en ze overziet het nog niet. Daarvan had ik van de roosteraars al te horen gekregen dat ik niet te veeleisend moet zijn, en in principe ook om half acht moet kunnen beginnen.
Mijn collega's namen het direct voor mij op, en hebben ook aangegeven de dienst op mijn tijd niet te willen werken.

Ik heb nu beide eisen als harde wens ingediend, met de motivatie erbij waarom. En des te meer besef ik hoeveel geluk ik al die jaren met mijn eigen teamleider heb gehad, die nooit moeilijk heeft gedaan.

vrijdag 7 april 2017

Het verleden

Vanmorgen werd ik in het verleden wakker. Voor mijn gevoel althans. Ik had een levensechte nachtmerrie gehad. Al snel had mijn verstand door dat ik in mijn eigen bed, in mijn eigen huis was.
Toen ik nog regelmatig therapie kreeg had ik dit soort nachtmerries ook best vaak. De psycholoog vertelde dat ik dan zo snel mogelijk weer in het heden moet komen, in twee werelden blijven hangen vreet enorm veel energie.

Mijn gevoel ook weer terug in het nu laten komen kostte heel veel moeite. Ik heb veel kerkliederen gezongen, dat is iets van nu, en het bied mij ook troost. Het werken was ook goed, al zag ik enorm tegen de pauzes op. Die drukte, ik kon het vandaag even niet hebben.
Ik ben er nog steeds niet, ik voel mezelf steeds weer terug zakken in het gevoel waar ik vanmorgen mee wakker werd.

Het is echt lang geleden dat ik zonder aanleiding zo'n heftige herbeleving heb gehad. Ik hoop dat dit gewoon een reactie is van de pittige dagen deze week. En niet het begin van een nieuwe reeks verdrongen herinneringen. Ik ga het merken...

woensdag 5 april 2017

Heftige dagen

Afgelopen maandag was de uitvaart van het gemeentelid. Het was ontzettend verdrietig, maar wel een hele mooie dienst. De rest van de dag was ik kapot, voor één keer heb ik dochter niet naar zwemles laten gaan.

Gister was de vergadering op het werk. En ook niks te vroeg. Waar er eerst nog veel geruchten waren, gisterochtend wist iedereen het zeker, het gebouw zou gaan sluiten. Want waarom komt de directeur anders op bezoek?
Zoals zo vaak met geruchten, bleek het niet waar te zijn. We hebben uitleg gekregen over de taken van mijn teamleider, hoe ze nu verdeeld zijn en bij wie we terecht kunnen met vragen. De directeur bevestigde wat de teamleider ook al steeds zei: er zijn geen plannen voor sluiting, integendeel, ze willen het gebouw langer openhouden. De vergadering was verplicht gemaakt om de geruchten de wereld uit te helpen.
Het was een lange zit, maar ik ging persoonlijk met een goed gevoel weg. 

Vandaag had ik vrij, en ik vond het een prima plan om bij te komen van de afgelopen week/dagen. Want alles bij elkaar gaf het toch spanning. Vandaag was de eerste dag sinds een week dat ik geen hoofdpijn had, dat is heel fijn :-)

zaterdag 1 april 2017

Verdrietig

Afgelopen week is er een gemeentelid uit mijn groep gestorven aan kanker. Dat hij ongeneeslijk ziek was wist ik, toch kwam zijn dood als een schok binnen.

Ook op mijn werk is het van het ene op het andere moment vreselijk onrustig. Mijn teamleider is sinds kort langdurig ziek, en komende week is er een verplichte vergadering voor iedereen die in het gebouw werkt met de directie, ook met de teams met andere teamleiders. De geruchten zijn niet van lucht, veel mensen weten het zeker: mijn werkplek staat op omvallen.
Ook het gerucht dat iedereen een week zomervakantie moet inleveren (dat mag volgens het cao in uitzonderlijke situaties), doet de sfeer alles behalve goed.
Dat alles maakt deze week tot een verdrietige week.