maandag 29 mei 2017

Op gesprek

Vorige week zou ik eigenlijk een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts. Dat is niet door gegaan, daarom had ik de teamleider een mail gestuurd, en meteen ook maar erbij wat de uitslag van het bloedonderzoek is. Daarop kreeg ik woensdag een mail terug dat ik vandaag op gesprek moest komen.
Daar zag ik toch wel een beetje tegenop, ik kende de teamleider niet, maar uit de verhalen van collega's die haar al wel kenden begreep ik wel dat ze streng is. Ook de collega's die voor mij een afspraak hadden deelden die mening.

Tijdens het gesprek zat de teamleider te mopperen dat ze een halve arts leek, ze had de opdracht om bij mij een plan van aanpak te maken over mijn terugkeer op de werkvloer. Maar ze zag niet in hoe ze dat moest doen, ze had sterke twijfels of ik nu al in staat ben om op de werkvloer te kunnen functioneren. In plaats van een plan van aanpak heb ik in ieder geval nog twee weken rust.
Wel mag ik als ik een goede dag heb rustig op het werk langs gaan, en met de bewoners kletsen, wat ik nu ook al doe.

Ik ben opgelucht dat ik ook van deze teamleider de tijd krijg om weer energie te krijgen.

zaterdag 27 mei 2017

Kamperen

Al heel lang willen dochter en buurmeisje bij elkaar slapen. Een leuk idee, maar omdat ik reageer op elk vreemd geluid, heb ik altijd gezegd dat het hier niet kan. Ik heb mijn nachtrust echt nodig. Omdat het gezin bij de buren wat groter is, hebben zij er ook geen plek voor.

Gisterochtend kwamen de meiden op het idee om samen te gaan kamperen in de tuin bij de buren. Nadat ze van de buren en van mij toestemming hadden, zijn ze een tent gaan kopen. De hele dag hebben ze enorm veel plezier gehad met de tent inrichten. 

Gisteravond nadat ze klaar was met tandenpoetsen is ze richting de tent gegaan, waar ze nog tot het donker werd heel veel lol hadden. Na 9 smsjes waarin ze me welterusten wenste, werd het buiten ook rustig. 
Toen dochter vanmorgen kwam ontbijten, was ze vol met verhalen, ze vond het geweldig. 

Ik ben blij dat dochter het zo leuk heeft gehad, maar ik ben ook heel blij dat ze vanavond gewoon weer in haar eigen bed lig :-)

woensdag 24 mei 2017

De glazenwasser

Gister kwam er een glazenwasser aan de deur, voor 10 euro konden ze alle ramen van mijn huis aan de buitenkant zemen. Ik heb wel vaker zo'n brief in de bus gehad, maar ik geloofde het niet zo.
De man die gister aan de deur stond verzekerde me ervan dat het echt 10 euro kost, de enige maar was dat ik er dan wel minimaal drie keer aan vast zit.

Ramen wassen is iets wat ik zelf zo lang mogelijk uit stel, ik heb er een gruwelijke hekel aan. En op de bovenverdieping gebeurd het helemaal niet. Toen ik het er gister met dochter over had was haar reactie doen! Zelf had ik dat gevoel ook, dus heb ik vanmorgen de folder voor het raam gezet, als teken dat ik gebruik van hun diensten wil maken.

Toen we vanmiddag thuis kwamen, waren de ramen weer glanzend schoon, zelfs de kozijnen hebben ze keurig schoongemaakt. Ik heb de glazenwasser toen hij het geld kwam halen 15 euro gegeven. Mevrouw, we hadden 10 euro afgesproken toch, kwam het antwoord. Dat weet ik, maar ik ben heel blij met de schone ramen. En de man was blij met zijn fooi.

Het enige nadeel is nu dat ik zie dat de binnenkant ook aan een zeembeurt toe is...
Misschien kan ik daar dochter voor strikken :-)

dinsdag 23 mei 2017

Uitslag bloedonderzoek

Gister heb ik de uitslag van het bloedonderzoek te horen gekregen. Op de vitamine D na was gelukkig alles goed. Van vitamine D heb ik een ernstig tekort. De goede waardes zijn tussen de 80 en 100, ik heb 23. Dat kan volgens de huisarts heel goed mijn extreme moeheid veroorzaken.

Ik heb het advies gekregen elke dag in de zon te gaan, veel vette vis eten, en ik heb nu voor 8 weken wekelijks een flinke dosis vitamine D. Na de 8 weken moet ik tot mei volgend jaar de dosis maandelijks gaan innemen, en tussendoor moet ik een aantal keer bloed laten prikken om te kijken of de dosering nog goed is.

Het was wel even schrikken dat het zo laag was, dat had ik niet verwacht. Toch ben ik heel blij dat ik nu weet waarom ik me zo voel. En dat het met 3 tot 4 weken alweer een stuk beter moet gaan.
Vandaag heb ik de ampullen opgehaald bij de apotheek, en meteen één ingenomen. Hoe eerder het over is, hoe liever ik het heb. Ik heb met de boodschappen ook haring en zalm meegenomen (dat is de enige vette vis die ik lust). En vanmiddag heb ik in de zon een half uur onkruid tussen de stoeptegels gehaald, naast mijn dagelijkse wandeling.

Ik zou vandaag eigenlijk ook een telefonische afspraak hebben met de bedrijfsarts, ook om te kijken wanneer ik weer iets kan werken, maar daar heb ik niks van gehoord. Heel erg vind ik dat niet, ik zou nog niet erg ver komen op mijn werk zoals ik nu ben. Hopelijk voel ik me volgende week beter dat ik misschien wel wat kan doen, al is het maar een uurtje.

zondag 21 mei 2017

De kermis

Met dochter en buurmeisje had ik de afspraak dat we dit jaar niet naar de kermis zouden gaan, dan konden we het uitgespaarde geld gebruiken voor de vakantie. 

Afgelopen woensdag zagen dochter en ik dat de kermis weer was begonnen, en toch kriebelde het wel. Vooral bij dochter, ik vond al die verschillende muziek en harde geluiden te vermoeiend, alleen het er langs rijden gaf al teveel prikkels. 
Toch heeft dochter niet over de kermis gezeurt, ze wist waarvoor we het lieten.

Vandaag was het euro dag. Het idee aan de kermis vond ik nog steeds te vermoeiend. Maar ik heb de meiden 16 euro gegeven, en gezegd dat ze (met toestemming van de buren) naar de kermis mochten. Wel met de regel dat ze niks mochten doen waar je iets mee kon winnen (die dingen bezorgen alleen maar frustratie), en ze samen goed moesten overleggen.

Na een uur kreeg ik van mijn zusje een leuke foto doorgestuurd (ze kwamen elkaar tegen), van een stralende dochter. 
Toen dochter weer thuis kwam hadden ze nog 2,50 over. Ze hadden het heel erg leuk gehad, en allebei hadden ze het een verrassing gevonden dat ze toch konden gaan.

En ik, ik had twee heerlijk rustige uren helemaal voor mezelf :-)

zaterdag 20 mei 2017

Het thuis zitten week 2

Week 2 van het thuis zitten is alweer voorbij. Dit is wel een week geweest dat ik meer rust heb gevonden. In de kerk ben ik voorlopig vrijgesteld van taken (koffie zetten, afwassen en kinderdienst), en ook het bezoek aan de bedrijfsarts en het besef dat ik even niet hoef is heel fijn.

Woensdag had ik een hele goede dag, ik had nadat ik dochter naar school had gebracht nog energie. Daar heb ik echt heel erg van genoten. Ik heb wat achterstallige was kunnen wegwerken en wat gelezen. Heerlijk.

Donderdag ben ik langs mijn werk geweest. Ik heb een rondje langs de collega's gemaakt, bijgelezen over alles wat er gebeurd was, en bij twee bewoners op bezoek geweest, de ene was jarig en de ander net terug uit het ziekenhuis. Niet alle collega's waren even blij dat ik er was (zij moeten hard werken om mijn werk in te halen, en ik loop te lanterfanten in hun ogen), maar voor het eerst voelde ik me daar niet schuldig over. Ik ben blij met wat ik wel gedaan heb.

De huilbuien zijn wat minder geworden, maar jammer genoeg nog niet weg. Gelukkig merk ik wel dat ik nu op een (langzaam) stijgende lijn zit, dus dat zal ook wel weer goed komen.
Dinsdag heb ik een telefonische afspraak met de bedrijfsarts, dan wordt ook besproken hoe op dit moment verder.

dinsdag 16 mei 2017

De bedrijfsarts

Vandaag had ik een afspraak bij de bedrijfsarts. Iets waar ik toch nog wel tegenop zag. Het gaat al wel iets beter, ik ben nog steeds ontzettend moe als ik iets heb gedaan, maar de moeheid trekt wel weg na een paar uur.
Dat het nog niet zo goed ging als ik dacht, daar kwam ik zondag met de kerkdienst achter. Ik stond op het rooster voor kinderdienst, iets wat ik heel erg leuk vind. Maar bij het zien van de kinderen schoot ik weer helemaal vol. Iemand anders heeft me gelukkig toen overgenomen, dat was veel beter voor de kinderen.

Om bij de bedrijfsarts te komen moest ik met de bus. Dat was ook een aanslag op mijn energieniveau, en ondanks dat ik er wel rekening mee had gehouden, was ik kapot toen ik er was.
De arts vind me nog niet stabiel genoeg om nu al te gaan werken, ik heb het advies gekregen om goed voor mezelf te zorgen, en daardoor hopelijk ook wat op te laden. Volgende week heb ik een telefonische afspraak.

Ik ben opgelucht dat ik deze week nog niet op mijn werk word verwacht. Hopelijk ben ik volgende week wel weer zover dat ik wat meer kan doen. Maar dat merk ik volgende week wel.

zaterdag 13 mei 2017

Vertrouwen als cadeau

Het is een traditie geworden dat ik dochter elk jaar een cadeautje geef voor moederdag. Voor mij is iedere dag met haar een enorm cadeau, één keer per jaar mag ik haar daar best voor bedanken.
Dit jaar heb ik er tot mijn grote schaamte niet aan gedacht. Pas gisteravond bedacht ik dat het morgen alweer zover is. En mijn dag zat eigenlijk al te vol voor de energie die ik had.

In plaats van een materialistisch cadeau, heb ik dochter dit jaar vertrouwen cadeau gegeven. Ik weet dat dochter al heel lang alleen schoenen wil kopen. Zonder dat ik me ermee kan bemoeien. Toen ik het haar vanmiddag vertelde, reageerde ze heel erg blij. Ik heb haar 25 euro meegegeven, en een paar regels: nog geen slippers of sandalen, en niks met een hakje (mijn klein en haar klein verschillen nogal van elkaar).

Ik moet zeggen, dochter heeft hele mooie schoenen uitgekozen, waar ze zelf ook heel erg blij mee is. Ze waren in de opruiming nu 20 euro, daar was dochter ook heel trots op. En ik ook, dat ze in staat is om daar ook naar te kijken.


vrijdag 12 mei 2017

Accepteren

Vandaag is het alweer dag 5 van het thuis zitten. Het verbaasd me hoe snel dat gaat. En ook dat ik niet iets meer verbetering voel. Wel iets, ik sta aardig uitgerust op, en ik voel me pas leeg als ik dochter naar school heb gebracht. Maar de hoop dat ik volgende week weer vol energie kan gaan werken, is denk ik niet heel reëel. Ik ben benieuwd naar de mening van de bedrijfsarts.

Het accepteren dat ik nu niet zoveel kan vind ik best lastig. Woensdag had ik best 'veel' gedaan, gister voelde ik dat wel. Ik blijf in huis naar gewoon rustig mijn gangetje gaan. Alleen het hoognodige, en is dat vandaag niet, dan hopelijk morgen. Het is niet anders.

woensdag 10 mei 2017

Naar de dokter

Vanmorgen had ik de afspraak bij de huisarts. Gister twijfelde ik nog of het wel echt nodig was, maar kwaad kan het niet, en de dokter is er niet voor niets.
Vandaag had ik geen twijfel of het wel echt nodig was, ik voel nog weinig verbetering.

De huisarts heeft bloed laten afnemen, onder meer voor vitamine tekort, pfeiffer, lyme en de schildklier (dat zit in de familie). Als er niks uit deze test komt, gaat ze verder kijken.
Voor nu heb ik het advies gekregen om echt goed naar mijn lichaam te blijven luisteren, en goed te blijven eten.


dinsdag 9 mei 2017

Te ver

Al een tijdje loop ik tegen mijn moeheid aan. De vakantie had wel iets geholpen, maar niet genoeg, na een paar dagen werken voelde ik me haast nog slechter dan voor mijn vakantie.

Afgelopen weekend werd het werken steeds moeilijker, en zondag is dochter meegegaan om me te ondersteunen, ik wist niet meer hoe ik het moest doen. Ik besefte dat ik nu echt veel te ver door ben gegaan. Maar ja, hoe draai ik het om? En dan ook nog zodat niemand er last van heeft?

Gister keek ik op mijn werk op de dagplanning, en ook al had ik minder te doen dan normaal, de tranen kwamen, en bleven komen. Voor mijn collega's was het ook duidelijk dat ik er doorheen zat, en ze hebben me naar huis gestuurd.
Thuis heb ik mijn vervangende leidinggevende een mail gestuurd, en 's middags werd ik gebeld. Ook al ken ik de vervangende teamleider niet, ze was wel aardig, anders dan de verhalen die de ronde gaan (zoals zo vaak). Voordat ik weer aan werken mag denken, krijg ik eerst een afspraak bij de bedrijfsarts en een bedrijfs maatschappelijk werker.

Vanmorgen heb ik gebeld voor een afspraak bij de huisarts, daar kan ik morgen terecht.
Het is een opluchting dat ik even niet op mijn werk verwacht wordt. Zelfs het idee van een simpel huishoudelijk klusje vliegt met al aan. Ik heb nu voor mezelf een paar dingen opgeschreven die ik wil doen, gewoon het hoognodige. En verder gewoon even helemaal niks.

zaterdag 6 mei 2017

Extra geld uitgeven

Sinds mijn 14e hoor ik een bril te dragen. Hoor, want een hele trouwe brildrager ben ik niet. Jarenlang hen ik geen bril op gehad, tot ik rijlessen kreeg. Toen pas merkte ik hoe belangrijk een goed zicht is. Ik heb toen weer een bril aangeschaft, maar ook die gaat weinig op. Ik vind ze niet fijn zitten. Lensen zijn geen optie, die heeft een oogarts heel sterk afgeraden omdat ik als kind regelmatig oogontstekingen had die in het ziekenhuis behandeld moesten worden.

Toen ik laatst mijn bril opzette, leek het net alsof er 2 aparte glazen inzaten, ik kon met 1 oog alleen wazig zien. Tijd voor nieuwe glazen.
Vandaag had ik een afspraak voor het opmeten van mijn ogen, en inderdaad, bij allebei de ogen waren de sterktes veranderd.
Samen met dochter heb ik een nieuwe bril uitgezocht. Dochter had eerst een soort model als dat ze zelf heeft uitgezocht. Voor haar staat dat leuk, voor mezelf vond ik het te opvallend. Ik heb nu wel een montuur met dezelfde kleur, alleen wat minder opvallend. Dat ding kost 168 euro.
Ik heb ook gebruik gemaakt van de 'gratis' zonnebril, omdat ik wel graag ontspiegeling erbij wou moest ik daar 19 euro voor betalen. Wat ik prima vind, in de zomer is een zonnebril toch wel fijn.

Ook dochter heeft een zonnebril op sterkte genomen, van de gewone zonnebrillen krijgt ze onrustige ogen. Haar bril was 78 euro.

Bij elkaar waren we een hoop geld kwijt, nu vind ik het heel erg fijn dat ik extra geld krijg deze maand. Ook dit heb ik snel uitgegeven, maar wel aan een belangrijk iets.