donderdag 28 september 2017

Oorbellen

Al jarenlang wil dochter ontzettend graag oorbellen. Alleen is ze panisch voor alles wat op een naald lijkt, en dus bleef het bij dromen over oorbellen.
In de laatste week van de zomervakantie had dochter genoeg moed verzameld om NU oorbellen te nemen, en zijn we gelijk langs de juwelier gegaan voor gaatjes.
Dochter was ontzettend trots op zichzelf. Meerdere keren per dag druppelden we haar oren, en werd er aan de knopjes gedraaid.

Tot afgelopen maandag, dochter werd wakker en vertelde dat haar oor een beetje pijn deed. Toen ik keek, zag ik geen oorbel. Verbaasd voelde dochter aan haar oor, en merkte dat de oorbel in haar oorlel zat. Aan de voorkant was het al dichtgegroeid. Ik heb om 8 uur meteen de huisarts gebeld, en we konden er vroeg terecht.

Wat een ellende was het om dat ding eruit te halen. Hij moest er via de achterkant uit worden getrokken, en dat deed natuurlijk heel veel zeer. Een verdoving was een optie, maar bij het horen van het woord, raakte dochter in paniek. Na anderhalf uur van proberen en kalmeren was er geen tijd meer, haar oor was snel aan het ontsteken, en de huisarts had al heel veel geduld gehad. Ik kreeg een verwijzing naar de spoedeisende hulp. Dochter wou het toen nog één keer proberen, maar ze wou de naald niet zien. Eindelijk lukte het om haar een verdoving te geven, en was de oorbel er zo uit. Terwijl ik op het recept voor antibiotica wachtte, rende dochter naar de wc om haar andere oorbel er ook uit te halen.

Ik vind het bijzonder hoeveel geduld de huisarts had. En dochter heeft nu kunnen ervaren dat een verdoving krijgen niet fijn is, maar dat de behandeling daardoor een stuk minder pijnlijk is.

woensdag 27 september 2017

De grote beslissing

Ik heb al veel vaker over de situatie op mijn werk geschreven, en ook al heel vaak verschillende soorten advies gekregen. Niet alleen hier, maar ook van mensen om mij heen. Toch wist ik al een hele tijd dat mijn tijd op mijn werk voorbij was.

Vorige week is de hoogste baas langs geweest om te proberen de boel te sussen, en zo een leegloop van personeel te voorkomen. De hoogste baas was eerlijk over de situatie, hij draaide er niet om heen, en vertelde hoe de keuze gemaakt gaat worden wie mag blijven en hoe lang alles gaat duren. De hele verbouwing en reorganisatie gaan twee jaar duren. Dat is een hele tijd. Met mijn diensttijd zou ik mogen blijven als mijn functie nog nodig zou zijn.
Na die bespreking had ik genoeg om over na te denken. Ik voelde ook heel veel rust, veel van de onduidelijkheid was weggenomen. Dit weekend heb ik de knoop definitief doorgehakt en mijn ontslagbrief geschreven, per 1 januari ben ik weg. Mijn keuze is het beste voor mezelf.

Ik heb nog steeds ptss, waar ik over het algemeen goed mee kan omgaan. Maar ik weet van eerdere kleine verbouwingen (die hooguit een maand duurde) en de renovatie van mijn huis hoeveel last ik er wel van heb, en hoe ik dan ook tegen dochter kan doen. Dat is niet wat dochter verdiend. Plus de spanning en sfeer die op het werk steeds erger wordt. Overplaatsing kan niet, andere locaties hebben geen plek, of liggen te ver weg.
Toen ik het gister aan mijn collega's vertelde reageerde iedereen geschokt. Ik kon toch niet weg, ik ben altijd zo betrokken bij de bewoners. Eén collega merkte op dat ze de afgelopen maanden het plezier in mij gemist had. Dat plezier heb ik zelf ook gemist.

Waarschijnlijk kan ik na de eerste week van november al weg, en de rest van de tijd volmaken met vakantie die op moet. Dat is ook mooi op tijd, vanaf november zou ik ook avonddiensten moeten gaan draaien, werd gister bekend. Het is goed zo.
En zo wordt het nieuwe jaar weer een nieuw begin.

donderdag 14 september 2017

Genoeg onrust

De afgelopen weken zijn ontzettend onrustig geweest door de situatie op mijn werk. Er is nu wel bekend geworden dat het sociaal plan waarschijnlijk in januari van kracht wordt.
Ondanks dat ik voor mezelf weet dat ik niet ga blijven, valt het me wel zwaar. De spanning bij het personeel, de angst en verdriet bij de bewoners, ook zij weten niet waar ze aan toe zijn, mogen ze blijven of moeten ze weg? En is dat dan tijdelijk of voorgoed?

Ook in mijn kerk is er een nieuwe manier van werken gekomen, waarbij er vanuit gegaan wordt dat iedereen zijn steentje bijdraagt, en ook eens in de zoveel tijd een onderwerp/preek voorbereid. Ook dat heeft voor ontzettend veel spanning gezorgd. Ik heb op het punt gestaan om uit mijn gemeente te stappen, ik heb zoveel behoefte aan innerlijke rust, daar helpt dit niet aan mee. Toen ik mijn besluit aan de leiding vertelde, werd daar heel geschrokken op gereageerd, ze vonden het ook niet nodig dat ik uit de gemeente zou stappen, ik heb andere kwaliteiten. Mijn beurten voor het onderwerp ben ik kwijt, in ruil daarvoor pas ik extra op de kinderen (dat vind ik heel leuk).

Ik heb de afgelopen weken ook wat serieuzer werk gemaakt van mijn handwerk op mp verkopen. De helft van wat ik verkoop gaat in een spaarpot voor uitjes en een zwemabonnement in de zomervakantie, de andere helft gebruik ik voor nieuwe materialen. In de spaarpot zit nu bijna 50 euro, dus dat gaat best goed.

Dochter heeft het voor elkaar gekregen om haar pink op school te breken vorige week. Bij hetzelfde spel waarbij ze de eerste keer haar pols brak. Veel geleerd heeft ze er niet van, van mijn neefje hoorde ik dinsdag dat ze het weer deed. Ik heb geen idee hoe ik dochter kan uitleggen waarom onder iemand doorrennen die aan het schommelen is niet verstandig is, het argument dat ze nu al twee keer iets gebroken heeft werkt niet.

Ik hoop dat de komende weken weer iets rustiger gaan worden, ik ben er aan toe!