donderdag 21 december 2017

Mijn laatste kerstpakket

Net zoals voorgaande jaren organiseerde mijn bijna oud-werkgever een kerstmarkt voor werknemers en vrijwilligers: iedereen krijgt een aantal fishes, en daarvoor kun je bij verschillende kraampjes spullen 'kopen'.
Dit jaar ging ik samen met mijn zusje, zij is sinds kort vrijwilliger bij een andere locatie.

Andere jaren was er weinig bij wat ik kon gebruiken, en kwam ik met een handtas thuis. Dit jaar hadden ze plaatselijke ondernemers uitgenodigd. Er waren chocolaatjes en koekjes, cd's, boeken, dvd's, handtassen, een drogist bood spullen aan.
Ik kon moeilijk een keuze maken.
Ik zag een dvd over de amish die me mooi leek, maar wel alle fishes kostte, maar ook een cd van mijn favoriete christelijke band die ik nog niet heb. Ook die kostte alle fishes.

Uiteindelijk heb ik voor een goedkopere instrumentale kerst cd gekozen (ik had niet verwacht dat hij zo mooi was), een grote fles douchegel, en voor dochter een zakje chocolaatjes en twee flesjes nagellak. Mijn zusje ging voor de handtas. Allebei zijn we heel goed geslaagd.

Ik blijf deze manier van zelf je 'pakket' samenstellen heel leuk vinden. Dit was als het goed is de laatste keer, of het moet me lukken vrijwilliger te worden over een paar maanden. Maar dat is iets voor dan :-)

woensdag 20 december 2017

Kerstkaartjes

Bij de krant wordt al weken uitgezien naar de kerstkaartjes. Wijken worden vergeleken, welke straten zijn goed en welke wat minder?

Persoonlijk keek ik wat minder uit naar de kaartjes. Het leek mij verschrikkelijk om langs de deuren te gaan en op geld te staan wachten. De depothouder had erop aangedrongen dat ik het wel zou gaan doen, als je goed bezorgd kun je makkelijk een maandsalaris extra ophalen. En dat langs de deuren gaan went wel.

Maandag kregen we de kaartjes. Omdat ik er zo tegenop zag had ik dochter gevraagd of ze mee wou gaan. Samen hebben we twee straten gelopen. De reacties waren heel uiteenlopend. Van complimenten over de goede bezorging (gelukkig de meeste), tot iemand die beweerde zijn krant altijd te laat te krijgen,daar klepper ik nu om 6 uur wat harder met de brievenbus, dan hoort hij in ieder geval dat de krant er is (hoezo gemeen gna gna). 
In totaal haalde we 120 euro op. Omdat mijn broer mee gaat met ons oudjaarsuitje en hij ons rijdt en ons 2 dagen later ook weer ophaalt, hebben we de 60 euro die zijn arrangement kost apart gelegd. Dochter en ik namen allebei 30 euro.

Gister hoorde ik dat er kaartjes waren gestolen, en iemand langs verschillende wijken trok. Ik heb mijn zusje gevraagd of ze mee wilde met lopen, we zouden het geld samen delen. We hebben twee lange straten gepakt, en ook nu haalde we 120 euro op. Hier was iedereen heel lovend over mijn bezorging, door één oudere vrouw werd ik zelfs haar belangrijkste bezorger genoemd.
Ik heb van mijn 60 euro 20 euro aan dochter voor haar nieuwe telefoon gegeven, en gistermiddag heb ik een paar nette schoenen voor mezelf gekocht, gewoon omdat het kan. En omdat mijn dagelijkse schoenen er niet meer uit zien.


Vanmorgen werd ik door twee mensen al opgewacht, en kreeg ik nog eens 30 euro. 
Mijn depothouder had gelijk, het went, en je kan een maandsalaris mee verdienen. 
Straks gaan mijn zusje en ik nog één keer op pad met de laatste kaartjes, ik heb éénderde van mijn kaartjes weer ingeleverd voor de gestolen kaartjes van de bezorger van wie ze eigenlijk waren, zo kan hij ook iets extra's krijgen.

zaterdag 16 december 2017

Waardevol

Toen ik met dochter in den bosch was had ik mooie dikke en warme wol gekocht. Ik had geen idee wat ik er mee wou gaan doen, dus ik heb een makkelijk project gekozen: sjaals maken. Bij de supermarkt staan vaak daklozen te verkleumen, die kunnen vast wel een beetje warmte gebruiken.

Een paar weken geleden vroeg mijn vader of we zin hadden om vandaag mee te gaan naar haarlem. Tuurlijk, gezellig!
Ik nam me voor om minimaal twee sjaals te breien om voor daar mee te nemen. Het zijn drie geworden. Ik had ze ingepakt als cadeautje, en in de sjaal zelf had ik een envelop met een kaartje en 5 euro gedaan. Ook namen we wat zakjes met eten mee, een banaan, een broodje en een suikerwafel.

In haarlem kwamen we al snel de eerste dakloze tegen. We gaven hem het cadeautje en het zakje met eten. Verbouwereerd nam hij het aan. Voor mij? Toen hij door kreeg dat het echt voor hem was, straalde hij helemaal. Ik werd er zelf ook helemaal blij van.
De tweede dakloze reageerde net zo, maar was ook net zo blij met het feit dat hij een cadeau kreeg.
De derde dakloze viel meteen aan op het eten, maakte het cadeau open, en vloog me nog net niet om de hals. Dat je mensen met zoiets simpels zo blij kan maken. Ik ga het vaker doen, dat weet ik zeker.

Ik heb vandaag ook mijn vader weer beter leren kennen. Hij deelde veel over zijn twintiger jaren, gewoon simpele dingen zoals wat voor werk hij toen deed. Dit soort uitstapjes zijn zo waardevol. In het nieuwe jaar gaan we weer een keer naar belgie :-)

donderdag 14 december 2017

Het afscheid

Vorige week heb ik een goed gesprek met mijn teamleider gehad. Ik zie het niet zitten om weer terug te gaan naar de instelling, niet beroepsmatig althans. In overleg met haar is besloten dat ik nu mijn resterende vakantie opneem, en wat ik tekort kom krijg ik cadeau van de instelling. Nu zit ik niet in de ziektewet, en hoef ik ook niet meer verplicht op te bouwen. Voor mij is dit een oplossing die me rust geeft, ik hoef niet meer terug.

Mijn collega's hadden als afscheid een etentje georganiseerd bij een pannenkoekenrestaurant. Een uur voor de afgesproken tijd waren dochter en ik bij de instelling, zo had ik nog even de tijd om langs een paar bewoners te gaan, mijn postvak leeg te ruimen, de sleutel in te leveren en van de mensen waarvan ik weet dat ze (bijna) niemand hebben de verjaardag op te zoeken.

Het etentje zelf was gezellig, er is ontzettend veel gelachen, en na afloop kreeg ik van de collega's een cadeaukaart van de he.ma. Ontzettend lief.

Nu ben ik echt klaar op mijn werk. Ik heb iedereen gedag gezegd, alles ingeleverd. Het is een gek gevoel, maar ik ben blij. Ik zal er nog steeds blijven komen, bij de mensen waar ik echt een band mee heb opgebouwd. Maar dat is dan als bezoek, niet als personeel :-)

zaterdag 9 december 2017

De eerste keer sneeuw

Iets waar ik niet naar uit keek was de eerste keer sneeuw meemaken met bezorgen. Van mij mocht dat moment heel lang duren. Vanochtend was het zover.

Ik was een half uur eerder opgestaan, zodat ik tijd had om naar het depot te lopen. Geen overbodige luxe, de sneeuw die al was gevallen was bevroren, en het was goed glad. Ook de kranten waren iets later dan normaal, en ik besloot me er niet meer druk om te maken. Dan maar een week geen bonus voor goed bezorgen.

Om half 6 kon ik zelf weg, en ik kreeg van de andere assistent de tip mee tussendoor een half uur naar huis te gaan om even op te warmen. De wijken waren door de gladheid allemaal op storing gezet, zodat we tot 10 uur de tijd hadden.

Die tijd had ik ook echt nodig, doordat ik helemaal met de fiets aan de hand heb gelopen, ben ik twee keer zolang bezig geweest als normaal. En ook het thuis opwarmen was geen verkeerd idee, halverwege gingen mijn voeten en benen protesteren, ze waren te koud.

Ik weet nu wel, ik ben was al geen fan van sneeuw, maar nu al helemaal niet meer. Gelukkig heb ik morgen vrij, met de vooruitzichten die ze geven :-)

maandag 4 december 2017

De surprise

Volgens de traditie op school moesten de kinderen ook dit jaar weer surpises maken voor elkaar. Dochter had er al weken zin in, wie zou zij trekken, en welk kind heeft haar?

Andere jaren vonden we het best lastig om een surprise te bedenken, en maakte we iets na van pinterest. Maar dit jaar wist dochter gelijk wat ze wilde maken: een schoorsteen. Het budget voor de cadeautjes was 3 euro. Daarvoor hebben we bij de ac.tion nog best wat kunnen halen: een pennenset, een knuffeltje, stuiterballen en gummetjes.

Het weekend zijn we lekker aan het knutselen geweest, en het resultaat is (vind ik) echt leuk geworden. Nu alleen nog zien dat we hem morgen ook nog heel op school gaan krijgen...


zaterdag 2 december 2017

(Bijna) indringer

Het slot van mijn poort is al jaren kapot, en al jaren sluit ik hem af met stenen. Een baksteen tegen de poort, en nog een stoeptegel schuin tegen de poort aan. Al jaren gaat dat goed.

Tot vannacht. Ik zat om 3 uur nog maar net op de bank toen ik de stoeptegel hoorde vallen. Mijn hart zat meteen in mijn keel en ik probeerde een verklaring te bedenken waarom dat gebeurd was. Waaide het misschien hard, of misschien was er een kat via de kapotte plank de tuin ingelopen. Na een paar minuten hoorde ik de tegels verschuiven. Toen wist ik zeker dat het niet klopte, er duwt iemand tegen de poort aan.

Met nog steeds mijn hart in mijn keel ben ik naar buiten gegaan, want het enige van waarde in mijn tuin waren de fietsen, en die hebben we zelf hard nodig. Ik zag dat ze mijn poort voor de helft open hadden gekregen, en ik zag nog net iemand wegrennen. Pffff...

Als eerste heb ik de poort weer goed gesloten, en in het donker in de schuur een plek gemaakt voor dochters fiets zodat die veilig stond. Toen het tijd was om naar de krant te gaan heb ik de lampen in huis aangelaten, en ben ik onder mijn route acht keer even langsgereden om te kijken of het nog rustig was.

Vanmorgen hoorde ik van meerdere bezorgers van die rare evaringen, en heb ik een melding bij de politie gemaakt over mijn voorval. Ik heb mijn buurman gevraagd of hij naar het slot op de poort kon kijken, en die kan nu gelukkig weer op slot. Ook hebben dochter en ik de schuur opgeruimd zodat allebei de fietsen nu in de schuur kunnen staan. 

Ik ben blij dat het goed is afgelopen. Een kwartier eerder of half uur later en ik had niks door gehad. Maar een fijn gevoel is het niet.