dinsdag 8 mei 2018

Een jaar geleden...

Morgen een jaar geleden was de dag dat ik instortte door het vitamine D gebrek. Een blik op mijn dagtaken en rooster was genoeg om niet meer te kunnen stoppen met huilen, ik was zo moe. Zelfs het ziekmelden was teveel moeite, dat heeft een collega toen voor me gedaan.

Ik heb toen heel lang signalen genegeerd. Ik had al maanden last van een spraakgebrek, woorden konden heel raar uit mijn mond komen, of zinnen die totaal niet klopten. Of het haaruitval wat ik had.
Na mijn ziekmelding was ik vooral heel bang dat ik weer snel moest beginnen. Ik had daar echt nachtmerries over, en dan vooral dat ik te sloom was en ik uren achterliep met mijn werk. 

Volgende week is het de laatste keer dat ik de stootkuur moet innemen. Wat een verschil met vorig jaar is het nu. Ondanks mijn drukke werkweken met twee keer zoveel uren per week, heb ik nog energie. 'S ochtends sta ik meestal uitgerust op, het spraakgebrek is weg, en ook mijn haren blijven weer zitten. Vandaag heb ik de uitslag gekregen van mijn laatste bloedonderzoek, en al mijn waardes zijn weer goed :-)

Het voelt fijn weer gezond te zijn, en vooral van de energie kan ik heel erg genieten. Al ben ik me er ook bewust van op tijd te stoppen, rust is net zo belangrijk.

3 opmerkingen:

  1. Rust is inderdaad belangrijk.Ik zit ook aan de stootkuren. Blijvend,want mijn huisarts ontdekte dat mensen met veelstress niet goed meer vit D opnemen.Eenmaal het tekort bijgewerkt loopt het dus weer langzaam achteruit. Regelmatig bloedprikken en stootkuren dus. Misschien ook iets voor jou om in de gaten te houden.

    Groet,Greet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat je je nu zoveel beter voelt en je hebt heel veel geleerd ook dit jaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat je je zoveel beter voelt. Hou ook je vit. B12 in de gaten. Een gebrek aan D gaat vaak ook gepaard met een gebrek aan vit. B12. Hoop dat je zo goed blijft voelen.

    BeantwoordenVerwijderen