donderdag 27 december 2018

De derde kuur

Toen dochter vier weken geleden eczeem in haar gezicht kreeg, zijn we meteen gaan smeren met haar zalf. De uitslag reageerde goed, het werd minder, tot ze op donderdag uit school kwam met een ontveld stukje huid waar wat vocht uit kwam. Ze had niks gedaan zei ze, maar het zag er nog niet heel erg uit, meer heel vervelend voor haar. Tot ik haar vrijdagochtend ging wakker maken, toen zag het er verschrikkelijk uit. Overal had ze grote ontvelde plekken op haar gezicht, en ook de huisarts schrok zichtbaar.

Dochter kreeg een zware antibiotica mee en een antibiotica zalf om op de plekken te smeren, in de hoop dat dat genoeg was. Vorige week woensdag belde de huisarts om te vragen hoe het was. De plekken waarmee het begon waren weg, maar ze bleef nieuwe plekken krijgen. Dus kreeg ze een week extra antibiotica.

Die kuur liep vandaag af, maar nog steeds heeft dochter vochtige ontvelde plekken in haar gezicht. Het ziet er wel stukken beter uit, maar toch leek het me beter dat de huisarts toch nog een keer keek, volgende week is de praktijk dicht wegens vakantie. Helaas had ze vandaag en morgen geen plek meer, vertelde de assistent. Daar baalde ik best van, maar er was niks aan te doen. Ik bedacht me dat als het weer erger zou worden ik dan maar naar de vervangende huisarts moet met dochter.

Tegen 5 uur belde de huisarts zelf, ze had begrepen dat dochters krentenbaard nog niet over is, en ze heeft dochter een nieuwe, wat sterkere antibiotica voorgeschreven die ik gelijk moest gaan halen en geven. Ze zou de apotheek bellen dat ik eraan kwam (het liep tegen sluitingstijd). En morgen heeft ze toch nog een gaatje voor dochter, en wordt er een kweek genomen om te kijken of deze kuur de goede is.
Eén ding weet ik wel, dit is een hele hardnekkige bacterie.

woensdag 19 december 2018

Kerstdiner

Het is bij dochter op school toch wel een beetje het hoogtepunt van het jaar, het kerstdiner. Iedereen komt 's avonds in zijn of haar mooiste kleren naar school en neemt iets lekkers mee.

Dochter en ik hebben een beetje de traditie dat ze voor die avond iets nieuws aan kleren mag uitzoeken. Een voorwaarde is wel dat het ook vaker te dragen moet zijn. Dochter had aangegeven dat ze niet persé kleren hoefde te hebben, maar dat ze liever een paar nieuwe schoenen had. Dat vond ik prima, en ze heeft mooie zwarte schoenen uitgekozen.

Omdat ik haar toch ook wel iets 'nieuws' gunde, ben ik vanochtend naar de kringloop geweest om te kijken of er iets hing. Ik had geluk, ik vond een hele mooie zwarte strokenrok, en een zwart vest met een soort pofmouwen. Een leuk shirt vinden was minder werk, en voor 10 euro heeft ze toch nog haar kleren die nog niemand gezien had.

Ik ben blij dat ze vandaag weer naar school kon. De krentenbaard is zeker nog niet over, ze moet een week langer doorgaan met de antibiotica. Maar door de kuur en de zalf drogen de nieuwe plekken snel in.

Vandaag mochten we ook bij de kwekerij waar ik heb gewerkt het kerstpakket ophalen. Heel lief, want ik ben maar een uitzendkracht. Het maakte de twijfel die ik voel wel groter, bij de fabriek blijven of terug naar de kwekerij. Ik heb dochter een rondleiding gegeven, zij was er nog nooit geweest, en toen we weg gingen kreeg ik nog een ingepakte kaart. Daarin zat een bedankje voor mijn inzet het afgelopen jaar, in de vorm van een cadeaubon. En niet een heel klein bedrag ook.
De twijfel is in ieder geval over, ik weet dat ik weer terug ga naar de kwekerij. Ik heb daar heel veel plezier gehad, en ze waarderen overduidelijk iedereen, en dat laten ze ook merken.

zaterdag 15 december 2018

Van alles wat

Ik heb al een hele tijd hier niet meer geschreven. Niet dat ik er niet aan gedacht hen, maar er de tijd voor vinden...

Ik ben bij de fabriek begonnen met werken. Daar daadwerkelijk gaan werken was nog niet zo makkelijk, de functie stond open voor zowel mannen als vrouwen, ik had al mijn testen met 100% gemaakt, maar ja, ik ben een vrouw, en het zou toch wel echt veel zwaarder worden dan ik dacht. Pas nadat ik had gevraagd om een kans om te laten zien dat ik het aan kon, mocht ik na een maand wachten beginnen. Eindelijk.
De eerste twee weken kreeg ik het lichtere werk, maximaal 500 gram tillen per keer, en nu mag ik ook het zwaardere werk doen, dat is 5 kilo tillen per keer. De eerste keer had ik na 8 uur flink spierpijn  in mijn armen, maar nu gaat het me ook goed af.

Ik ben voor dochter bij het speciaal onderwijs wezen kijken. Mijn eerste indruk was heel positief, ik was een kwartier te vroeg, en kwam precies in een pauze binnen vallen. Ook met wat er verteld werd en wat we te zien kregen had ik een goed gevoel. Hier wordt dochter begrepen en mag ze zijn wie ze is.

Donderdag had dochter een klein raar plekje op haar wang waar vocht uit kwam. Helaas was de huisarts die dag afwezig, en ik dacht niet dat het plekje erg genoeg was om naar de vervangende huisarts te mogen. Toen ik dochter gister wakker maakte schrok ik me kapot. Dat ene plekje was geen plekje meer, het was over de hele wang verspreid, en op haar andere wang, voorhoofd en hals kwamen ook plekjes. En een vocht dat eruit kwam, ik had nog nooit zoiets gezien. Ik heb om 8 uur gelijk de huisarts gebeld, en de assistent zag de noodzaak in van snel langs komen. Ik was niet de enige die me wild schrok. Ook de huisarts schrok zichtbaar, vooral toen ze hoorde in hoe een korte tijd zich het ontwikkeld had.


Het was zeer ernstige krentenbaard. Dochter heeft een zware antibiotica kuur gekregen waar ze gelijk mee moest beginnen, en een antibiotica zalf. En de waarschuwing dat als het erger wordt ze direct naar de huisartsenpost moet in het weekend. Door al het vochtverlies was dochter flink aan het uitdrogen. Ze heeft gister 4 liter gedronken, en toen was ze nog blij met het water wat ze moest innemen met haar kuur. Ze mag nu tot dinsdag niet op school verschijnen van de huisarts. Omdat ik zelf ook twee plekjes op mijn hand heb mag ik ook niet op mijn werk verschijnen, ik werk met voedsel.
 Bij dochter helpt de kuur gelukkig goed. Ze heeft nu hele grote plakkaten gelige korsten op haar gezicht, maar ze lekt nu nog maar een klein beetje gelukkig.

Selfie