zaterdag 9 februari 2019

Bloedonderzoek

In de periode voor de open dag van het middelbaar onderwijs  was dochter steeds niet lekker. Duizelig, hoofdpijn, geen eetlust, erg moe. Het was niet gespeeld, ze zag er ook ellendig uit. Na de open dag toen we naar huis gingen, leek alle spanning eruit te komen. Ze was enorm duizelig, en na een tijdje leek ze rechts en links door elkaar te halen. Ze knalde overal tegen aan, en ze raakte steeds in paniek omdat ze mij kwijt was.

De dag daarna ben ik met haar naar de huisarts gegaan. Ze was al best een tijdje aan het kwakkelen, had al behoorlijk wat school gemist, en ik vond het op het enge af gaan. De huisarts dacht aan een paniekaanval, wat best zou kunnen, dochter reageert nu eenmaal anders. Maar voor de zekerheid wou de dokter dochters bloed uitgebreid testen.

Bij de prikpost was ik zo trots op dochter. Normaal raakt ze in paniek bij het zien van de naald, maar nu zat ze zo rustig in de stoel te vertellen aan de verpleegster dat ze wist hoe het gaat. En dat ze haar arm gewoon moest ontspannen. Zelfs nadat de eerste keer mis werd geprikt bleef ze erg rustig. Wauw!

De dag daarna belde de dokter al met de eerste uitslagen. Er moesten nog twee dingen getest worden, maar voor de rest was alles goed. Dat was een hele opluchting. Om dochter was erg blij met de uitslag, en voelde zich gelijk weer een stuk beter.
Gister kwam de uitslag van de laatste twee onderzoeken. Ze heeft een vitamine d tekort. Gelukkig nog lang zo erg niet als dat ik het had, maar goed genoeg om er wel last van te hebben. Maandag mag ik de stootkuur ophalen, en dan zal ze zich over een paar weken weer helemaal goed voelen :-)

dinsdag 29 januari 2019

De open dag

Vandaag was de open dag van het speciaal middelbaar onderwijs. Dochter was daar gistermiddag al zo zenuwachtig voor, dat de juf belde of ik haar op kon halen, ze was echt ziek van de zenuwen. Vandaag leek het wel iets beter te gaan, we hadden er goed over gesproken wat ze kon verwachten, maar voor de zekerheid liet ik haar maar wel thuis.

Toen we vanmiddag op weg gingen, voelde dochter zich steeds beroerder. Ze was zo nerveus. Ook eenmaal in het gebouw lukte het haar niet om te ontspannen, terwijl we aan het wachten waren op de volgende rondleiding. Dat ze zo nerveus was en het eigenlijk allemaal teveel was, werd heel snel opgepikt door de leraren, en we kregen een privé rondleiding, waarbij alle drukte werd vermeden voor dochter, maar ze toch alles te zien kreeg. Mijn beeld van de school was de vorige keer al heel goed, nu ik heb gezien hoe ze met dochter omgaan is mijn beeld nog beter geworden.

Dochter zelf is nog niet geheel overtuigd, maar ze vond het wel heel fijn om te weten dat ze daar snappen hoe ze is, en wat een (over)vol hoofd betekend.
Ik hoop dat haar advies hoog genoeg is dat ze naar deze school mag.

Nu komt bij dochter alle spanning er goed uit, en daar reageert ze best heftig op. Gelukkig hoefde dit maar één keer :-)

vrijdag 25 januari 2019

Open dag

Vanaf dat dochter in groep 4 zat hebben de juffen steeds aangekaart dat dochter niet hoger zou komen dan praktijkonderwijs na de basisschool. Dat heb ik nooit erg gevonden, ik heb liever dat ze plezier in school heeft, dan gaat het leren ook makkelijker, dan dat ze op haar tandvlees moet lopen.

Voor praktijkonderwijs zijn er hier in de omgeving twee scholen, één in onze eigen gemeente en één een paar dorpen verderop. Toen dochter in groep 6 zat zijn we begonnen met het bezoeken van de open dagen. De scholen vonden dat aardig vroeg, maar in mijn beleving hadden we zo de kans om goed te kunnen vergelijken zonder druk.

Bij het binnen komen in de school in onze eigen gemeente hadden dochter en ik allebei meteen het gevoel dat het hem niet ging worden. Het voelde voor mij niet goed, ik had het gevoel dat er niet werd verwacht van de kinderen dat ze iets zelfstandig konden doen. En dat is iets wat dochter wel is. Leren uit boeken gaat haar niet makkelijk af, maar als je haar iets voor doet dan snapt ze het. Toen we aan onze begeleiders waren ontsnapt (zelfstandig rondlopen was ook niet de bedoeling), waren we zo weer buiten, en besloten we dat ze hier nooit heen zou gaan.

Vorig jaar zijn we naar de school een paar dorpen verderop geweest. Dochter had er totaal geen zin in, zij had het beeld van de eerste school nog goed in haar geheugen. Toen we binnen kwamen was de sfeer al heel anders. We mochten vrij rondlopen, de leraren legden heel veel uit aan dochter, en daagden haar ook uit om dingen te proberen. Dochter was gelijk verkocht, dit was de school waar ze heen wou.

Helaas voor dochter is ze erg goed vooruit gegaan en is er een kans dat ze naar het vmbo kan. En dus moest er verder worden gekeken. De diagnose autisme is nu heel fijn, want dochter op een gewone normale middelbare school, daar kreeg ik toch wel buikpijn van. Niet dat ik bang ben om haar los te laten, maar hoe ze op een invaljuf reageert is al heftig, laat staan als ze zes of zeven leerkrachten op een dag heeft.

De psycholoog van dochter deelde mijn zorgen daarover, en na een gesprek met de school stonden gelukkig alle neuzen dezelfde kant op. Met de diagnose autisme kan dochter ook naar het speciaal middelbaar onderwijs. Daar ben ik al wezen kijken, maar dochter nog niet. Het is niet zeker dat ze naar die school kan, als zij denken dat dochter toch op haar tandvlees moet gaan lopen verwijzen zij naar het praktijkonderwijs.

Vandaag zijn we nog een keer naar het praktijkonderwijs geweest, en dinsdag mogen we naar het speciaal onderwijs. Ik denk dat die school dochter ook aanspreekt, ik had het gevoel toen ik er was dat het echt voor haar gemaakt was, het is een plek waar ze haar begrijpen zoals ze is. Dochter en ik zijn  allebei heel erg benieuwd waar ze uiteindelijk heen zal gaan. Maar wat het ook wordt, ik weet ook dat ze op beide scholen op haar plek zal zijn. En dat maakt het voor mij toch wel een stuk rustiger.

donderdag 24 januari 2019

De week

Ik heb er weer twee weken bij de kwekerij opzitten, wat gaat de tijd daar enorm snel. En ik geniet er enorm van. De sfeer onder elkaar, het feit dat ik er ook bij hoor...
Dochter merkte deze week tussen neus en lippen door op dat ze hoopt dat ik gewoon bij de kwekerij blijf werken. Toen ik vroeg waarom, zei ze dat ze me echt veel fijner vind als ik daar werk. En dat merk ik zelf ook, ik voel me echt veel vrolijker.

Gister kwam ook de uitslag van de kweek van dochter binnen, ze is gelukkig niet de drager van de bacterie die haar krentenbaard steeds veroorzaakt. Dat is goed nieuws. Het probleem is waarschijnlijk dochters eczeem, en de focus ligt nu ook op om dat snel te gaan verminderen. Dochter is heel blij dat ze nu even van de antibiotica af is, ze werd van de laatste kuur ontzettend moe. Zo moe dat de school haar liever nog een halve week langer thuis had.

Morgen heb ik een dag vrij, waar ik heel blij mee ben. Dochter heeft haar schooloptreden, en 's middags gaan we naar de open dag van een middelbare school. We hoeven gelukkig maar op twee scholen te kijken. Dit is de school voor het praktijkonderwijs, dinsdag mogen we naar de open dag van het speciaal onderwijs. Hopelijk voelt dochter zich ook daar op haar gemak :-)

zaterdag 19 januari 2019

Een vol hoofd

Het werk op de fabriek ging me steeds zwaarder vallen. Niet lichamelijk, want dat was prima te doen. Ook qua uren was het goed. Maar mijn hoofd begon vol te raken, ik raakte heel erg uit mijn ritm. En elke keer als ik ingepland stond zat ik te hopen dat ik weer uitgepland zou worden.
Toen ik daar vorige week met een vriendin over had, en ook over de keuze die ik moest gaan maken (bij de fabriek blijven of weer terug gaan naar de kwekerij) viel bij mij het kwartje. Als ik me zo uitgeblust voel na 7 weken, hoe kan ik het dan een jaar volhouden?

Op maandag besloot ik onder het werken dat ik mijn best ging doen om het nog vijf weken leuk te vinden. Zolang duurde het nog voordat ik weer terug kon naar de kwekerij. Maar toen ik in mijn pauze zat, kreeg ik een appje van de baas, of ik misschien eerder zou willen starten, het liefst al een week later. Ik was zo blij, ik heb het gelijk geregeld met het uitzendbureau.
Deze week ben ik weer begonnen, en het is weer heel fijn en rustig, ik voel me zelf veel fijner.

De krentenbaard van dochter leek na drie sterke antibioticakuren eindelijk weg te zijn. De huisarts had een kweekje afgenomen, en daar kwam niks bijzonders uit. De huid was goed genezen en dochter was heel blij.
Tot maandag. Ze werd hangerig, zei constant dat ze een beetje misselijk was. In eerste instantie dacht ik dat ze de toetsperiode spannend vond, omdat deze beslissend is voor naar welke school ze mag. Tot ik woensdagochtend allemaal plekjes in haar gezicht zag zitten. Krentenbaard! Toen we 's middags naar de huisarts mochten waren het al flinke plekken geworden, ondanks dat ik het met zalf had ingesmeerd.

De dokter schrok zich weer kapot, en ze heeft gelijk het ziekenhuis gebeld om te overleggen, wat voor behandeling moet ze krijgen?
De arts in het ziekenhuis vermoed dat dochter zelf een brandhaard is, en dus zichzelf elke keer opnieuw besmet, wat nog makkelijker gaat omdat ze eczeem heeft. En omdat de bron in haar neus zit, is die niet zo makkelijk aan te pakken. Er is weer een kweek afgenomen, dochter heeft weer een kuur meegekregen om in ieder geval de groei weer te remmen, en pillen tegen de misselijkheid.

Komende week als de uitslag er is word ik gebeld door de huisarts, wat de vervolgstappen gaan zijn. Het is in ieder geval fijn om te weten waar het steeds vandaan komt, en ook dat dochter iedereen om zich heen kan besmetten door gewoon een keer te niezen. Nu kunnen we in ieder geval maatregelen nemen om dat te voorkomen.

donderdag 27 december 2018

De derde kuur

Toen dochter vier weken geleden eczeem in haar gezicht kreeg, zijn we meteen gaan smeren met haar zalf. De uitslag reageerde goed, het werd minder, tot ze op donderdag uit school kwam met een ontveld stukje huid waar wat vocht uit kwam. Ze had niks gedaan zei ze, maar het zag er nog niet heel erg uit, meer heel vervelend voor haar. Tot ik haar vrijdagochtend ging wakker maken, toen zag het er verschrikkelijk uit. Overal had ze grote ontvelde plekken op haar gezicht, en ook de huisarts schrok zichtbaar.

Dochter kreeg een zware antibiotica mee en een antibiotica zalf om op de plekken te smeren, in de hoop dat dat genoeg was. Vorige week woensdag belde de huisarts om te vragen hoe het was. De plekken waarmee het begon waren weg, maar ze bleef nieuwe plekken krijgen. Dus kreeg ze een week extra antibiotica.

Die kuur liep vandaag af, maar nog steeds heeft dochter vochtige ontvelde plekken in haar gezicht. Het ziet er wel stukken beter uit, maar toch leek het me beter dat de huisarts toch nog een keer keek, volgende week is de praktijk dicht wegens vakantie. Helaas had ze vandaag en morgen geen plek meer, vertelde de assistent. Daar baalde ik best van, maar er was niks aan te doen. Ik bedacht me dat als het weer erger zou worden ik dan maar naar de vervangende huisarts moet met dochter.

Tegen 5 uur belde de huisarts zelf, ze had begrepen dat dochters krentenbaard nog niet over is, en ze heeft dochter een nieuwe, wat sterkere antibiotica voorgeschreven die ik gelijk moest gaan halen en geven. Ze zou de apotheek bellen dat ik eraan kwam (het liep tegen sluitingstijd). En morgen heeft ze toch nog een gaatje voor dochter, en wordt er een kweek genomen om te kijken of deze kuur de goede is.
Eén ding weet ik wel, dit is een hele hardnekkige bacterie.

woensdag 19 december 2018

Kerstdiner

Het is bij dochter op school toch wel een beetje het hoogtepunt van het jaar, het kerstdiner. Iedereen komt 's avonds in zijn of haar mooiste kleren naar school en neemt iets lekkers mee.

Dochter en ik hebben een beetje de traditie dat ze voor die avond iets nieuws aan kleren mag uitzoeken. Een voorwaarde is wel dat het ook vaker te dragen moet zijn. Dochter had aangegeven dat ze niet persé kleren hoefde te hebben, maar dat ze liever een paar nieuwe schoenen had. Dat vond ik prima, en ze heeft mooie zwarte schoenen uitgekozen.

Omdat ik haar toch ook wel iets 'nieuws' gunde, ben ik vanochtend naar de kringloop geweest om te kijken of er iets hing. Ik had geluk, ik vond een hele mooie zwarte strokenrok, en een zwart vest met een soort pofmouwen. Een leuk shirt vinden was minder werk, en voor 10 euro heeft ze toch nog haar kleren die nog niemand gezien had.

Ik ben blij dat ze vandaag weer naar school kon. De krentenbaard is zeker nog niet over, ze moet een week langer doorgaan met de antibiotica. Maar door de kuur en de zalf drogen de nieuwe plekken snel in.

Vandaag mochten we ook bij de kwekerij waar ik heb gewerkt het kerstpakket ophalen. Heel lief, want ik ben maar een uitzendkracht. Het maakte de twijfel die ik voel wel groter, bij de fabriek blijven of terug naar de kwekerij. Ik heb dochter een rondleiding gegeven, zij was er nog nooit geweest, en toen we weg gingen kreeg ik nog een ingepakte kaart. Daarin zat een bedankje voor mijn inzet het afgelopen jaar, in de vorm van een cadeaubon. En niet een heel klein bedrag ook.
De twijfel is in ieder geval over, ik weet dat ik weer terug ga naar de kwekerij. Ik heb daar heel veel plezier gehad, en ze waarderen overduidelijk iedereen, en dat laten ze ook merken.